dag 344 Wat coaching met een paard reflecteert, zelfvergevingen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn voor paarden als een patroon dat ik heb gekopieerd van mijn moeder die zelf bang was van paarden, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij de eerste ontmoeting met een paard bang, onzeker te zijn en mezelf klein en kwetsbaar te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aanwijzingen te verwachten van de coach, die mij slechts observeerde waarin ik onzeker was, niet wist wat ik moest aanvangen met het paard Lizzy omdat ik nog nooit een paard aangeraakt had en waarbij ik nog nooit zo dichtbij een paard durfde te benaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afgewezen te voelen als ik Lizzy streel en zij haar hoofd van me afwendt, waarin ik iets terug wil ontvangen, een dankbaarheid naar mij toe verwacht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dankbaarheid van een paard te wensen in plaats van mezelf de dankbaarheid te geven dat ik hier mag zijn met haar en te genieten van het strelen van haar huid en manen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op zoek te zijn naar succes in de vorm van genegenheid van het paard als teruggave van mijn strelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken voor wat hoort wat in plaats van vertrouwen in mezelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat het me allemaal te lang duurt, dat ik wil opgeven en dat ik de hele sessie liet voortduren omdat Amber mij observeerde en ik haar niet wilde teleurstellen door het op te geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op te geven als ik denk dat mijn werkwijze geen succes heeft, waarin het voor mij betekent dat Lizzy haar hoofd naar mij toedraait en laat merken dat zij mijn strelingen waardeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afhankelijk van Lizzy op te stellen en wacht op appreciatie van haar kant in plaats van appreciatie naar mijzelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf niet te waarderen maar de waardering van een ander mens of dier te willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te vergeten in de aanraking met het paard maar steeds gefocused te zijn op de toenadering van Lizzy naar mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te veroordelen geen leiderschap te bezitten omdat Lizzy onvermurwbaar blijft staan als ik haar mee wil nemen aan haar leidsel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn aan haar leidsel te trekken omdat ik denk dat ik haar boos kan maken, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan grip op haar te willen krijgen, in plaats van een en gelijk met haar te staan.

Als en wanneer ik nog een keer een coaching met een paard mag hebben of in aanwezigheid van een paard ben, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niets van het paard hoef te verwachten, geen respons hoef te krijgen toch hier aanwezig te zijn, te ademen en zelf te genieten van het samenzijn met het paard.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 343 Wat coaching met een paard reflecteert

Vorige week heb ik een sessie gehad met het paard Lizzy. Amber die de beroepsopleiding voor gecertificeerde paardencoach doet, begeleidde me.
Voordat ik aan de beurt was ging een ander mij voor en ik liep wat rond op het terrein. De paarden beangstigden me, zo groot en hoog en ik voelde me klein en kwetsbaar. Wat ook meespeelde was dat mijn moeder me ontelbare keren had verteld dat ze bang was voor paarden en dat ik die angst van haar me eigen had gemaakt, ik dacht dat je voor paarden bang moest zijn. Ik had al wat zelfvergeving gedaan op mijn angst en ik denk dat ik het daarom wel aandurfde om de stal binnen te gaan.
Ik verwachtte aanwijzingen van de coach maar deze bleef slechts observeren wat er gebeurde, wat mij erg onzeker maakte. Wat moest ik in godsnaam doen? Ik vroeg haar wat te doen en ze vertelde me dat ik eerst maar eens moest proberen kennis te maken met het paard. Voorzichtig begon ik Lizzy te strelen, eerst op haar flank, later ook haar hoofd, hals en neus. Lizzy draaide haar hoofd om en bleef de andere kant opkijken. Ik voelde me genegeerd maar bleef haar strelen. Soms draaide ze haar hoofd naar mij om en dan voelde ik me geaccepteerd door haar, maar snel wendde ze haar hoofd weer af. Dit duurde zo een periode voort, dit leek me heel erg lang te duren zonder dat ik het gevoel had succes te hebben, ik zocht naar acceptatie van haar. Ook kwam de gedachte op dat het niet loyaal was van haar naar mij, ik deed immers mijn best contact met haar te maken, haar te strelen, lief voor haar te zijn en ik wilde hiervoor iets terug krijgen.

