Dag 5 Vergelijken en oordelen

appelsgrootEr zijn de laatste tijd veel blogs voorbijgekomen en ik heb ze met belangstelling gelezen. Wat er meteen bij me opkomt is een oordeel: wat kan die goed schrijven en wat zijn die zelf-vergevingen uitgebreid en lang, wat een woordenschat en hoe komen die mensen erop om al die details uit te schrijven. Ik vergelijk me daar dan mee en vind wat ik zelf schrijf maar onder de maat.
Ik kwam ook een blog tegen van iemand die ook pas begonnen was en was gelijk gerustgesteld omdat diegene maar 2 of 3 vergevingen had opgeschreven.

Vergelijken en vervolgens oordelen: we doen dat ons hele leven, het begint al als baby, wanneer ga je kruipen? Wanneer lopen, praten, wanneer was je zindelijk? Mijn oma die voor me zorgde toen ik een baby was, omdat mijn moeder inmiddels een tweede baby had gekregen vertelde altijd met trots dat ze me met 13 maanden al zindelijk had gemaakt. Nu denk ik dat ik zo ongeveer de hele dag op het potje moet hebben gezeten.

vergelijken = de overeenkomsten en verschillen van twee zaken in beschouwing nemen.
oordelen= een mening geven, goed of afkeuring geven.

Omdat mijn vader erg dik was werd ik ook gelijk geconfronteerd met de vergelijking en het oordeel dik en dun. Als kind was ik niet dik maar had wel bolle wangen. Toen op school “Ik ben met Catootje naar de botermarkt geweest” werd opgevoerd werd ik gekozen om de dikke meid te spelen. Ik denk dat ik vanaf die tijd mezelf ook echt dik begon te vinden en me ging vergelijken met andere kinderen. Ik kan me herinneren dat er een dikke Duitse jongen bij me in de klas zat die Heinz heette maar die als jongen die rol niet kon vervullen.

Nu doe ik het nog steeds, is die vrouw van mijn leeftijd dikker, slanker, meer/minder rimpels, net zo uitgezakt of ik, of strakker?

En met huizen, hoe heeft zij het ingericht, is dat mijn smaak of juist niet? Iedere keer weer dat oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd in het schrijven van blogs mezelf met anderen te vergelijken en dan te oordelen  dat mijn blogs niet goed genoeg zijn, niet uitgebreid genoeg zijn en dat het vergeven van mezelf dan geen zoden aan de dijk zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd steeds maar andere blogs te lezen en dat ook met mijn stijl te vergelijken om vervolgens te beoordelen wie het beter heeft geschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd Engelstalige blogs van niet-Engelstaligen te lezen en dit te vergelijken met mijn Engelse kennis om vervolgens te oordelen dat mijn kennis van Engels veel minder is dan die van hen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd om het aantal zelf-vergevingen van anderen te bekijken en het aantal te vergelijken met mijn blogs en meestal tot de conclusie kom dat ik veel minder vergevingen kan opschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik niet toe kom aan het lezen van al die berichten op Facebook terwijl ik dat wel zou willen, maar het gevoel heb erdoor overspoeld te raken en ook niet alles begrijp van wat er langskomt en me hierdoor weer dom voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik me trots voelde toen mijn oma aan iedereen vertelde dat ik al met 13 maanden zindelijk was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat ik als ik bij iemand thuis kom het interieur vergelijk met mijn huis en beoordeel welke het mooist/fijnst/gezelligst of trendy is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd me sinds mijn kindertijd  te vergelijken met andere kinderen en te beoordelen wie er dikker/dunner is,  en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd dat dit oordeel zich de rest van mijn leven heeft voortgezet met het volgen van dieten om net zo slank te zijn als het beeld dat voor mij ideaal is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en heb geaccepteerd mezelf nu te vergelijken met middelbare vrouwen en kijk wie de meeste ouderdomsverschijnselen heeft en wie er het beste opstaat.

Als ik zie dat ik me aan het vergelijken ben met anderen en oordeel dan stop ik en adem ik omdat ik me realiseer dat we allen een en gelijk zijn en dat dit beoordelen alleen maar een mindfuck is en niet een en gelijk als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en mijn woonsituatie niet meer te vergelijken met anderen en er geen oordeel over te hebben en komt er toch een oordeel dan pas ik zelf-vergeving toe, adem en zelfcorrectie.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s