dag 15 Paranoia en veiligheid

onveiligWij wonen in een huis dat niet helemaal afgebouwd is. Tijdens de bouw heeft mijn man het financiële budget niet goed in de gaten kunnen houden en  beetje bij beetje kunnen we het veroorloven dit te verbeteren. Maar op dit moment hebben drie balkonnen nog geen balustrades wat voor ons niets uitmaakt,  maar als de kleinkinderen er zijn is het dus oppassen geblazen. De voordeur is bereikbaar via een trap en daar is een klein balkon van ongeveer 1 m2 dus houd ik de deur op slot zodat de jongste van bijna twee niet naar buiten kan gaan. Een keer maakte ze voor de eerste keer de deur open en ik stond te ver om haar tegen te houden en ze ging naar buiten om vervolgens direct met mijn slippers, die buiten stonden terug te keren, om ze aan me te geven. Ik was erg geschrokken en sindsdien laat ik dus de deur op slot. Dit resulteert natuurlijk op controle want er gaat steeds iemand naar buiten en naar binnen.

Vanmorgen ook zo, nadat ik al vele malen de deur gecheckt had, zag ik de deur open gaan en zij stond bij de deur. Ik schrok me werkelijk bijna dood en toen pas zag ik dat mijn man van buitenaf binnenkwam en haar gewoon tegen kon houden. Ik was helemaal van slag en begon te huilen van schrik waarna de klein nota bene mij kwam troosten en ik bibberend wat zelfvergevingen uitkraamde.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben mijn kleinkinderen te moeten ontvangen in een huis dat niet voor honderd procent veilig is.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben als de kleintjes hier zijn, paranoia rond te lopen, de deur vele malen te checken en vaker dan nodig kijk of alle deuren van de balkons gesloten zijn.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben boos en teleurgesteld te zijn dat mijn man niet een wat kleiner huisje heeft laten bouwen dat af  is en veilig voor kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben mijn man te vertrouwen door hem vorige week te vragen of hij boven de balkondeuren dicht heeft gedaan terwijl dit achteraf bleek niet te zijn gebeurd.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben vaak zelf ook niet meer te weten of ik de deuren nou wel of niet op slot heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben afschuwelijke gedachten van angst te hebben van kinderen die naar beneden vallen omdat ik niet goed heb opgelet.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben voor ieder weekend wanneer ze hier komen slapen me van tevoren al druk maak of alles wel goed zal gaan en er geen ongelukken zullen gebeuren.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben de hele dag met die twee aan het sjouwen ben van boven naar beneden, omdat ik ze niet alleen durf te laten en bang ben dat ze hier iets gevaarlijks uithalen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben dat ik vroeger veel minder last had van al die angsten omdat ik geloofde in beschermengels.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben iedere zondag als de kinderen worden opgehaald opgelucht adem haal dat er niet iets vreselijks is gebeurd.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben te zien dat mijn man hier nog veel meer angst voor heeft dan ik zelf en dit op mij projecteert door middel van boosheid en op me vit over allerlei kleine dingetjes die hij niet goed vindt gaan.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben niet in te kunnen zien dat mijn man me bijna niet kan bijstaan omdat hij verstijfd is en daarom alleen maar de hele dag controle uit kan oefenen op mij en de kinderen.

Ik vergeef mijzelf geaccepteerd en toegestaan te hebben liever alleen met de kinderen te zijn zonder mijn man omdat het lijkt dat door zijn angst alleen maar meer spanning optreedt hier in huis.

Ik stel mezelf ten doel als er een herinnering is aan een open deur of angst dat een kind valt, ik stop en adem en me realiseer dat ik alles doe om het weekend zo veilig mogelijk door te brengen en ik stel mezelf ten doel dat als ik geïrriteerd ben door de controle van mijn man ik stop en adem en me realiseer dat hij nog veel banger is dan ik en dat irritaties me alleen afhouden van het genieten van mijn kleindochters.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 15 Paranoia en veiligheid

  1. Martijn zegt:

    pittige situatie. Vraagt wakkerheid zodat je van tijd tot tijd weet wie waar is en hoe het staat met deuren en sloten, zodat je jezelf het vertrouwen kunt geven dat je verantwoordelijk bezig bent.
    Is het mogelijk de taken te verdelen zodat jij op een deel let en hij op een ander deel.

    • marjapoorter zegt:

      We proberen wel wat taken te verdelen maar het meeste komt op mij neer en hij kan het gewoon niet aan. Gisteren was ik de hele dag alleen met hen en eigenlijk was dat een stuk rustiger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s