dag 352 Het gevoel verlaten/eenzaam te zijn

Een poos geleden had ik een Kinesiologie sessie met Kim Amourette omdat ik pijn voelde in mijn linker zijkant. Zij vertelde me dat het personage gekenmerkt is door emoties zoals: verlaten, eenzaam, machteloos, furieus en dat ik niet leuk/interessant genoeg bent met betrekking tot relaties. ‘Ik geloof dat bepaalde mensen speciaal zijn’ en ‘ik geloof dat ik niet leuk/interessant genoeg ben’,

Ze testte uit dat de geloofssystemen op quantum geestelijk en quantum fysiek niveau in mijzelf bestaan, dus niet iets is dat ik echt kan zien in mezelf omdat het op zulk diep niveau geïntegreerd is en hier zou ik dan ook moeten kijken naar herinneringen van mijn kindertijd waarin ik deze geloofssystemen hebt opgebouwd — dat ik niet leuk/interessant genoeg bent met betrekking tot relaties, herinneringen waarin je in dat personage van eenzaamheid ging.
Na lang nadenken kwam ik op verschillende situaties uit waar bleek dat ik in dit personage ging, dat was op 1 jarige leeftijd toen mijn broertje werd geboren en ik voor maanden lang met mijn oma meeging, een keer dat mijn moeder me te laat kwam ophalen bij de kleuterschool en ik zelf naar huis ben gegaan, een keer dat ik meedeed op school met een bloembollen wedstrijd en ik bij het inleveren erachter kwam dat mijn bloembollen bijna 10 cm korter waren dan van de andere kinderen. Ook werd ik een keer door een vriendinnetje uitgenodigd de klassen rond te gaan op haar verjaardag waarbij ze op het laatst iemand anders koos.
Ik zie ook diverse situaties die hierop volgen als ik ouder ben wanneer het met vriendjes te maken heeft die plots interesse toonden voor mijn vriendinnen.
Het is dus een aaneenschakeling van een programmering die in mijn jonge jaren heeft afgespeeld en waar ik nu wat glimpen van te zien krijg.

Nu zag ik deze week voor de eerste keer dit personage te werk gaan, eigenlijk zag ik het pas achteraf. Plots kreeg ik het idee dat een paar familieleden zich tegen me keerden.
Toen ik dit later met mijn buddy besprak kon ik zien dat ik mezelf verlaat in dit soort situaties en er werden enkele patronen zichtbaar die ik mezelf aandeed zoals:
kritiek op mezelf, mezelf tegenwerken, mezelf afwijzen.

Hierbij zal ik voorbeelden noemen en zelfvergeving schrijven.

Het parkeren lukte niet omdat mijn auto op een heuveltje stond.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf af te wijzen, kritiek te hebben op mezelf omdat het me niet lukte de auto te parkeren op een heuveltje, in plaats van e zien/begrijpen, realiseren dat ik weinig ervaring heb in het parkeren van een auto op een heuvel.

Iemand zei sommige mensen nemen een hond zonder te denken aan consequenties.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan kritiek te hebben op mezelf omdat ik een hond heb genomen zonder me te realiseren of de soort hond wel past in mijn leven, of ik de nodige opvang/achterban heb om in te springen als ik er niet ben, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf nu te verwijten dat ik een andere baas  moet zoeken voor de hond.

Een fout gemaakt in breiwerk.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf tegen te werken/af te wijzen omdat ik een fout heb gemaakt in mijn breiwerk, wat ik moet uithalen en opnieuw moet breien, terwijl het een probleem is wat eenvoudig op te lossen is.

Een meningsverschil met de huiseigenaar omdat we een probleem hebben met de wasmachine, waarin ik mezelf verwijt dat ik het huis te snel genomen heb.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verwijten dat ik de flat te snel heb genomen omdat de huiseigenaar niet bereid is de reparatie voor de wasmachine voor zijn rekening te nemen, terwijl ik heb afgesproken dat alle reparaties voor onze rekening zijn en er weinig tot geen appartementen te huur zijn waar honden zijn toegestaan.