Af en toe wierp ik een blik op de coach die slechts bleef observeren. ik denk dat ik het eerder had opgegeven als Amber er niet was geweest, nu bleef ik mijn best doen om toch een succesje te behalen in de vorm van genegenheid naar mij toe.
Op een gegeven moment toen ik vond dat het allemaal te lang had geduurd en waarin ik het opgaf, vroeg ik Amber of ik nog iets anders kon doen met Lizzy. Ze vertelde dat ik haar misschien rond zou kunnen leiden, ik mocht zelf kiezen, aan het leidsel of aan een touw. Ik koos voor het leidsel omdat ik dacht meer grip op haar te krijgen. Toen ik het leidsel voorzichtig vastpakte en haar mee wilde trekken bleef Lizzy onvermurwbaar staan op de plaats waar ze stond, ze verzette geen mm. Ik deed een paar pogingen, ik durfde niet harder te trekken omdat ik bang was dat ze boos zou worden op me en me misschien pijn zou kunnen doen. Ik ontdekte dat er totaal geen leiderschap in mij schuilde en weet dit aan het feit dat ik met een paard te doen had en niet met bijvoorbeeld een hond waar ik me meer vertrouwd mee voel.
Ik moet bekennen dat ik sinds 6 maanden een jonge hond heb die totaal niet naar mij luistert en die ik paai met hondensnoepjes om hem te laten komen, dus dat is een excuus.

Het was een mooie ervaring om voor het eerst zo dicht bij een paard te staan en haar lichaam nauwkeuriger te observeren en om haar te strelen en om mijn angst te overwinnen dit te doen.

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving schrijven over de emoties die ik voelde tijdens deze sessie.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 342 Anderen en mijzelf beoordelen op uiterlijk

Recentelijk luisterde ik naar een Eqafe interview in de serie Fears en Fobies: Self-Judgement and Fear of Abusing Children en hiervoor wil ik zelfvergeving toepassen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan kinderen te beoordelen op hun uiterlijk en angst te hebben dat hun puurheid, onschuld en schoonheid door anderen misbruikt wordt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf de misbruiker te zijn voor het hebben van deze gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een reactie van angst, afschuw en afwijzing te zijn als ik jonge kinderen gekleed zie als volwassenen, met make-up en sexy kleding die volwassenen immiteren omdat ik bang ben dat dit aanleding kan en zal geven aan volwassenen om kinderen te begeren en te misbruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te veroordelen dat ik in een reactie kom van angst, afschuw en afwijzing bij het zien van jonge kinderen die sexy kleding dragen, sexy bewegingen maken die ze gekopieerd hebben van videoclips of meedoen aan talentenjachten of modeshows.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan volwassenen te beoordelen op hun uiterlijk, in positieve zin of negatieve zin en die gedachte hierin te onderdrukken zonder mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een patroon te stappen van het beoordelen en veroordelen van iemand’s uiterlijk, zoals hun kleding, figuur, gezicht, lengte, breedte, gewicht waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen beoordelingen te projecteren op anderen om zo niet naar mijzelf te kijken die ik beoordeel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn uiterlijk te beoordelen en te veroordelen bij het zien van mezelf, een spiegelbeeld van mijzelf of het zien van mezelf in een etalageruit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn uiterlijk al van kindsaf aan te veroordelen waarbij ik een beeld van mezelf krijg dat ik naar school loop, mijzelf in een winkelruit zien en mijn uiterlijk veroordeel als zijn te dik en het hebben van een holle rug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mensen op hun uiterlijk te beoordelen in plaats van verder te kijken en te zien wat zij in wezen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te misbruiken door mezelf en anderen te beoordelen op hun uiterlijk, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit misbruik van gedachten en beoordelen mezelf kwalijk te nemen en zo in een vicieuze cirkel te komen waarin ik blijf ronddraaien.

