dag 21 Kruisjes slaan bij de kerk

7eb4cVandaag vertrokken mijn man en ik samen naar de bus om naar de stad te gaan. We passeerden de overbuurvrouw die in Duitsland woont en hier op vakantie is en mijn man en zij begonnen een gesprek. Zij complimenteerde mijn man met het feit dat hij na bijna iedere zin “dank god” zij en dat dit zo’n mooi gewoonte is. Toen wij in Nederland woonden deed hij dat bijna nooit maar nu hij meer zijn eigen taal spreekt is dat een aanvulling voor hem geworden. Het wordt hier vaak gebruikt, vooral door oude mensen. De buurvrouw zij dat als ze de kerk passeerde zij ook altijd een kruisje sloeg en mijn man doet dat ook. Ik stond er naar te luisteren en ergerde me geel en groen, maar hield me afzijdig van het gesprek. De geloofsdiscussie heb ik al zo vaak gevoerd met mijn man en die eindigde altijd in ruzie en het heeft ook geen zin er ook maar een opmerking over te maken. Ik woon nu in een streng katholiek land waar de meeste mensen gedoopt zijn en waar de mensen ook bang zijn om anders niet naar de hemel te gaan.
Ik maak vaak gebruik van de bus en dan zie ik ook menige reiziger kruizen slaan bij de kerk als ze langsrijden.

Mijn dochter overweegt ook om haar kinderen te laten dopen, niet omdat zij er enige waarde aan hecht maar het is hier zo’n ingewortelde traditie dat je anders een outsider bent. Ook bij die doopfeestjes wordt er flink uitgehaald met lammetjes aan het spit, veel bezoek en dure cadeaus. Kortom Brrrrr.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mij groen en geel te ergeren bij het gesprek tussen mijn man en de buurvrouw toen hij gecomplimenteerd werd bij het zeggen ‘dank god’.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren als ik samen met mijn man langs de kerk rijd dat hij een kruisje slaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te ergeren aan andere busreizigers die bij het passeren van de kerk een kruisje slaan en ook nog een soort beweging maken met hun hand naar hun mond, waarvan ik de betekenis niet ken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel te hebben aan al die tradities hier met de vele heiligen die vereerd worden waarvan ik niet in hun bestaan geloof maar voor de mensen hier een vrijbrief is om lamsvlees van het spit te eten en veel wijn te drinken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben helemaal niet van tradities houd omdat ze op leugens zijn gebaseerd en de mensen alleen maar nog meer in slaap houden en dat ik hier nu vele keren per jaar aan herinnerd word.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik met niemand hier de discussie aan kan gaan omdat de mensen nadat jarenlang de kerk zo goed als verboden was nu helemaal in het geloof zijn gegaan en alleen maar boos worden als je het niet met hun eens bent.

Ik vergeef mezelf dat als ik op straat loop bijna altijd wel een non tegenkom die ik gewoonweg stom vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in Nederland ook wel eens voor de goede verstandhouding naar de kerk met kerstmis ging maar het allemaal poespas vond en de mensen helemaal niet een christelijk leven vond leiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te merken en boos te worden dat hier vanuit de kerk een homohaat wordt gecreëerd waar laatst nog een petitie op straat voor werd getekend en dat ik tegen de standhouders zei dat ze in de vorige eeuw leefden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn dochter haar kinderen wil laten dopen om erbij te horen en dat ik dat wel begrijp maar ook verafschuw.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ieder kees dat de paus hier op de televisie verschijnt, en dat is vaak, ik daar het liefst mijn hoofd voor omdraai maar dan direct een reactie van mijn man krijg omdat hij vindt dat ik hem niet respecteer.

Ik stel mijzelf ten doel, iedere keer dat mijn man een kruisje slaat, dank god zegt of andere mensen een kruisje zie slaan, al die verheerlijking zie van het katholieke geloof te stoppen en te ademen en me te realiseren dat de mensen hier uit angst handelen en ik zelf verantwoordelijk ben om hier in het fysieke en Leven te zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s