Als en wanneer ik zie dat ik mezelf afwijs, kritiek heb op mezelf, waarin ik mezelf tegenwerk dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik hierdoor een gevoel van verlatenheid en eenzaamheid creëer en me hierin machteloos en furieus voel.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan iedere keer als ik mezelf afwijs, kritiek heb op mezelf, of mezelf tegenwerk ik zelfvergeving zal uitspreken, mezelf te omhelzen tot ik gestopt ben met dit patroon.

De woorden die ik zal uitspreken zijn (daad)kracht, heilzaam en verzachtend.

Ik zal in een later blog de woorden herdefiniëren.

Hierbij de links naar de interviews die mij geassisteerd en ondersteund hebben.

https://eqafe.com/p/abandoned-self-forgiveness-and-correction-atlanteans-part-480

https://eqafe.com/p/abandoned-part-2-atlanteans-part-479

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 351 Herdefiniëring van het woord bescherming

In deze blog wil kijken naar het woord bescherming. Ik wil mezelf regelmatig beschermen tegen de boosheid van anderen. Tot nu toe heb ik bescherming geïnterpreteerd als terugslaan, in een reactie gaan van aanvallen of weglopen.

Als ik naar de het woord bescherming kijk, wat zegt het woordenboek hierover:
afdekken, afschermen, afschutten, begunstigen, behoeden, behouden, beschutten, beveiligen, bewaken, bewaren, verdedigen.

Als bescherming duidt men maatregelen aan, die een te beschermen object of persoon  voor de gevolgen van een gevaar behoeden. Zo beschermen dijken het erachter liggend land tegen overstroming.

Hiervoor de volgende zelfvergevingen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als iemand boos wordt het woord bescherming te interpreteren als terugslaan, zelf boos worden, waarin ik mezelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat de boosheid die ik uit naar de ander mezelf vergiftigt met negativiteit als boosheid en tenslotte verdriet waarin ik spijt heb me te laten gaan en me te laten meeslepen met de emotie van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan het woord bescherming te zien/begrijpen/realiseren als een scherm dat tussen mij en de ander staat waarin ik mezelf niet hoef te laten raken, kwetsen, pijnigen door de ander maar waarin ik kalm, stabiel en in eenheid met mezelf en de ander kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan het woord bescherming te zien als een verdediging maar als een aanval naar de ander waarmee ik hetzelfde doe als de ander en mijn gewaarzijn verlies in het terugslaan, raken, kwetsen van de ander in plaats van hier en nu aanwezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als iemand boos op mij wordt, bij mij de stoppen doorslaan en ik mijzelf niet meer bescherm tegen de boosheid van de ander maar dat ik die voed door te argumenteren in een reactie van angst en boosheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen als iemand boos op me is, zoals ik als kind angst voelde als mijn vader boos op mij was of of op mijn moeder, waarin ik haar probeerde te beschermen door zelf furieus te worden en het voor haar op te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn angst voor boosheid te onderdrukken zoals ik dat voorbeeld heb genomen van mijn moeder en dit door de jaren geleefd heb als een patroon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het woord bescherming te leven als een bescherming voor mijn ego in plaats van bescherming van het leven zelf.

Als de ander boos op mij is dat stop ik en adem.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan het woord bescherming te leven in gelijkheid met mezelf en de ander en niet in de verdediging te gaan door zelf boos te worden, of de ander met mijn woorden terug te slaan. Ik realiseer me dat ik mezelf kan beschermen door bij iedere keer dat de ander boos op me is eerst zelfvergeving toe te passen en stabiel te blijven zodat ik met de ander in gesprek kan komen zonder in de energie van de ander te gaan.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 350 Hoe leef ik het woord behulpzaam?

In een chat met Kim Amourette (Kinesiologie) zag zij dat ik het woord behulpzaam op een manier leef van polariteit. Ik zie het woord behulpzaam als positief, dat wil zeggen dat ik in een polariteit participeer van positief/negatief.

Een voorbeeld is dat ik iemand en mijzelf behulpzaam wilde zijn in het vinden van een appartement en dat dit niet in goede aarde viel, want de ander wilde (nog) niet verhuizen en werd boos op mij, daarna ging ik onmiddellijk in een reactie van afkeuring en beoordeling wat ik direct onderdrukte en vervolgens op de ander projecteerde.

behulpzaam (bn):bereidwillig, dienend, dienstvaardig, gedienstig, helpend, hulpvaardig, voorkomend 

Wat me direct opvalt is dat als ik behulpzaam ben geweest, dat ik ten eerste niet heb gevraagd of mijn hulp gewenst was en ten tweede verwacht ik ook dankbaarheid van de ander. Vaak heeft de ander ook niet om mijn hulp gevraagd en is dus ook misschien niet gediend van mijn hulp. Ik ben vaak trots op mijn acties en wil daar waardering voor hebben.