Als en wanneer ik zie dat ik mezelf, een volwassene of een kind beoordeel op zijn uiterlijk, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf en anderen misbruik door in dit patroon te stappen.Ik ga met mijzelf de verbintenis aan zelfvergeving toe te passen en in plaats van de beoordeling zal ik een woord leven dat me assisteert en ondersteunt.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 341 Misbruik (2)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het ongelooflijk te vinden dat er mensen bestaan die kinderen zoveel lichamelijke en emotionele pijn kunnen doen, daar genot uit krijgen en kinderen bedreigen met de dood zodat ze hun leven lang angst hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat een door ieder en ook door mijzelf gerespecteerd gezin tot zulke gruwelijke daden in staat is en dat niemand zich daarvan bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me zo schuldig te voelen nu ik weet wat mijn beide kinderen is aangedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik mijn kinderen niet heb beschermd tegen deze verschrikkelijke mensen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verbijsterd te zijn als ik nieuwe herinneringen hoor van mijn kinderen met name dat de buurvrouw blijkbaar genoot van het misbruik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn nieuwe herinneringen te horen van mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en  toegestaan te denken weer terug bij af te lijken na het horen van nieuwe herinneringen betreft mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn niet diep te kunnen gaan met het vergeven van mijn emoties en dat de hele toestand mijn lichaam beschadigd of dat ik ziek word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het naadje van de kous te willen weten en hierdoor mijn gedachten te zijn, die mij emotioneel maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het mezelf kwalijk te nemen dat ik niet heb gezien dat er iets erg mis was met mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan twee kinderen op de wereld te hebben gezet, waarvoor ik het allerbeste voor wilde maar te denken hier volkomen in gefaald lijk te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zo boos te zijn dat er programma’s in deze wereld zijn geplaatst die mensen het plezier geven om kinderen te pijnigen en doodsbang te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn om wat mijn kinderen is aangedaan waarin ik geen idee had dat zulke zaken bestonden, laat staan dat ik een idee kreeg wat zich een paar meter bij mij vandaan afspeelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik met de mensen die mijn kinderen misbruikt hebben gegeten, gedronken en gelachen heb terwijl mijn kinderen in doodsangst waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te wensen dat ik hun pijn kon overnemen omdat ik me verantwoordelijk voel voor hun welzijn, maar te zien/begrijpen/realiseren dat dit onmogelijk is en dat ik alleen mijn eigen pijn kan vergeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al heel lang af vragen wat er toch is misgegaan en dat nu alle kwartjes vallen nu ik de waarheid van deze hel heb vernomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me uitgeput en zwak te voelen nu ik heb gehoord wat er is gebeurd met mijn kinderen in plaats dat ik een stabiele factor ben en hun de ondersteuning geef die ze nodig hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat de herinneringen dat de plaatjes in de geest opkomen en niet de werkelijkheid zijn van wie ik nu ben en wie zij nu zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verliezen in de beelden/gedachtes die opkomen in plaats van de keuze te maken mezelf niet te verliezen in die beelden die opkomen, maar te weten wie ik ben die hier aanwezig is in en als mijn lichaam en huidige fysieke realeit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een hel van deze aarde te maken in plaats van een hemel op aarde waar ieder in eenheid en gelijkheid mag leven.

Ik realiseer me dat nu deze dag miljoenen kinderen blootgesteld worden aan verkrachting, honger, angst, vernedering en dat ik deze emoties onderdruk in mij en me machteloos voel om hier iets aan te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me machteloos te voelen voor alle kinderen die misbruikt worden en snel doorscroll als ik berichtgeving hier over lees.

Als en wanneer er gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties opkomen die te maken hebben met het verleden en het misbruik van mijn kinderen, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet die gedachtes/ideeën/plaatjes/emoties ben maar hier aanwezig kan in en als mijn lichaam als de fysieke realiteit.
Ik ga met mezelf de verbintenis aan te stoppen mezelf te pijnigen en adem door alle herinneringen/plaatjes heen tot ik me weer stabiel voel, eventueel ga ik een wandeling maken met de hond of een andere bezigheid waarbij ik weer in mijn fysieke gewaarzijn kom.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 340 Misbruik

