dag 28 Irritaties rondom eten

nootIn een van mijn vorige blogs heb mijn irritatie beschreven die ik had als mijn vader hard aan het smakken was.

 
Nu komt deze ergernis keihard terug als ik mijn man nootjes hoor knabbelen. 
Bijna wekelijks koop ik amandelen bij de supermarkt om daarvan af en toe koekjes te bakken of iets anders lekkers. Ik wil gewoon wat voorraad in huis hebben voor het geval dat! Omdat wij in een dorp wonen met een heel klein winkeltje waar ik nauwelijks kom vind ik het belangrijk altijd wat achter de hand te hebben. Vaak verstop ik die noten op een geheim plekje, maar meestal vindt hij ze toch. Ik doe de boodschappen en mijn man gaat af en toe naar een bio-winkeltje waar hij allerlei gezonde en lekkere dingetjes koopt, vooral voor zichzelf. Ik doe de grote boodschappen en daar eet hij natuurlijk ook gewoon van mee. Als ik vraag: kan je niet even zeggen dat je naar die bio-winkel gaat? Dan kan ik een bestelling aan je meegeven, dan antwoordt hij dat ik dat allemaal maar van tevoren moet opschrijven. 
Verder heeft hij ook altijd commentaar hoeveel en wat ik allemaal koop in de supermarkt.
 
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren als mijn man de noten die ik gekocht heb opeet met een luidruchtig geknabbel, terwijl hij voor zichzelf ook al noten koopt in kleine hoeveelheden die hij dezelfde dag opeet.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben ziedend te worden als iemand naast mij zit te smakken of  te slurpen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als mijn man zit te smakken of winden laat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren dat hij steeds een handje noten gaat halen, dit opeet, dan weer opstaat en weer een handje haalt en zo wel 20 keer.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik allerlei voedingsmiddelen zoals noten in voorraad moet hebben voor het geval dat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben niet genoeg voedingsmiddelen in huis te hebben, alsof ik zou kunnen verhongeren.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat ik koop bij de supermarkt en als voorraad dient niet zomaar opgegeten mag worden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op mijn man als ik heb gezegd dat ik boodschappen ga doen, hij dan zegt hoezo?
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden op mijn man als ik heb gezegd dat ik boodschappen moet doen, hij dan vraagt, ben je bang dat je verhongert, we hebben genoeg in huis en vervolgens alles opeet wat we in huis hebben.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik 1 of 2 dagen bij mijn dochter ben geweest hij alle kaas, crackers, noten, biscuitjes heeft opgegeten omdat hij zelf geen zin heeft om naar de winkel te gaan.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te kijken hoeveel hij heeft gepind en dan dit te vergelijken met het bedrag dat ik heb gepind om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij bijna hetzelfde opmaakt als ik en daar bijna niets voor de gezamenlijke maaltijd koopt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren dat mijn man makkelijk is met geld dan ik, terwijl ik altijd op de kleintjes blijf letten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet genoeg geld te hebben en niet genoeg te eten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn als er onverwachts bezoek komt (wat nooit gebeurt) ik niets te bieden heb.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben  het lastig te vinden iedere week weer opnieuw naar de supermarkt te moeten rijden en steeds dezelfde boodschappen in huis te moeten halen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik de boodschappen opruim die ik heb gehaald een tevreden gevoel te hebben dat alles weer is aangevuld.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zonde van mijn geld vind om iedere week weer een groot bedrag uit te moeten geven aan boodschappen die dan dezelfde week weer opgegeten worden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het kinderachtig van mezelf te vinden me zo te ergeren aan iemand die luidruchtig nootjes eet die ik in huis heb gehaald.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren aan het feit dat mijn man voor zichzelf allerlei gezonde, lekkere dingetjes haalt bij de bio-winkel en niet de moeite neemt te vragen of ik ook iets nodig heb.
Ik stel mezelf ten doel als ik gedachten/gevoelens/emoties bemerk die met het kopen of eten van voedsel te maken hebben, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat dit oude patronen zijn, vooral opgedaan in mijn jeugd die nu verwijderd kunnen worden door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.
Ik stel mezelf ten doel één en gelijk te staan aan alles en iedereen.
Ik stel mezelf ten doel me niet in te laten met allerlei futiliteiten die ergernissen veroorzaken en zodoende energie te genereren voor mijn mind.
 
Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s