dag 25 Voetstappen horen in de gang

meisje’s Avonds verdwijn ik vaak naar mijn eigen slaapkamer om achter de laptop te gaan zitten/liggen. Mijn man kijkt altijd televisie en de meeste programma’s interesseren me niet zo, of ik kan ze niet goed volgen. Af en toe kijk ik wel naar een soap omdat dit een van de weinige mogelijkheden is de taal wat meer meester te worden.

Wat me opviel is dat als ik hem in de gang hoor lopen ik een bang, betrapt gevoel over me heen krijg, alsof hij ieder moment de deur kan openzwaaien en iets zal zeggen in de trant van: Wat ben je aan het doen? Heb ik niet gezegd dat je dat niet mag doen? Zie je nou wel, je doet het weer? Het is me volkomen onduidelijk waarom ik deze angstgevoelens heb, behalve dat het wel iets met mijn vader te maken heeft. Hij was een dominante, agressieve man, die te veel at, dronk en rookte en hij beheerste het leven van mijn moeder, broer en zus met zijn emotionele uitspattingen bijna dagelijks. Ik  was bang van hem. Wel herinner ik me dat we altijd blij waren dat ie niet thuis was, hij werkte in de horeca en was ’s avonds vaak aan het werk of ging nog wat drinken met collega’s. Maar de keren dat hij thuis binnenkwam met een kegel en een slecht humeur herinner ik me dat we allemaal verstijfden. Meestal begon hij dan ruzie met mijn moeder te maken, maar ook vaak met ons,  kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van angst te genereren als ik op mijn kamer achter de laptop zit en voetstappen hoor in de gang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voetstappen in de gang hoor bang ben om betrapt te worden op iets wat ik misschien niet mag doen en waarvoor ik straf zal krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik mijn man door de gang hoor lopen en zijn voetstappen hoor dat ik bang ben dat hij boos op mij wordt en ik straf krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik voetstappen in de gang hoor ik verkramp en het liefst de deur op slot wil doen om veilig te zijn voor reprimandes en/of straf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben nu te zijn getrouwd met een man die emotionele uitspanningen heeft en om het minste geringste boos wordt, dat bij mij een angst genereert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben voorzichtig te zijn met wat ik zeg, omdat ik niet geconfronteerd wil worden met een boze man, die mij uitscheldt voor dingen die ik niet goed doe, of niet goed genoeg of voor een opmerking die ik niet had mogen maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben soms het liefst weg te willen lopen uit dit huis omdat ik niet meer met deze man wil samenwonen, maar dat dit financieel onmogelijk is en dat ik hier in dit land wil blijven om mijn dochter te ondersteunen die er alleen voor staat met haar twee kleine kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben net als mijn moeder uit angst voor emotionele en financiële gevolgen te lang bij dezelfde man, waar ik niet een gelijkwaardigheid bij voel, te zijn gebleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben vaak in angst te hebben gewacht in mijn bed hoe de bui van mijn vader zou zijn als hij laat ’s avonds thuis kwam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in angst te wachten als hij al thuis was totdat hij begon te snurken in zijn stoel omdat ik me dan pas vrij voelde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn vader te haten omdat hij zo onvoorspelbaar boos kon worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn dat hij een affaire had met een andere vrouw en niet meer bij ons thuis woonde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben blij te zijn dat hij weer thuis kwam wonen nadat de affaire was afgelopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hoopte dat hij dood ging.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het wel gauw met hem afgelopen zou zijn omdat hij zo zwaar was en veel dronk en rookte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mijn moeder te hebben omdat ze haar leven met mijn vader moest delen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hield van mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hem de schuld gaf van de vroege dood van mijn moeder omdat hij haar de ergste verwensingen naar haar hoofd slingerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de vreselijkste, hatelijkste scheldwoorden moest aanhoren in huis als hij ruzie maakte met mijn moeder waardoor ik zo gekwetst werd zodat ik hem meer en meer haatte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een hekel aan hem had omdat hij met geld en leuke uitjes een vriendin kocht na de dood van mijn moeder en ons kinderen op de tweede plaats zette.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hem meer te waarderen nadat mijn moeder was gestorven omdat ik niet meer het verdriet voelde die zijn kleineringen naar mijn moeder veroorzaakte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat het mij ogenschijnlijk niets deed  toen hij een nieuwe vriendin had en hetzelfde patroon voortzette van drank-, eet- en psychisch misbruik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik verdriet voelde op zijn begrafenis omdat ik geen vader meer had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik als kind een keer ’s avonds uit het raam had gegild naar voorbijgangers dat hij mijn moeder wilde vermoorden uit jaloezie en dat de politie toen langs kwam om de boel te sussen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik medelijden had met mijn zusje en haar in bed nam om haar te troosten omdat ze vaak nachtmerries had omdat de sfeer dit in huis veroorzaakte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak om mijn vader moest lachen omdat hij een groot gevoel voor humor had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik het irritant vond dat hij populair was bij zijn vrienden en ook mijn vriendinnen omdat hij gastvrij was en grapjes kon maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij guller was naar zijn vriendin dan naar ons kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was dat ik was blijven zitten in de 1e klas HBS en naar de MULO moest.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was dat ik in de 3e MULO bleef zitten en naar de ULO ging.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader woedend was als mijn broer en ik als kleine kinderen ruzie maakten en elkaar knepen en beten waarna hij ons zelf ook beet om de pijn te moeten voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn vader pisnijdig werd als mijn moeder het eten niet lekker genoeg had bereid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een keer als puber een plaatje draaide van Led Zeppelinn of Fleetwood Mac en dat hij uit nijd de hele stereoinstallatie door de kamer smeet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me schaamde voor de buurt als hij zo dronken thuis kwam en voor de deur achter het stuur in slaap viel tot de volgende ochtend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik het irritant vond dat hij in gesprekken met andere mensen zich intelligenter voordeed en een woordkeuze gebruikte die hij zelf  niet begreep en de popie-jopie uithing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij op zondagochtend bij het gezamenlijke ontbijt waar wij kinderen aanwezig moesten zijn een wedstrijd creëerde wie het meeste kon eten en na afloop het rijtje afging met de vraag hoeveel boterhammen heb jij op? en ik dan nog wilde winnen ook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen op verjaardagsfeestjes bij ons thuis waar heel veel alcohol werd geschonken en voor die tijd allerlei exclusieve hapjes werden geserveerd zoals paling en zalm en het volume van de stereo te hard werd gezet zonder aan de buren te denken en bijna iedereen dronken de deur uitging en dat hij dan pas tevreden was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren dat hij altijd zo hard zat te smakken tijdens het eten zodat ik groen en geel werd van ergernis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hem ’s morgens vond stinken naar zweet en vond dat hij een vieze lijflucht had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hij hard schreeuwde en vloekte naar de hond als die niet wilde doen wat hij zei.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden met mijn broertje te hebben omdat mijn vader schreeuwde naar mijn broertje als hij zijn sommen op de lagere school niet snapte.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ontzettend boos te zijn dat mijn vader na mijn moeders dood binnen no-time een andere vriendin had omdat hij geld had ontvangen van de verkoop van zijn café en huis waar wij kinderen afstand van hadden gedaan omdat we medelijden met hem hadden en dat hij ons na zijn dood niets heeft nagelaten omdat hij en zijn vriendin alles verbrast hadden en hetgeen dat over was bleef bij zijn vriendin, waaronder de spulletjes van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen dat hij na mijn moeders dood oudejaarsavond bij mij vierde en zo dronken werd dat de visite hem uitlachte omdat hij al lang voor 12 uur zat te snurken op een stoel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik boos was dat hij stomdronken aan mijn moeders sterfbed zat te huilen en medelijden opwekte van de verpleging.

Ik stel mijzelf ten doel bij angst die ik ervaar als ik voetstappen hoor in de gang  en als er herinneringen zijn aan mijn jeugd met alle boosheid en verdriet die ik als kind en puber heb ervaren te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik nu hier besta en bij nieuwe herinneringen zelfvergeving toe te passen om zo toegang te krijgen tot Leven.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s