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan andere mensen blindelings te vertrouwen, waarin ik mezelf vergeef de signalen die ik kreeg niet te vertrouwen, dus uiteindelijk mezelf niet vertrouwde, maar geloofde in de persoonlijkheid die geboden werd door de buurman.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de signalen die ik kreeg niet te onderzoeken maar in plaats daarvan het goed te praten voor mezelf zodat ik geen onderzoek hoefde te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat een signaal van een vriendin die mij vroeg wat er aan de hand was toen ze x voor de eerste keer zag te negeren en weg te wuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen voor het vertrouwen in iemand die hier zoveel misbruik van heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen zo’n slechte moeder te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat ik een slechte moeder ben geweest omdat ik zo weinig gecommuniceerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat x zo moest lijden door mijn onwetendheid en labielheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de mening te hebben om mezelf een labiele vrouw te vinden, nadat ik er achter ben gekomen wat zich in het verleden heeft afgespeeld, waarin ik mezelf verneder en verminder om iets waar ik me totaal niet van bewust was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan steeds allerlei herinneren naar boven te halen waarvoor ik mezelf nog schuldiger kan voelen dan ik al doe en zo mijn mind de vrijheid geef mezelf gek te maken, waarin ik mezelf vergeef mezelf te saboteren hiermee en het slachtoffer niet de nodige support te geven die hij nodig heeft.

Als en wanneer er herinneringen opkomen van onderdrukte gedachten/herinneringen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet verder hoef te zoeken naar gedachten die mij nog schuldiger lijken te maken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met het zoeken naar herinneringen maar te ademen en te weten dat ik mij kan stabiliseren en dat dit de ander het meest helpt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik het leven van x verpest heb door wat hem is overkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een mens op deze wereld te zetten die ik niet de nodige bescherming heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te vinden dat ik x gelukkig moest maken en dat ik hierin totaal gefaald heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren toentertijd dat zich zulke gruwelen hebben afgespeeld in mijn omgeving en dat ik x hieraan heb blootgesteld.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat jongens evenveel bescherming nodig hebben dan meisjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zo machteloos te voelen nu ik weet wat mijn kind heeft moeten doorstaan dat ik het moeilijk vind om toe te moeten geven dat, deze gruwelijkheden met mijn kind als slachtoffer, een huis verder plaatsvonden waardoor ik nu liever mijzelf saboteer en kastijd dan te zeggen dat ik niets heb gedaan of heb kunnen doen om het verleden van van zoon schoon te vegen en hem het bestaan te schenken wat ik hem toe wens en mij dus niet te realiseren dat ik het verleden niet kan veranderen maar wel mijzelf kan veranderen met behulp van het verleden als mijn leermeester.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn verantwoordelijkheid of aandeel hierin met terugwerkende kracht kan goedmaken, waarin ik mijn schuldgevoel wil afkopen.

Als en wanneer ik mijn schuldgevoel wil afkopen door in mijn herinneringen te gaan en dingen goed te willen maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik nu een luisterend oor kan zijn. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn kind zo goed mogelijk te ondersteunen door stabiel en kalm te blijven en te stoppen met schuldgevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten hoe ik dit ooit goed kan maken waarin ik weet dat dit goed te maken is maar dat het enige wat mij rest is mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan altijd diep in mezelf te hebben geweten dat er iets mis was maar dat ik daar niet naar wilde of durfde te kijken en mezelf niet begreep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf steeds te saboteren door allerlei gedachten en herinneren te zoeken waarbij ik mezelf kan beschuldigen van onoplettend te zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te zitten dat ik dat moet meemaken en de pijn moet dragen , waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd verdrietig te zijn in plaats van lief voor mijzelf te zijn zodat ik ook de liefde en steun met de ander kan delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat overal consequenties aan verbonden zijn die zich nu uiten, maar die altijd aanwezig waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de zonden van de voorvaderen te hebben doorgegeven als moeder en hiervan onwetend te zijn geweest en niet de tools had om hier verantwoording voor te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan gedachten te hebben hoe ik de dader kan martelen en pijn doen om hem hetzelfde te laten voelen wat hij bij anderen heeft gedaan, waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wraak te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen pijn te willen doen omdat mij pijn is aangedaan waarin ik mijn eigen pijn wil verdoezelen en niet de nodige aandacht wil geven in plaats van hiervoor verantwoording te nemen, introspectie te doen en zelfvergeving/correctie toe te passen bij iedere herinnering die opkomt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat wraak iets oplost. Waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben mezelf onmachtig te voelen wat mij verlamd, terwijl het enige wat ik kan doen is hier aanwezig te zijn en er te zijn voor het slachtoffer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het liefst ieder die de dader kent op de hoogte te willen stellen waarin ik op die manier revanche wil nemen.