Hiervoor zelfvergevingen:

Ik vergeef mijzelf  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ik het woord behulpzaam te leven  in een positieve zin, dat als gevolg heeft dat ik in een polariteit participeer zodat er een negatieve kant aan hangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik dankbaarheid verwacht als ik behulpzaam ben en als ik dat niet krijg dat ik degene afkeur/beoordeel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de afkeuring/beoordeling te onderdrukken en te projecteren op de ander, waarin ik denk/zie dat de ander mij afkeurt en beoordeelt terwijl ik het in feit zelf doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan de ander te vragen of zij mijn hulp kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de negatieve kant van de polariteit van behulpzaam als afkeuring/beoordeling te onderdrukken, waarin ik mijn lichaam belast.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn lichaam te belasten met afkeuring en beoordeling van de ander als ik niet gewaardeerd wordt voor mijn behulpzaamheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan hulp aan anderen te willen bieden terwijl er niet om gevraagd wordt omdat ik graag geapprecieerd wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik de appreciatie aan mijzelf kan geven maar die te zoeken bij anderen.

Met dank aan Kim Amourette, zie onderstaande video.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 349 Hoe te weinig informatie tot een conflict leidt

In de loop der jaren van mijn proces kom ik er steeds meer achter dat ik onvoldoende communiceer en te weinig achtergrond informatie geef als ik iets meedeel. Dit gebeurde ook laatst toen ik iemand mededeelde, die al gestresst was, dat ik een haakje nodig had voor de kapstok omdat het was afgebroken. De persoon in kwestie werd boos op me omdat hij een bepaald beeld kreeg van een kapstok die niet meer te repareren was en die wij als huurder zouden moeten vervangen. In feite was het een kleine reparatie die met een paperclip hersteld kon worden en als ik duidelijker was geweest in mijn omschrijving dat het slechts het opendraaien van een paar schroeven was geweest, dan had het conflict dat ontstaan was niet hoeven te gebeuren. Ik werd boos op de ander omdat het in mijn ogen een kleine, makkelijke reparatie was die eenvoudig te verhelpen was maar door mijn gebrek aan achtergrondinformatie leek het allemaal erger dan het was. Ik kreeg de schuld van het euvel omdat de kapstok te zwaar behangen was en dat veroorzaakte bij mij de boosheid, ergernis en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te weinig achtergrondinformatie te geven als ik iemand vraag om een haakje te kopen om de kapstok te repareren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geen consideratie te hebben met een persoon die al gestresst is en kort door de bocht ben als ik vraag een haakje mee te brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden op de ander terwijl ik zelf een verkeerd beeld heb geschetst van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen als ik om een gunst vraag aan de ander die gestresst is en daarom een korte onvolledige beschrijving geef van wat ik nodig heb dat tot consequenties leidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onvolledig te zijn in mijn informatie en alles zo kort mogelijk zeg en beschrijf omdat het lijkt dat ik er dan snel van af ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik onbegrip bij de ander creëer als ik niet genoeg achtergrondinformatie geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik alles kort en bondig moet zeggen maar hierdoor zaken over het hoofd zie en onvolledig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan  een patroon van mijn vader te hebben gekopieerd die vaak in korte bewoordingen opdrachten gaf en korte commando’s gaf als hij iets van me wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boosheid, ergernis en onbegrip te projecteren op de ander in plaats van in mijzelf te zien wat er is misgegaan en wat er anders had kunnen zijn.

Als en wanneer ik de ander iets wil vragen od mededelen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik vaak tekort schiet in mijn communicatie en belangrijke zaken achterwege laat als gevolg van een gepreprogrammeerd patroon. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan zaken die aan de orde zijn zijn volledig en uitgebreid mogelijk te communiceren zodat er geen misverstand hoeft te bestaan. Ik zal hierbij het woord volledig leven.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 348 Eten wat de pot schaft, of niet?

