dag 14 De dief in mijzelf

diefIedere keer dat ik naar onze buren kijk komt er een herinnering naar boven dat ze van ons gestolen hebben. In de tijd dat wij hier nog niet permanent woonden “pasten” ze op ons huis en hadden dus een sleutel. Meestal bleven we dan een jaar weg en hadden niet goed in de gaten wat we hadden achtergelaten maar vorige jaar stonden we plotseling na 2 maanden weer op de stoep en toen misten we allerlei spullen, variërend van een boortol tot schoonmaakmiddelen.

Vandaag herinnerde ik mezelf ook vaak gestolen te hebben. Het voorbeeld kreeg ik toen ik ongeveer 6, 7 jaar oud was. We waren op vakantie in IJmuiden en mijn ouders, broer en ik gingen naar de supermarkt om boodschappen te doen. Mijn vader stopte een pakje kauwgum tussen een rol wc-papier en rekende de kauwgum dus niet af.

Zelf begon ik samen met mijn broer kleine plastic soldaatjes, cowboytjes en indiaantjes te stelen. Het ging erg makkelijk en we konden er leuk mee spelen. Later toen ik in de puberteit was, begon ik samen met vriendinnen van school kleding te stelen, een jurkje, broekje of rok. Dit was eind jaren 60, begin 70 was dat doodeenvoudig. Uiteindelijk zijn we samen gesnapt in de Bijenkorf, die waren wat sneller met de beveiliging. Daarna heb ik het niet meer gedurfd. Ook ben ik niet altijd even eerlijk geweest met het vinden van spullen, ik heb een keer een mobiel gevonden en hem gehouden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben iedere keer dat ik mijn buren zie te denken aan de keren dat ze ons bestolen hebben en hen daarvoor te veroordelen, hen onbetrouwbaar te vinden en eigenlijk een hekel aan hen te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben wel te denken, och het zit in hun genen, ze kunnen er niks aan doen maar toch boos te blijven omdat ze aan mijn spullen hebben gezeten en rondgesnuffeld hebben in mijn huis om te kijken wat ze konden gebruiken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn vader als voorbeeld te hebben genomen voor het stelen van andermans spullen en te denken dat dit niet uitmaakt omdat die ander, supermarkt, winkel toch genoeg hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gezien te hebben hoe mijn vader artikelen stal uit een winkel en vaak gestolen spullen opkocht van junkies om zichzelf daarmee op een makkelijke manier te kunnen verrijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben samen met mijn broer speelgoed te stelen uit een winkel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben samen met vriendinnen kleding te hebben gestolen om er steeds leuk uit zien en mijn ouders voor te liegen door te zeggen dat we elkaars kleding leenden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gesnapt te zijn door een veiligheidsman in een warenhuis bij het stelen van een truitje en waarna ik naar het politiebureau ben gebracht, waarmee ik mijn ouders verdriet heb aangedaan en heb teleurgesteld en ik mezelf diep schaamde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik niet genoeg speelgoed of kleding had en daarom uit hebzucht in winkels ging stelen om zodoende een beter gevoel te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het leuk te vinden om te stelen omdat ik er een kick van kreeg om iets mee te nemen zonder dat iemand dat in de gaten had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik een telefoon heb gevonden en toen dacht, o diegene zal zich wel makkelijk kunnen permitteren om een nieuwe te kopen en ik kan hem goed gebruiken en hem daarom niet naar de politie heb gebracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het normaal te vinden om gestolen spullen van junks te kopen, omdat het goedkoop is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben anderen die stelen te veroordelen om hun hebzucht, terwijl ik zie dat dit in ieders mindsysteem is geprogrammeerd en voortkomt uit een gevoel van angst om niet genoeg te hebben, en om uiteindelijk niet te kunnen overleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben eigenlijk nu niet te weten wat mijn doelstelling is in deze blog omdat er meer redenen zijn om te stelen: overleven of het bevredigen van onze hebzucht.

Ik stel mezelf ten doel anderen die stelen niet te veroordelen omdat ik niet weet of zij wel genoeg hebben om van te leven en misschien werkelijk het geld nodig hebben om te overleven. Als ik zie dat ik mensen veroordeel die stelen dan stop ik en adem en realiseer me dat emoties van boosheid  niet helpen en dat alleen een geld-gelijkheidssysteem hier een einde aan kan maken.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s