Als en wanneer ik wraak / revanche wil nemen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat wraak niet de oplossing voor mijn emoties/zelfslachtofferschap is. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de wraak te stoppen en te zien/begrijpen/realiseren dat zelfslachtofferschap de oorzaak is van het programma dat is doorgegeven in families en dat ik hiervoor verantwoording kan nemen door hier in het moment aanwezig te zijn, mijn slachtofferrolschap te onderzoeken en te beschrijven.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | 1 reactie

dag 339 Samenwerken als levend woord

loesIk heb bij mezelf vaak irritatie en frustratie gezien als het er op aankomt dat ik het idee heb dat ik niet voldoende geholpen word op het moment dat er allerlei werkzaamheden gedaan moeten worden en ik het niet alleen aan kan. De persoon in kwestie waarvan ik hulp verwacht doet naar mijn mening niets en blijft zitten of maakt zich uit de voeten.
Ik heb mezelf al vaak daarop vergeven en gecorrigeerd maar iedere keer weer steekt het de kop op. Ik kon er maar niet de vinger opleggen.

Totdat ik bedacht een woord te leven wat mij kon ondersteunen in deze kwestie en ik bedacht me dat het woord samenwerken toepasbaar zou zijn.

De hele situatie veranderde, want ik begon met communicatie in plaats van irritatie en frustratie, door simpelweg om assistentie te vragen wanneer dat nodig was. En de persoon was met hart en ziel bereid om me die hulp die te bieden en taken over te nemen. Hij bood zelfs vrijwillig aan om, zonder dat ik het vroeg, taakjes over te nemen.

Dit is een simpel voorbeeld van het leven van woorden, in dit geval ‘samenwerken’.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 1 reactie

dag 338 Mijn netflix verslaving

tvSinds een paar maanden heb ik Netflix op zijn computer geplaatst, nadat ik jarenlang nauwelijks televisie heb gekeken of films heb gezien, slechts af en toe een film op mijn laptop of een serie op televisie.
Nu is het aanbod zo groot en het is me zo makkelijk gemaakt dat ik dag en nacht films en sieres kan bekijken. Het probleem dat ik heb ontdekt is dat ik niet kan stoppen als ik met een serie ben begonnen, ik kijk er veel te veel en ik kijk veel te lang, het lijkt zelfs of ik een deel van de serie zelf ben geworden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat ik een Netflix verslaafde ben geworden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te kunnen stoppen als ik eenmaal met een serie ben begonnen maar net zo lang blijf kijken tot hij beëindigd is.

Ik vergeef  mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het goed te praten voor mezelf om uren naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen en meschuldig te voelen uren naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn taken die proces gerelateerd zijn te verzuimen door naar series te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan na iedere aflevering een nieuwe te willen zien om zo in vergetelheid te zijn.

Ik realiseer me dat ik mijn proces met een korreltje zout neem en na een gesprek met mijn buddy er achter ben gekomen dat ik uit overtuiging mijn proces ben begonnen en denk dat toch niets wordt met mijn proces omdat ik er niet 100% voor ga en dat dit gedrag zich al mijn hele leven voordoet door op te geven omdat ik denk dat het toch niets wordt. De achterliggende gedachte is dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn proces uit overtuiging te zijn begonnen, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het Desteni I Process voor lief te nemen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat het voor mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere afleiding te gebruiken om niet aan mijn proces te werken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me niet voor de 100% in te spannen om mijn proces te lopen, omdat ik denk dat ik niet goed genoeg ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in mijn comfortzone te blijven en alles op de manier te doen zoals ik dat altijd heb gedaan in plaats van nieuwe dingen te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geprogrammeerd te zijn in mijn denkwijze om niet goed genoeg te zijn en af te haken in plaats van mijn comfortzone te verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijn weerstanden te zien, te vergeven en er doorheen te gaan om zodoende niet in mijn comfortzones te blijven hangen, in plaats van dit als een uitdaging te zien om mijzelf te ondoen van de programmeringen.