Wij, mijn broer, zus en ik moesten thuis van alles een beetje proeven, dat was een eis die mijn vader stelde, wat heeft geresulteerd dat ik (bijna) alles lust wat de pot schaft. Eten stond bij ons thuis hoog in het vaandel, het was soms allemaal een beetje te veel van het goede, in die tijd werd er ook niet gekeken (jaren 50/60) wat gezond en voedzaam was. Met die waarden en normen ben ik grootgebracht en nu vind ik het moeilijk als mijn kleinkinderen vaak hun neus ophalen voor wat ik kook. Ik probeer altijd een gezonde, gevarieerde maaltijd op tafel te zetten, zo maakte ik laatst kleine gebakken visjes met gekookte bieten en een salade van het bietenblad. Mijn kinderen lusten ook bijna alles en vinden meestal ook alles lekker wat ik kook. Nu wilde mijn kleinkinderen dit niet eten en liepen weg van tafel zonder er een hap van te proeven en ik ergerde me aan hun gedrag. Mijn dochter nam het eten later mee naar huis en zei dat ze het thuis wel zouden opeten, wat soms wel eens gebeurt, behalve nu. hiervoor wil ik zelfverwevingen schrijven en zelfcorrectie toepassen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de normen en waarden van mijn ouders te kopieëren en mijzelf te programmeren met de ideeën van mijn ouders/voorouders en dit aan mijn kinderen door te geven als zijnde de beste manier om kinderen alles te leren eten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat kinderen alles zouden moeten lusten en eten zonder mezelf af te vragen of het voedsel wat ik geef voor hun lichaam de juiste ondersteuning geeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de mening en de overtuiging te hebben dat als kinderen alles mee-eten ik geslaagd ben, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan waardering van een ander te willen die ik mijzelf niet geef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mij te irriteren als kinderen zonder iets te eten van tafel weglopen om te gaan spelen/of iets anders te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mij te irriteren als kinderen kort voor het eten tussendoortjes te eten krijgen waardoor ze niet kunnen deelnemen aan de maaltijd omdat hun honger gestild is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn kleindochters verwend te vinden omdat ze altijd vragen naar iets lekkers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn dochter te veroordelen dat ze niet gevarieerd kookt en de kinderen dus niet de gelegenheid geeft meer smaak te ontwikkelen zoals ik dat met mijn kinderen heb gedaan, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alleen mijn manier de goede is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan chagrijnig te zijn als mijn kleindochters niets willen eten en dan in een emotionele reactie te zijn in plaats van zonder oordeel in stabiliteit met hen hierover te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het vervelend te vinden als X in de verdediging gaat als ik haar hierover aanspreek terwijl ikzelf mijn eigen standpunt en mening aan het verdedigen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het gedrag van mijn vader te hebben gekopieerd die altijd zei dat hij een hekel had aan kinderen die niets lusten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat mijn kleindochters niet voldoende voedingsstoffen binnenkrijgen en dat hierdoor tekorten ontstaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/geloven/realiseren dat iedere reactie/emotie in ons lichaam meer schade toebrengt, dan dat we in een stabiele, kalme toestand de maaltijd delen.

Als en wanneer mijn kleindochters weigeren mee te eten aan tafel dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik alleen in een kalme, stabiele toestand met hun een gesprek over de voedzaamheid kan hebben en de gevolgen van suikers en additieven. Ik realiseer me dat ik vaak reageer vanuit een gepreprogrammeerde staat en ideeën van mijn ouders heb overgenomen. Ik realiseer me dat kinderen niet alles willen eten wat ik ze voorzet en dat ze dichter staan bij de behoefte van hun lichaam.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kleindochters voor de maaltijd uit te nodigen en hen zonder reacties te begeleiden, waarbij ik hun uitleg zal geven over het belang van een voedzame maaltijd.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | 1 reactie

dag 347 Een beschuldiging naar een ander is een beschuldiging naar mijzelf.

Ik zag hoe ik een ander ergens van beschuldigde zonder het terug te nemen naar mijzelf.

