dag 16 Bericht van de advocaat

lawGisteren belde mijn dochter en vertelde dat ze buikpijn had. Ik vroeg waarom en ze vertelde dat ze antwoord van haar advocaat had gekregen betreffende het hoger beroep van de rechtszaak tegen haar ex-vriend. De tegenpartij had een verweer geschreven en ze vertelde me enige details die erin stonden. Ik voelde me meteen helemaal naar worden, misselijk, boos, nerveus, angstig, hulpeloos, wanhopig.

Dit is een reactie op allerlei herinneringen uit het verleden: het vermoeden misbruik van mijn toen 2-jarige kleindochtertje, ons vertrek uit Nederland, de hierop volgende rechtszaak waarbij de vader bezoekrecht eiste en erkenning van zijn jongste dochter.

Nu eist de vader het gezag en heeft allerlei leugens in het verweer gezet en probeert mijn dochter weg te zetten als een meedogenloze moeder die de vader zijn kinderen heeft afgenomen.

Vandaag hebben we gesproken over het verweer en het kwam ter sprake dat hij eventueel gezag over de kinderen zou kunnen krijgen van de rechter, waarop mijn dochter zei dat het nooit zover kon komen. Ik reageerde heel emotioneel naar haar en zei dat ze veel te naief over deze zaak dacht, waarop ik terecht erop werd gewezen dat het er nu om gaat om heel precies op de punten te reageren van het verweer. Ik zag dat ik ontzettend bang ben en de verschrikkelijkste scenario’s in mijn geest voorbij zie komen en bovenal boos ben op mijn dochter dat ze met zo’n persoon een relatie heeft gehad en twee kinderen van hem heeft gekregen.

Nou voldoende om vergevingen op te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me angstig, nerveus, hulpeloos, wanhopig en misselijk te voelen toen mijn dochter me vertelde van het verweer in het hoger beroep en de herinnering aan de verschrikkelijke ervaringen die we hadden met de vader van de meisjes.

Ik vergeef mezelf  toegestaan en geaccepteerd te hebben heel boos te worden bij het lezen van de e-mail van de verdediging van de vader van de kinderen met veel aanvallen en leugens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in eerste instantie niet te kunnen lezen wat er in de email stond en er snel doorheen ging zonder de woorden te laten doordringen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zoveel haat te voelen naar de vader van mijn kleindochters dat ik allerlei plannen heb gemaakt om van hem af te komen, zelfs te vermoorden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nog steeds boos en wraakzuchtig te zijn omdat hij ervoor heeft gezorgd dat we onze bijstandsuitkering kwijtraakten en we maanden zonder geld zaten en dat hij ervoor heeft gezorgd dat onze zoon niet langer meer in onze flat in Nederland kon blijven wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geprobeerd te hebben er de laatste tijd niet aan te denken wat de consequenties zouden kunnen zijn van dit hoger beroep omdat ik bang ben wat de rechter zal beslissen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben allerlei verhalen rond te laten gaan in mijn geest van moeders die hun kinderen aan hun vader moeten meegeven terwijl ze weten dat dit voor de kinderen heel schadelijk zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben totaal geen vertrouwen te hebben in het rechtssysteem in Nederland omdat er in de top hiervan de grootste misdadigers zitten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat we zijn gevlucht uit Nederland voor deze man omdat we niet genoeg bewijzen hadden van het misbruik, behalve onze eigen observaties en de alarmerende reacties van de leidsters van de crèche.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo bang te zijn voor consequenties in de rechtszaak dat ik nauwelijks deze blog durf te schrijven omdat ‘hij’ hem dan ook zou kunnen lezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat de huisarts en de crècheleidsters uit angst niets op papier wilden zetten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat deze man zo ontzettend in zijn eigen leugens gelooft en zo manipulatief is dat zelfs een rechter medelijden met hem zal krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn dochter naïef te vinden en haar te verwijten met zo’n persoon twee kinderen te hebben gekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te weten dat alles wat ik nu beschreven heb in ieders mind aanwezig is maar dat ik dit allemaal toch heel persoonlijk neem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben soms gedacht te hebben had ik maar geen kinderen gehad en kleinkinderen omdat ik dit allemaal te moeilijk vind om te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het moeilijk te vinden hier in een ander land te moeten leven maar besef dan weer dat ik dat doe voor de veiligheid van de kinderen en ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te twijfelen of deze verhuizing doelmatig genoeg is.

 

Ik stel mijzelf ten doel punt voor punt samen met mijn dochter op het het verweer te reageren, als ik een emotie/gevoel/gedacht zie opkomen stop ik en adem en realiseer me dat alleen kalmte en gewaar zijn nodig zijn in deze zaak.

Ik stel mijzelf ten doel mijn dochter geen verwijten meer te maken over haar keuzes want ik weet dat deze situatie is voortgekomen uit onze  voorgeprogrammeerde mind, en als ik zie dat er een vorm van verwijt opkomt dan stop ik en adem.

Ik stel mijzelf ten doel bij het verschijnen van doemscenario’s te stoppen en te ademen en terug te komen in het moment van mijn fysieke realiteit en de herinneringen te laten gaan en in plaats daarvan efficiënt te handelen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op dag 16 Bericht van de advocaat

  1. Miranda de Haas zegt:

    Heftig Marja! Super dat je dit hebt geschreven.

  2. O wat goed om dit te zelfvergeven! Het is de enige oplossing om een eind te maken aan de verwikkelingen, die anders onophoudelijk gevoed zouden worden door de emoties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s