Als en wanneer ik een weerstand zie om mijn proces gerelateerde taken te doen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in mijn leven al vaak genoeg het bijltje erbij neer heb gegooid, maar dat ik dit nu kan veranderen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de verleiding te weerstaan om urenlang naar series te kijken, maar te kijken wat mij tegenhoudt in mijn proces en dit te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te kijken wanneer ik dit gedaan heb, hoe ik dit anders had kunnen doen en dit toe te passen in nieuwe situaties.

Woorden die ik hierbij ga leven zijn: uit mijn comfortzone stappen, doorzetten,  nieuwe dingen leven, consequent zijn, lief zijn voor mezelf en mezelf te realiseren dat het proces dat ik loop voor mezelf is.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 337 Projecties en beschuldigingen

o7eplfrrlbs-erik-jan-leusinkDeze blog gaat over een punt dat ik  laatst al eerder heb beschreven en wat ik een poosje heb geleefd, maar wat nu weer is komen opduiken. Ik projecteerde en beschuldigde iemand uit mijn omgeving,  nu anderen dat ook uitspraken bevestigde ik hun gedachten en emoties en begon zelf ook weer met beschuldigingen en projecties naar X.

Het is zelfs zo dat ik alle backchat, beschuldigen en projecties goed praatte naar mezelf en helemaal niet naar mezelf keek en niet dit punt aanpakte in mijzelf om verantwoording te nemen, mijn verantwoordelijkheden niet na te komen zoals het doen van zelfvergeving en/of het schrijven van een blog.

Ik heb al die beschuldigingen op laten stapelen en mezelf niet te ontdaan van deze patronen. Hierbij raakte ik steeds meer in een negatieve flow en keek steeds minder in mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te beschuldigen van luiheid en gemakzucht terwijl ik zelf lui en gemakzuchtig leef door mezelf te verdoven met series en films in plaats van mezelf te onderzoeken op backchats, gedachten, emoties en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien dat ik mezelf in een soort winterslaap houd door naar films en series te kijken maar te wijzen naar een ander die hetzelfde doet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te verleiding te kunnen weerstaan om mezelf lekker achter mijn beeldscherm te plaatsen en series te bekijken en mijn verantwoordelijkheden opzij te schuiven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan lui, gemakzuchtig en suf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te bevestigen in hun beschuldigingen en boosheid naar X in plaats van een voorbeeld te zijn en mijzelf te ontdoen van alle negatieve projecties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het graag met de anderen eens te zijn en mee te doen aan het beschuldigen, zodat het lijkt alsof ik onschuldig bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te roddelen over X en dit voor mijzelf goed te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de negatieve projecties naar X op te laten stapelen en niet te zien wat ik zelf allemaal laat liggen in mijn dagelijks leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet mezelf te pushen om te schrijven maar alles maar op zijn beloop te laten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn dat ik mezelf zo kan laten gaan nu ik terugkijk.

Ik vegreef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik zover gezakt ben om een ander te beschuldigen en niet naar mezelf te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen /reraliseren dat de beschuldigingen naar een ander en de negatieve gedachten een sneeuwbaleffect hebben en mij tot een dieptepunt hebben gebracht,

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/ realiseren en te vergeten wat een opluchting het is om deze zaken op te schrijven maar alle gedachten/emoties te onderdrukken en me zwaar en moe te voelen.

Als en wanneer er gepraat wordt over X dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een dergelijk gesprek een positieve bijdrage kan leveren door oplossingen te bedenken en zelfeerlijk te zijn door bij mezelf te rade te gaan.