Er gebeurde het volgende. Kortgeleden zijn we verhuisd van een groot huis naar een klein appartement, waarbij we voorlopig onze huisraad die we wilden bewaren achter konden laten in onze garage. Omdat dit een voorlopige oplossing was ging ik van tevoren op zoek naar een definitieve plek om onze spullen te bewaren en vond een garage op het internet die te huur werd aangeboden. Mijn man en ik gingen kijken en waren erg tevreden met wat we daar aantroffen, een mooie schone afsluitbare garage. Toen wisten we nog niet wanneer de verhuizing plaatsvond en spraken af nog contact op te nemen wanneer we onze spullen zouden overbrengen. Dit duurde allemaal langer dan verwacht en ik vroeg mijn man nog eens de persoon te vertellen hoe het er voor stond. Nadat het gesprek had plaatsgevonden vroeg ik hem of we niet vast wat een som geld moesten storten op zijn rekening zodat onze reserving bevestigd was maar mijn man vond het niet nodig.

Inmiddels is het een paar maanden geleden dat we het eerste contact hebben gehad en kregen we te horen dat de garage verhuurd was. Ik heb ondertussen een paar keer aangedrongen contact te zoeken maar mijn man heeft niet gebeld.

Ik was boos over het gebeurde, ik kan niet meteen een dergelijke plek vinden. In eerste instantie vond ik dat ik gelijk had mijn man hiervoor te beschuldigen, maar toen ik de interviews hoorde liet ik het gebeuren nog eens de revue passeren en zag mijn eigen tekortkomingen waarvoor ik zelfvergevingen schrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X ervan te beschuldigen nalatig te zijn in het contact met de verhuurder van de garage zonder de beschuldigingen terug te nemen naar mijzelf, introspectie te doen en hiervoor zelfverantwoording te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geen zelfverantwoording te nemen in dit geval van de garage omdat ik alle verantwoording over heb gelaten aan mijn man omdat hij beter Kroatisch spreekt en ik het idee/geloof heb dat dit een mannenaangelegenheid is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn zelf contact op te nemen omdat ik de taal niet goed genoeg beheers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat er mannenaangelegenheden zijn in plaats van te zien dat man en vrouw gelijk zijn en dat ik zelf het bankrekening nummer had kunnen vragen en geld had kunnen overmaken zodat de reservering bekrachtigd zou zijn, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat een vrouw minder is dan een man.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat in iedere beschuldiging die ik uit naar de ander uiteindelijk een beschuldiging is naar mezelf zoals is uitgelegd in bovenstaande Eqafe interview zodat ik het terug kan nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik de ander heb beschuldigd en het niet teruggenomen heb naar mijzelf, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb aanvaard en toegestaan overtuigd te zijn van mijn beschuldiging.

Als en waneer er een gedachte opkomst van een beschuldiging naar een ander, hoezeer ik er ook van overtuigd ben dat mijn beschuldiging gerechtvaardigd is dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik iedere beschuldiging terug kan nemen naar mijzelf en hiervoor zelfvergeving kan schrijven of uitspreken.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan bij iedere beschuldiging introspectie te verrichten en zelfverantwoording te nemen.

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 346 De goede persoonlijkheid vs de slechte

In deze blog wil ik een dag beschrijven waarbij de ene reactie na de andere reactie plaatsvond omdat ik mezelf geen richting gaf na de eerste gebeurtenis.

Met mijn dochter en kleindochters stond ik te wachten voor de ferryboot nadat we een weekendje weggeweest waren. Er stond een rij mensen te wachten en wij sloten aan. Op een gegeven moment kwam er een stroom mensen op gang die van alle kanten probeerden vooraan te komen en werd er geduwd en getrokken. Mijn ergernis begon te groeien. Toen we uiteindelijk op de boot waren aangekomen namen we plaats aan een tafeltje waar twee banken tegenover elkaar stonden. Mijn dochter nam plaats op de ene bank en ik op de andere waar reeds een dame zat. Ze vroeg me op te staan want ze zei dat de bank bezet was. Omdat je geen plaats kunt reserveren vond ik het een oneerlijk verzoek en de gedachte kwam op dat ze zich ook snel een weg door de mensenmassa had gebaand en nu de plaats voor anderen bezet hield. Ik weigerde op te staan en de dame werd boos en ook ik schoot in een reactie van oneerlijkheid. Mijn dochter schaamde zich en vroeg ergens anders te gaan zitten en ik voldeed aan haar verzoek. Met wat geschuif kon ik bij haar op de bank plaatsnemen.

Later toen we waren aangekomen zouden we nog een hapje eten in de stad. Ik zou trakteren en X die mijn dochter en kinderen ophaalde at mee. Toen we allemaal de kaart hadden bestudeerd kwam de kelner onze bestelling opnemen maar X bleef nog heel lang treuzelen met het maken van zijn keuze, iets wat ik al eerder had gezien bij een vorig samenzijn. De kelner (meisje) bleef eindeloos wachten tot ik zei tegen X dat het allemaal wel erg lang duurde en X hakte de knoop door. Ik vind dit onbeschoft gedrag.
Later na het eten probeerde een van mijn kleindochters ons te manipuleren door te zeggen dat ze bij me wilde slapen (na een heel weekend samenzijn) en zei dat ze bij mensen wilde zijn die Nederlands praten. Ze probeert ons wel vaker uit maar ik negeerde het. Mijn dochter vertaalde dit voor X die een grapje maakteen zei dat je van Nederlanders niets kon verwachten omdat die niets willen geven. Toen werd ik hels en zei tegen X dat ie niet zoiets kon zeggen bij de kinderen. Hij was gepikeerd en zei dat hij zo nooit grapjes kon maken. Ik voelde me gekwetst en weer werd mijn idee van de goede persoon in het gedrang gebracht, ik was immers degene die trakteerde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan gefrustreerd te zijn toen ik in de rij stond en mensen begonnen van alle kanten voor te dringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te irriteren als ik in Kroatië in een bus of boot stap er vol ongeduld wordt geduwd om als eerste binnen te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als de bank waar ik op wil gaan zitten volgens een dame bezet wordt gehouden omdat iedereen vrij is om te gaan zitten waar hij wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren van de goede persoonlijkheid die vindt dat ze het recht heeft op een plaats versus de slechte persoonlijkheid die wordt gezien door de dame.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een boze, gefrustreerde bui te blijven hangen nadat het incident heeft plaatsgevonden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn dochter te willen pleasen door toch op te staan en een andere plek te zoeken in plaats van te blijven zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als gevolg van het incident op de ferry geïrriteerd te zijn en deze irritatie te laten voortbestaan als X de kelner lang laat wachten in plaats van stabiel uit te leggen dat het volgens mijn opvoeding en normen- en waardensysteem niet kon om een kelner zo lang te laten wachten terwijl het leek alsof we al wisten wat we zouden bestellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te manipuleren door hem op zijn plaats te zetten als gevolg van de voortdurende backchat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wraak op X te willen nemen dat ik bakzeil had gehaald met de dame op de ferry.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf als de goede persoonlijkheid te zien omdat ik trakteerde en toen er ten koste van mij en het Nederlandse volk grapjes werden gemaakt over gierigheid in een polariteit terecht te komen van de slechte persoonlijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een zelfdefinitie te hebben van de goede persoonlijkheid om mezelf als goed te zien vanuit mijn eigen waardensysteem zonder te kunnen zien dat de ander zijn eigen waardensysteem heeft dat hiërarchisch van aard is.

Als en wanneer mijn goede persoonlijkheid in twijfel wordt getrokken of onder vuur wordt genomen door wie of wat dan ook dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik door deze situaties in een polariteit participeer.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan een rode vlag te plaatsen op het moment dat ik denk dat ik iets goed doe, de goede persoonlijkheid leef, mezelf te vertragen, te ademen en zelfvergeving uit te spreken.

De woorden die ik wil leven zijn: zelfeerlijkheid, kalm, iets niet persoonlijk nemen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

dag 345 Mezelf minder voelen door vergelijking

Ik volg sinds een paar jaar de DIP lessen van Desteni (Desteni I Process) en ik ben nu met mind constructs bezig. Bij het schrijven van een mind construct ga je een patroon ontrafelen wat je recent bent tegengekomen en kijk je terug in je leven wanneer dit zich eerder heeft voorgedaan, waarop je hier zelfvergeving doet en waarna je later dit patroon gecorrigeerd  in ‘echte tijd’ loopt.

Het patroon waar ik nu mee bezig ben is: mezelf minder voelen door vergelijking en deze week zag ik dit weer de kop opsteken.

Dagelijks loop ik naar een park waar ik de hond uitlaat en daar zijn dan een stuk of wat andere mensen die daar zitten te praten in de schaduw terwijl de honden aan het rennen en spelen zijn.

Ik heb gezien als er slechts één persoon zit is, ik geen probleem heb om een gesprek te voeren omdat ik vooral luister en korte antwoorden geef. Maar op het moment er meerdere mensen aanwezig zijn en de gesprekken over en weer gaan in het Kroatisch, soms erg snel en binnensmonds ik dichtklap en ik mezelf isoleer. Ik vergelijk me dan met de anderen die met gemak converseren in hun eigen taal en hierdoor voel ik me inferieur en zeg niets meer. Ik ben dan bang de kern van het verhaal te missen, om domme dingen te zeggen of om fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te vergelijken met anderen die als geboren Kroaten een gesprek voeren en mezelf hierin inferieur te voelen als ik zie dat ik de taal niet goed bemachtig en niet alles begrijp wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien, begrijpen, realiseren dat ik onmiddellijk in een vergelijking met anderen ga in plaats van direct zelfvergeving toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn fouten te maken in het Kroatisch, bang te zijn de kern van het gesprek te missen of een verkeerde interpretatie te hebben waarin ik zal zeggen dat kant noch wal raakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet als een gelijke beschouw maar minder dan omdat ik geen vloeiend Kroatisch spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik in die 5 jaar dat ik hier woon niet veel vooruitgang heb geboekt met het leren van Kroatisch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik alleen maar mag spreken als ik foutloos Kroatisch spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de taal nooit zal leren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dicht te klappen en mezelf te isoleren omdat ik me minder voel in plaats van mezelf te expanderen en deel te nemen aan het gesprek dat gaande is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan tijdens een gesprek met meerdere personen af te haken en de interesse te verliezen in plaats van mezelf te pushen en bij de les te blijven zodat ik allicht iets kan opsteken.

Als en wanneer ik in een vergelijkingspatroon stap waarin ik me inferieur of superieur voel dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik dit patroon al heel lang volg en me hier nu ik me bewust ben van dit patroon, het kan stoppen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan me gewaar te zijn in het dagelijks leven van iedere vergelijking en het woord gelijkheid te leven.

Als en wanneer ik in een situatie ben waarbij meerdere mensen praten dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik allicht iets kan bijdragen aan het gesprek en in ieder geval nieuwe woorden kan leren. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf uit te spreken, hoe gebrekkig het ook mag klinken en mijn kennis uit te breiden.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 344 Wat coaching met een paard reflecteert, zelfvergevingen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn voor paarden als een patroon dat ik heb gekopieerd van mijn moeder die zelf bang was van paarden, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij de eerste ontmoeting met een paard bang, onzeker te zijn en mezelf klein en kwetsbaar te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aanwijzingen te verwachten van de coach, die mij slechts observeerde waarin ik onzeker was, niet wist wat ik moest aanvangen met het paard Lizzy omdat ik nog nooit een paard aangeraakt had en waarbij ik nog nooit zo dichtbij een paard durfde te benaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afgewezen te voelen als ik Lizzy streel en zij haar hoofd van me afwendt, waarin ik iets terug wil ontvangen, een dankbaarheid naar mij toe verwacht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dankbaarheid van een paard te wensen in plaats van mezelf de dankbaarheid te geven dat ik hier mag zijn met haar en te genieten van het strelen van haar huid en manen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op zoek te zijn naar succes in de vorm van genegenheid van het paard als teruggave van mijn strelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken voor wat hoort wat in plaats van vertrouwen in mezelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het me allemaal te lang duurt, dat ik wil opgeven en dat ik de hele sessie liet voortduren omdat Amber mij observeerde en ik haar niet wilde teleurstellen door het op te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op te geven als ik denk dat mijn werkwijze geen succes heeft, waarin het voor mij betekent dat Lizzy haar hoofd naar mij toedraait en laat merken dat zij mijn strelingen waardeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afhankelijk van Lizzy op te stellen en wacht op appreciatie van haar kant in plaats van appreciatie naar mijzelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf niet te waarderen maar de waardering van een ander mens of dier te willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te vergeten in de aanraking met het paard maar steeds gefocused te zijn op de toenadering van Lizzy naar mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te veroordelen geen leiderschap te bezitten omdat Lizzy onvermurwbaar blijft staan als ik haar mee wil nemen aan haar leidsel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn aan haar leidsel te trekken omdat ik denk dat ik haar boos kan maken, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan grip op haar te willen krijgen, in plaats van een en gelijk met haar te staan.

Als en wanneer ik nog een keer een coaching met een paard mag hebben of in aanwezigheid van een paard ben, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niets van het paard hoef te verwachten, geen respons hoef te krijgen toch hier aanwezig te zijn, te ademen en zelf te genieten van het samenzijn met het paard.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 343 Wat coaching met een paard reflecteert

Vorige week heb ik een sessie gehad met het paard Lizzy. Amber die de beroepsopleiding voor gecertificeerde paardencoach doet, begeleidde me.
Voordat ik aan de beurt was ging een ander mij voor en ik liep wat rond op het terrein. De paarden beangstigden me, zo groot en hoog en ik voelde me klein en kwetsbaar. Wat ook meespeelde was dat mijn moeder me ontelbare keren had verteld dat ze bang was voor paarden en dat ik die angst van haar me eigen had gemaakt, ik dacht dat je voor paarden bang moest zijn. Ik had al wat zelfvergeving gedaan op mijn angst en ik denk dat ik het daarom wel aandurfde om de stal binnen te gaan.
Ik verwachtte aanwijzingen van de coach maar deze bleef slechts observeren wat er gebeurde, wat mij erg onzeker maakte. Wat moest ik in godsnaam doen? Ik vroeg haar wat te doen en ze vertelde me dat ik eerst maar eens moest proberen kennis te maken met het paard. Voorzichtig begon ik Lizzy te strelen, eerst op haar flank, later ook haar hoofd, hals en neus. Lizzy draaide haar hoofd om en bleef de andere kant opkijken. Ik voelde me genegeerd maar bleef haar strelen. Soms draaide ze haar hoofd naar mij om en dan voelde ik me geaccepteerd door haar, maar snel wendde ze haar hoofd weer af. Dit duurde zo een periode voort, dit leek me heel erg lang te duren zonder dat ik het gevoel had succes te hebben, ik zocht naar acceptatie van haar. Ook kwam de gedachte op dat het niet loyaal was van haar naar mij, ik deed immers mijn best contact met haar te maken, haar te strelen, lief voor haar te zijn en ik wilde hiervoor iets terug krijgen.

Af en toe wierp ik een blik op de coach die slechts bleef observeren. ik denk dat ik het eerder had opgegeven als Amber er niet was geweest, nu bleef ik mijn best doen om toch een succesje te behalen in de vorm van genegenheid naar mij toe.
Op een gegeven moment toen ik vond dat het allemaal te lang had geduurd en waarin ik het opgaf, vroeg ik Amber of ik nog iets anders kon doen met Lizzy. Ze vertelde dat ik haar misschien rond zou kunnen leiden, ik mocht zelf kiezen, aan het leidsel of aan een touw. Ik koos voor het leidsel omdat ik dacht meer grip op haar te krijgen. Toen ik het leidsel voorzichtig vastpakte en haar mee wilde trekken bleef Lizzy onvermurwbaar staan op de plaats waar ze stond, ze verzette geen mm. Ik deed een paar pogingen, ik durfde niet harder te trekken omdat ik bang was dat ze boos zou worden op me en me misschien pijn zou kunnen doen. Ik ontdekte dat er totaal geen leiderschap in mij schuilde en weet dit aan het feit dat ik met een paard te doen had en niet met bijvoorbeeld een hond waar ik me meer vertrouwd mee voel.
Ik moet bekennen dat ik sinds 6 maanden een jonge hond heb die totaal niet naar mij luistert en die ik paai met hondensnoepjes om hem te laten komen, dus dat is een excuus.

Het was een mooie ervaring om voor het eerst zo dicht bij een paard te staan en haar lichaam nauwkeuriger te observeren en om haar te strelen en om mijn angst te overwinnen dit te doen.

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving schrijven over de emoties die ik voelde tijdens deze sessie.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen