Dag 10 Een tas met een heleboel backchat

pproudGisteren zag ik op Pinterest  een leuke strandtas die je kon maken van oude spijkerbroeken. Ik had nog een paar oude broeken liggen dus ging ik aan de slag. Nadat ik een paar stroken aan elkaar had genaaid begonnen gedachten zich voor te doen als:
wat zal ……… wel niet zeggen als ze die tas ziet,
en die………………..zal er ook wel een willen.
zal het wel lukken?
misschien wordt ie helemaal niet zo leuk als het voorbeeld,
Ik denk dat ik er nog eentje ga maken enz.
Toen de tas klaar was voelde ik me trots.

Dit heeft allemaal met goedkeuring en afkeuring te maken. Zullen anderen hem goedkeuren of afkeuren? Zullen anderen hem ook zo mooi vinden als ik, of niet? Is het zo belangrijk wat een ander ervan vindt? Waarschijnlijk wel als ik mijn gedachten observeer.

Op zondag komt mijn dochter de laatste tijd met haar vriend hier eten als ze de kinderen ophaalt. Dan gebeurt hetzelfde: zullen ze het eten wel lekker vinden? Zal het wel genoeg zijn? Kan ik het eten wel op tijd klaarkrijgen.

Ik zie dat ik mijn stinkende best doe om een andermans goedkeuring te krijgen, het zal wel een eeuwenoud patroon zijn. In ieder geval veroorzaakt het een hoop getetter in mijn hoofd en daardoor ook een hoop stress.

Ik wil hiervoor de volgende vergevingen uitspreken:

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben wanneer ik iets brei of naai mezelf steeds af te vragen of iemand anders het wel/niet leuk zal vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik iets  genaaid of gebreid heb dat het veel leuker is dan dat ik het in de winkel zou hebben gekocht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door iets zelf te maken, mezelf wil verheffen boven mensen die het wel in de winkel kopen, wat ik dan eigenlijk veel te makkelijk vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik iets aan het maken ben, bang te zijn dat het niet gaat lukken of niet mooi genoeg zal zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik iets genaaid of gebreid heb te wachten op iemands goedkeuring, al merk ik soms dat diegene niet geïnteresseerd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand iets mooi vindt dat ik heb gebreid of genaaid net te doen alsof het me niet uitmaakt of diegene het mooi vindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand niet zegt wat hij/zij van het resultaat vindt, ik dat jammer vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik ergens aan begin ik als een gek ga werken om het zo snel mogelijk af te krijgen om het resultaat te kunnen zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als het bewuste werkstuk klaar is aan een ander te vragen : en is het mooi geworden?

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben van anderen altijd te willen horen dat het eten dat ik heb klaargemaakt lekker heeft gesmaakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik goed kan koken, bakken, naaien en breien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het moeilijk te vinden als een maaltijd of een werkstuk mislukt is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben altijd uit te zijn op een complimentje als ik een maaltijd heb bereid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik een complimentje krijg het dan weg te wuiven van: o het is niks bijzonders hoor!

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me trots voel als iets gelukt is, of aan mijn verbeelding voldoet, omdat trots me het gevoel geeft dat ik beter dan een ander ben en dit niet gelijkheid is met alles en iedereen.

Als ik zie dat ik met het resultaat bezig ben en bedenk wat anderen er wel van zullen vinden dan stop ik en adem en realiseer me dat ik alleen in het moment hier aanwezig kan zijn en me gewaar kan zijn van mijn gedachten.

Ik stel mezelf ten doel niet meer bezig te zijn met wat anderen vinden van het resultaat en verantwoordelijk te zijn voor de gedachten die opkomen tijdens het maken van eten of een handwerk en niet trots te zijn op het resultaat maar alles als een en gelijk te zien.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s