Ales en wanneer ik gedachten/projecties/ideeën over X heb dan stop ik en adem, ik onderzoek mijzelf en doe zelfvergeving totdat ik dit gestopt heb.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen met projecteren en beschuldigen maar bij mezelf te raden te gaan hoe ik dit opunt kan verbeteren en iedere gedachte/beschuldiging/projectie te onderzoeken en hierin zelfverantwoording te nemen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 336 Ben ik niet goed (genoeg)?

7rc1slcffum-vincent-guthWe hebben een noodoplossing voor de watervoorziening getroffen, een hele lange slang van de wateraansluiting van de buren (alleen bouwland) naar onze waterleiding die loopt boven de grond en dus makkelijk kan bevriezen.

X en ik waren aan het overleggen hoe we opnieuw een bevroren waterleiding konden voorkomen. X besloot de kraan ’s nachts te laten lopen, dit was de enige optie. We overlegden hoe ver we de kraan zouden openzetten en toen X een straal liet zien, zei ik dat het wel wat minder kon, ook met het oog op het vollopen van de sceptische tank.
’s Nachts om 4 uur zag ik dat de waterstroom al gestopt was.

De volgende ochtend was er dus opnieuw geen water (na een paar uur was er weer water en de slang ontdooid door de warmere temperatuur) en de vraag was of een grotere stroom water dit had kunnen voorkomen. X was boos dat hij naar me had geluisterd en toen zag ik wat er gebeurde. Ik had niet het gevoel een verkeerde beslissing te hebben genomen (wat ook niet eens zeker is) maar ik had het idee/overtuiging dat ik niet goed was, ik voelde me afgewezen, inferieur, schuldig, had spijt van mijn beslissing, verdrietig. Op zo’n moment ga ik ook in de verdediging, uit angst voor de veroordeling. De vraag is wie veroordeelt wie?
Deze vorm van zelfvermindering, zelfsabotage en mezelf pesten is iets wat eerder in een kinesiologie sessie (link) naar voren is gekomen en ik ben de laatste tijd mezelf aan het observeren wanneer dit patroon naar boven komt. Nu dit was wel een hele duidelijke en komt vooral naar voren als de ander boos op me is. Ik denk dat ik dit patroon al op jonge leeftijd heb overgenomen zoals ik die zag tussen mijn ouders. De één beschuldigend, de ander verdedigend maar zichzelf ook beschuldigend, zichzelf afwijzend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik bij het overleg over de waterstroom denk de juiste beslissing te nemen, waarin ik me niet gewaar ben dat het slechts een gok is en dat de consequentie opnieuw een bevriezing kan betekenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de veroordeling van X om een onjuiste beslissing te nemen, mede door zijn boosheid mezelf te veroordelen tot minder dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf schuldig te voelen dat de waterleiding opnieuw bevroren is door mijn beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf afgewezen te voelen en hierin mijzelf af te wijzen in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik misschien de situatie verkeerd heb ingeschat en dat een bevoren waterleiding niet het einde van de wereld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn omdat ik me afgewezen en inferieur voel om een beslissing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te saboteren door te denken dat ik niet goed (genoeg) ben omdat X boos is naar mij te hebben geluisterd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in de verdediging te gaan omdat ik de indruk wil wekken dat ik goed genoeg ben en bang ben door de ander veroordeeld te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in zelfmedelijden te participeren omdat X boos is om de bevoren waterleiding in plaats van op te staan en mezelf richting te geven en te zien/begrijpen/realiseren dat dit een moment is om één en gelijk te staan met de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te pesten en te beschuldigen voor het uitvoeren van een verkeerde handeling in plaats van te zien wat het is, een verkeerde handeling en te leren hiervan.

Als en wanneer X of een ander boos is op mij omdat ik volgens hun een verkeerd advies heb gegeven of in hun ogen een fout heb gemaakt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die mezelf veroordeel, beschuldig en saboteer door in plaats van te zien dat er een handeling misschien anders uitgevoerd had kunnen worden te denken dat ik niet goed (genoeg) ben.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dit patroon van sabotage en pesterij naar mezelf verder te ontrafelen en te bloggen over iedere gebeurtenis waarbij ik dit herken.

In een volgend blog zal ik verder mijn jeugdherinneren onder de loep nemen om hierop zelfvergeving te schrijven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 335 Een dag (of meer) zonder water

kraanVanochtend toen we wakker werden bleek de waterleiding te zijn bevroren. Het afgelopen weekend hadden we een voor mijn gevoel Siberische temperatuur met een windkracht van + 10. Alhoewel de wind was gaan liggen is het waarschijnlijk vannacht meer gaan vriezen en dit was het resultaat. We hebben het beiden niet aan zien komen en van alles geprobeerd, de kranen/leidingen in de tuin met warm water en met een föhn geprobeerd te ontdooien maar niets mocht baten. Waarschijnlijk zit het euvel al bij de hoofdkraan, die 30 m van ons huis verwijderd is of bij de waterleiding die door de tuin loopt.
Ik zag op het nieuws dat duizenden mensen in de omgeving zonder water zitten en sommigen ook zonder elektriciteit, in de gebieden waar veel sneeuw is gevallen.
De feiten zijn dat er geen rekening is gehouden met strenge vorst bij het plaatsen van de watermeter en dat het nu afwachten is tot de temperatuur daalt. We behelpen ons met emmertjes water van de buren, die nog wel water hebben. Er was van mijn kant een berusting en begrip voor de situatie.

Nu deed het feit zich voor dat mijn dochter na een afwezigheid van een paar dagen thuis kwam en ook geen water had. Voor haar met twee kinderen was het probleem duidelijk veel groter en toen rees er boosheid in mij. Ineens gaf ik het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf de schuld. Toen ik later nog eens terugkeek naar de situatie omdat ik me afvroeg waarom ik nu wel kwaad werd zag ik dat ik niet de behulpzame, goede moederrol kon spelen omdat ik zelf ook immers zonder water zat. Ik heb me voorgenomen  naar dit patroon te kijken, dat ik de goede mens wil zijn en mezelf veroordeel en kwaad ben op mezelf als ik dat niet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en gefrustreerd te worden als ik hoor dat mijn dochter met twee kinderen ook geen water heeft en ik geen hulp kan bieden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn boosheid en frustratie te projecteren op het systeem, de regering, het waterleidingbedrijf  in plaats van te zien/begrijpen en te realiseren dat ik boos en gefrustreerd ben omdat ik niet de goede moeder kan zijn die behulpzaam is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan angst te voelen om niet te kunnen helpen, mijn woonruimte aan te bieden aan mijn dochter en kleindochters omdat ik denk dat het plicht is als moeder om altijd te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de ander moedwillig laat vallen omdat ik niet de hulp kan bieden die nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een patroon te stappen van zelfsabotage dat ik heb gekopieerd van mijn moeder en grootmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en een patroon van zelf-slachtofferschap te stappen om hiermee medelijden van anderen op te wekken door de hele situatie op te blazen en er van alles bij te halen om hierin maar niet naar mezelf te hoeven kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarbij ik de goede moeder wil zijn en wanneer dit me niet lukt ik mezelf afwijs, kwaad ben op mezelf en mezelf een slecht mens vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het als een vanzelfsprekendheid te ervaren dat ik stromend water heb, een wasmachine, een vaatwasser, een warme douche in plaats van dagelijks dankbaar te zijn dat ik tot de welgestelden behoor die hierover mag beschikken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelfmedelijden te hebben over een bevroren waterleiding terwijl er miljoenen mensen geen stromend water water hebben, kou en honger lijden maar alleen maar denk aan mijn eigen comfort en dat van mijn naasten.

Als en wanneer is zie dat ik de goede mens, goede moeder wil zijn dan stop ik en adem. ik realiseer me dat ik in een polariteit stap van wanneer ik niet de goede moeder kan zijn, ik boos word op mijzelf omdat ik mezelf dan een slechte moeder vind. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze programmering verder te ontrafelen, zelfvergeving toe te passen en het woord consciëntieus te leven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen