dag 22 Pijnlijke nek

nekpijnGisteren merkte ik dat als ik in mijn nek/schouderstreek kneep dit pijn veroorzaakte. Ik vroeg me af of die pijn me informatie kon geven over de oorzaak en op dat moment voelde ik een groot verdriet over me heen komen. En de gedachte kwam op van: hoe heeft het allemaal zo ver kunnen komen, in de wereld en in mezelf? Ik ben de hele dag een gevangene van mijn gedachten, wordt door de dag heen overmeesterd door allerlei gevoelens en emoties, is er eigenlijk nog wel een vluchtweg?

Vervolgens zie ik mezelf vluchten voor dit gevoel in allerlei zaken, iets eten, iets drinken, iets schoonmaken in huis, een beetje werken in de tuin, wat rommelen op de computer om naar niet in die emotie te zitten. En de hele tijd probeer ik dat verdriet te verbergen, maar het liefst zou ik een potje gaan huilen. Het voelt als een oerverdriet, alsof dat al mijn hele leven een stempel op al mijn gedragingen zet.

Eigenlijk weet ik wat er te doen staat: zelfvergeving, zelfcorrectie, door middel van de adem weer in het fysieke lichaam te komen en toch stel ik dit uit, uit gewoonte, luidheid, angst? Ik wil dit niet meer verdringen op wat voor manier dan ook maar weet ook dat er nog vele laagjes wachten om gezien te worden.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben mij jarenlang of levenslang verstopt de hebben voor de gedachten, emoties en gevoelens om naar niet naar de waarheid te hoeven kijken.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben al heel lang de gedachten, emoties en gevoelens op te slaan ergens in mijn fysieke lichaam om af en toe ergens pijn te ervaren en het vervolgens te negeren als zijnde onbelangrijk.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben al die pijntjes die veroorzaakt worden door de gedachten, emoties en gevoelens niet te zien als tekens die gegeven worden om te kijken wat er werkelijk aan de hand is.

Ik vergeef mezelf  niet toegestaan en aanvaard te hebben  te willen kijken naar de gedachten, emoties en gevoelens omdat het allemaal bagger is wat er tevoorschijn komt in mijn mind.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen voor al de gedachten, emoties en gevoelens die de hele dag maar door mijn lichaam razen als een bezetene.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben me te laten bezitten door de mind en totaal niet meer te weten wie ik nou echt ben.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben zo moedeloos te worden wat die emoties allemaal veroorzaken en bang ben dat dit nooit meer zullen verdwijnen.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben vaak geen zin te hebben om te bloggen omdat ik dan in mijzelf moet kijken en niet wil zien wat er allemaal is gebeurd en wat er tevoorschijn gaat komen.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat wat er in mijn mind rondspookt te erg is om over te schrijven en het beste bedekt kan blijven.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben af en toe zo’n emotionele uitval heb dat zelf de kleinkinderen van me schrikken en dat ik dan zo schrik van mezelf en spijt heb, maar het dan niet meer goed kan maken.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben me te gedragen als een willoze robot die geregeerd wordt door gedachten, emoties en gevoelens.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben mijn emotionele uitvallen voor mezelf te willen vergoelijken met de gedachte dat dit komt door mijn opvoeding/jeugd.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoording voor mezelf te nemen en niet de ondersteuning te vinden door middel van de adem.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor een beerput die open gaat tijdens dit proces.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en aanvaard te hebben me niet te realiseren dat die beerput in mij aanwezig is en dat hij sowieso moet worden geleegd.

Ik stel mezelf ten doel geen vluchtgedrag meer te vertonen, te kijken naar wat zich afspeelt in mijn mind en zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en mezelf te ondersteunen met de adem.

Ik stel mezelf ten doel bij het opkomen van emoties te stoppen en te ademen en zo terug te keren in de fysieke werkelijkheid van het moment.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s