Dag 380 Het gevoel van afwijzing

Sinds ik in Kroatië woon ben ik mezelf al vaak tegengekomen in het hebben van vooroordelen, vergelijkingen maken, mezelf superieur voelen, mensen labelen en in vele gevallen heb ik mezelf kunnen vergeven en corrigeren. Maar deze week stak er weer een de kop op.
Na een heerlijke wandeling langs de zee met hele aangename wintertemperaturen besloten X en ik een kopje koffie te drinken op een terrasje aan de zee. Daar aangekomen bleken meer mensen dat idee te hebben gehad en wij zochten naar een leeg plaatsje.
Een dame wenkte ons dat we bij haar aan het tafeltje konden aanschuiven en direct wist ik, deze mevrouw is een toerist, zij is geen bewoonster van deze stad. Inderdaad de mevrouw kwam uit Australië en was op vakantie. We waren gelijk in gesprek over allerlei onderwerpen en ik was dankbaar haar te leren kennen en te zien dat er veel onderwerpen met elkaar besproken konden worden.

Later deze week was ik met een ander aan het wandelen en ook nu besloten we een kopje koffie te drinken, het was zondag en een stralende dag en ja de terrasjes waren weer bomvol. Ik zag twee meisjes aan twee aan elkaar geschoven tafels zitten met twee lege stoelen en vroeg of ze het bezwaarlijk zouden vinden als ik daar zou gaan zitten, waarom zij antwoordden dat de stoel bezet was. Ik weet dat het niet de gewoonte is aan te schuiven aan een tafeltjes waarvan meerdere stoelen vrij zijn maar probeerde het toch. De lust was mij ontnomen om nog verder te vragen want ik labelde iedereen als zijnde niet bereid om een tafeltjes te delen met een ander.

Ik realiseer me dat leven in een ander land met zijn cultuur, geschiedenis anders is dan dat ik gewend ben, vooral als het land een communistische achtergrond heeft met de gevolgen van geheime diensten die jou in het verleden in de gaten kunnen houden en dat dit zijn invloed heeft gehad op het leven van kinderen, kleinkinderen. Maar emotioneel heb ik dit nog niet gelopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en geïrriteerd te zijn dat anderen niet een tafeltje met me we willen delen en hun privacy vooropstaat in plaats van verdraagzaam te zijn en de ander een plekje te gunnen op een terras.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afgewezen te voelen als ik niet kan aanschuiven aan een tafel waar lege plaatsen zijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit persoonlijk te nemen in plaats het daar bij die persoon te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan al met een vooringenomen idee mensen te vragen of ik aan mag schuiven aan een tafel, waarin ik al bedacht heb dat de persoon in kwestie dit zal afwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mensen die niet een tafeltje willen delen op het terras als kleinzielig, bekrompen en onverdraagzaam te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me wel te realiseren dat de achtergrond bij Kroaten anders is die van Nederlanders maar toch  boos en geïrriteerd te zijn als mij wordt verteld dat een plaats bezet is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren door enerzijds mezelf superieur te vinden aan de mensen in Kroatië en anderzijds inferieur als een plaatsje geweigerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedereen over één kam te scheren als het erop aan komt en ik niet mijn zin krijg en te denken dat niemand bereid is een plaatsje te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op te geven in mezelf om maar één keer te vragen of de plaats vrij is in plaats van verder te vragen of ik er mag zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik in het verleden wel mensen heb ontmoet die open en gastvrij waren maar dat ik dit nu in mijn emotionele toestaand totaal vergeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onverdraagzaam te zijn naar mensen met een andere achtergrond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd e. toegestaan achteraf wraakgevoelens te hebben waarin ik me bedenk dat ik volgende keer toch ga zitten en hen vertel op te staan als de persoon in kwestie komt.

Als en wanneer ik een plaatsje zoek dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een kans is dat mij niet wordt toegestaan plaats te nemen. Ik realiseer me dat ik me niet afgewezen hoef te voelen maar dat dit de keuze is van de persoon. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan  voortaan met een open mind mensen aan te spreken en mij als één en gelijk aan te sturen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 379 Boosheid om machtsvertoon

Recent is mijn dochter bevallen in het ziekenhuis. De gewoonte is dat men drie dagen blijft alvorens naar huis te gaan. Omdat zij niet aan haar rust toekwam en er geen enkele support was voor haarzelf en de baby, mede dat het haar oudere dochters verboden was haar te bezoeken, besloot ze de volgende dag na de bevalling naar huis te gaan. Dit werd niet in goede aarde ontvangen en de kinderarts probeerde met allerlei leugens haar tegen te houden, zoals het feit dat de baby geel zag, wat niet zichtbaar was, dat ze niet mocht gaan omdat de baby teveel was afgevallen, terwijl zij zelf uit ervaring zag dat de baby goed dronk en er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht was. Toen zij me belde en ik dit hoorde werd ik ook heel erg boos, nerveus en angstig over de gebeurtenis, het was een overweldigende reactie van mij. Ik begreep in eerste instantie niet waarom ik zo heftig reageerde, maar realiseerde me later dat deze gebeurtenis op bijna dezelfde manier had plaatsgevonden toen haar oudere zusje 8 jaar geleden in hetzelfde ziekenhuis werd geboren. Omdat er geen andere opties zijn dan hier in de kraamkliniek te bevallen moest er gekozen worden voor deze optie. Ze vroeg me toen de ochtend na de bevalling haar op te halen en hierbij ontstond er een conflict met de verpleging. Ze wilde haar toen ook niet niet laten gaan en er werd veel machtsvertoon gepresenteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een overweldigende reactie van boosheid, verdriet en angst te krijgen als ik hoor dat R niet naar huis mag gaan na de bevalling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat ze R niet naar huis laten gaan, waarin de kraamkliniek voor mij lijkt op een gevangenis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een eerdere ervaring met mijn middelste kleindochter waarbij ik ook ruzie kreeg met de verpleging in het ziekenhuis als een herhaling te gebruiken waarbij ik ook in een conflictueuze situatie belandde en met haar in ruzie het ziekenhuis heb verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere keer weer geëmotioneerd te raken als er vanuit macht gehandeld wordt omdat wij (Nederlanders) ons niet gedragen als de meeste mensen hier (die niet beter weten en alle gedrag van superioriteit verdragen) en daarom in een conflictsituatie terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ik moet omgaan met machtsvertoon/superioriteit en hierin steeds in een conflict te belanden in plaats van kalm te blijven, de redenen op tafel te leggen en mijzelf te supporten met zelfvergeving en mijn adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te begrijpen dat een kinderarts allerlei leugens gebruikt om R in het ziekenhuis te houden zodat alles volgens protocol verloopt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet in de schoenen te gaan staan van de kinderarts die waarschijnlijk handelt vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aan de ene kant trots te zijn dat ik niet alle regels zwijgzaam opvolg omdat ze niet het beste zijn voor alles en iedereen en aan de andere kant in een polariteit participeer door me bang en nerveus op te stellen als ik tegen de regels in ga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zoveel misstanden te zien als het gaat om medezeggenschap en inspraak en hierin steeds in een reactie te komen omdat hier in Kroatië men niet gewend is mee te denken en te participeren.

Als en wanneer ik terechtkom in een situatie waarin machtsvertoon wordt gebruikt om een punt te bereiken dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat het enige wat mij support is om kalm en hier aanwezig te zijn in dergelijke situatie en mijn argumenten te bespreken zodat er geen machtsspelletjes hoeven worden uitgespeeld. Ik realiseer me dat inspraak nog lang niet geïntegreerd is en ontwikkeld moet worden.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in dergelijke situaties te ademen, mezelf te kalmeren en rustig de situatie te bespreken, zodat een oplossing gevonden kan worden.

Ik realiseer me dat mijn macht ligt in mijn adem.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 378 Verdriet om het inslapen van een hond

Tijdens het lezen van Maite’s blog http://maitemzm.wixsite.com/maitesjourneytolife/single-post/2019/12/15/So-Much-to-Share waarin zij haar proces beschrijft van het laten inslapen van hun honden in Zuid-Afrika kwam er een grote verdriet over me heen en bracht me dat in tranen. Er kwam een herinnering op waarbij ik heb besloten onze boxer, Bengo in te laten slapen. Bengo leed aan kanker en ’s nachts hoorde ik hem janken van de pijn. Niemand thuis wilde het initiatief nemen om hem naar de dierenarts te brengen dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken om hem uit zijn lijden te helpen. Hierin wil ik zelfvergeving schrijven voor het toentertijd onderdrukte verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn en te huilen als ik Maite’s blog lees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het verdriet van het laten inslapen van onze hond jarenlang onderdrukt te hebben en dat dit nu naar boven komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik Bengo heb laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me eenzaam en lamgeslagen te voelen als ik na de euthanasie van Bengo de riem die hij heeft gedragen van de dierenarts krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf een bruut en een moordenaar te vinden voor het laten inslapen van de hond, waarin ik niet zie dat ik hem uit zijn lijden heb verlost.

Een van de buren hield een hond opgesloten op een betonnen plaats van een paar vierkante meter, hierin had ik reacties van boosheid en verdriet. Ik had de vrouw wel willen toeschreeuwen dat dit geen leven was voor de hond tot op een dag ik naar beneden keek en zag dat de hond er niet meer was. Ik weet niet of ze hem heeft vergiftigd of dat hij een natuurlijke dood heeft gestorven, maar bij mij was er opluchting dat dit ‘hondenleven’ beëindigd was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig en boos te worden als ik zie dat een hond bij de buren slechts een paar vierkante meter op beton tot zijn beschikking heeft en nooit gras/aarde voelt om te rennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren van enerzijds verdriet voor het laten inslapen van een hond en anderzijds opluchting te voelen als er een hond in mijn omgeving is gestorven onder erbarmelijke omstandigheden.

Onderstaande interviews hebben mij veel inzicht gegeven over de connectie die dieren met elkaar hebben in het doodgaan en leven in afzondering.

Als en wanneer ik zie dat er een hond lijdt aan pijn of onder erbarmelijke omstandigheden leeft, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet mee hoef te lijden, dus ga ik met mijzelf de verbintenis aan mijn verdriet/boosheid te stoppen door te ademen en één en gelijk te staan met het leven.

Animal Support Through Life and Death https://eqafe.com/p/animal-support-through-life-and-death
How Do Animals Experience Death https://eqafe.com/p/how-do-animals-experience-death


Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 377 In gelijkheid leven ipv superioriteit

In mijn familie is er een patroon ontstaan waarbij communicatie loopt via mij en vragen die direct aan elkaar gesteld kunnen worden, via mij lopen. Dit heb ik zelf in de hand gewerkt en nu ik me gewaar ben van dit patroon, ontstaat er in mij frictie waarin ik soms op een onaardige manier de mensen om mij heen erop wijs dat ze zelf met elkaar contact moeten opnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf als het middelpunt van de familie te zien, waarin veel communicatie via mij loopt en ik fungeer als een tussenpersoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf als de belangrijkste persoon in ons gezin te zien, waarin mensen via mij communiceren, vragen te stellen aan mij over andere leden van de familie en ik als een soort doorgeefluik fungeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me zelf het liefst met alle zaken rondom de familie wil bemoeien alsof ik de katalysator van de familie ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een patroon van mijn ouders te hebben gekopieerd waarin ik te bang was om met mijn vader te communiceren en alle vragen en gesprekken liet plaatsvinden via mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan, dat nu ik dit patroon zie, ik me wil distantiëren van deze gewoonte op een onaardige en ongeduldige manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in irritatie en boosheid te reageren als iemand mij iets vraagt over een ander terwijl degene zelf direct de vraag kan stellen aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/ begrijpen/ realiseren dat alleen mildheid, begrip en nederigheid dit patroon zou kunnen veranderen op een manier die voor alle partijen gelijkheid bewerkstelligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat dingen veranderen alleen maar omdat ik die verandering wil en dat anderen me zullen volgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet de tijd te nemen naar de ander te luisteren, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien en te begrijpen of er ongerustheid schuilt in de ander die graag van mij een antwoord wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en hem/haar niet naar behoren te beantwoorden, maar een reactie krijg van vraag het zelf maar.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/ begrijpen/ realiseren wat het betekent om de spil van het gezin te zijn, omdat ik dit heb geleefd in superioriteit in plaats van in gelijkheid.

Als en wanneer iemand iets vraagt over een ander in de familie/vriendenkring dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf een patroon heb gecreëerd en dat ik dit alleen in mildheid, nederigheid en begrip voor de ander kan veranderen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in gelijkheid met de ander te antwoorden en mezelf en de ander te begeleiden naar een meer directere communicatie.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te verder te onderzoeken wat het betekent om de spil van het gezin te zijn in gelijkheid en eenheid.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 376 Geen vragen durven te stellen

Als ik terugkijk op mijn schooltijd komen er al snel een paar herinneringen op van vragen die ik heb gesteld aan de lerares op de basisschool. Ik herinner dat ik uitgelachen ben, ook dat ik me herinner dat ik de vraag onduidelijk heb gesteld, of niet de juiste woordkeuze heb gebruikt. Er is waarschijnlijk van jongs af aan een patroon ontwikkeld van angst om de vraag niet goed te stellen, angst om niet begrepen te worden en angst om uitgelachen te worden.
Ik blijf te lang zoeken naar een antwoord op het internet, ik heb het idee dat ik zelf het antwoord moet vinden, kostte wat het kost. Soms komt het idee op om het aan iemand te vragen, maar meestal onderdruk ik die vraag, ik moet het toch zeker zelf uitzoeken?
Ik kreeg de hint om deze eerste hulp te gebruiken bij vragen.
1. kan ik mijn vraag zelf beantwoorden,
2. kan ik mijn vraag zelf opzoeken,
3. waar ga ik vragen stellen om antwoorden te krijgen etc.
Zo leer ik mezelf een nieuw patroon aan en dat wordt uiteindelijk als ik consequent ben automatisch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn vragen te stellen omdat ik denk veroordeeld te worden voor het stellen van de vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al bij voorbaat te veroordelen voor het stellen van een vraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet spontaan te zijn bij het stellen van een vraag maar heel lang aan het nadenken ben om de vraag zo goed mogelijk te stellen, waarin ik in een wirwar van gedachten terecht kom met allerlei meningen en ideeën en het tenslotte laat afweten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat het dom is om een vraag te stellen en hierin zelf op zoek te gaan naar het antwoord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan langdurig op zoek te gaan naar antwoorden en wanneer ik het antwoord niet vind de vraag als het ware te onderdrukken en op te geven het antwoord te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan herinneringen te hebben uit mijn schooltijd waarin ik uitgelachen werd voor het stellen van een vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander en mijzelf te veroordelen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf onduidelijk ben geweest in mijn woordkeuze en vraagstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de herinneringen uit mijn schooltijd als een programmering voort te laten bestaan zonder mezelf te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te stimuleren vragen te stellen en daarbij te noemen dat het nooit dom is een vraag te stellen, terwijl ik mezelf gedeisd houd als er iets gevraagd kan worden.

Als ik met een vraag zit, dan stop ik en adem, ik hanteer het 3-stappenplan waarin ik in zelfeerlijkheid weet wanneer ik genoeg heb gezocht om zelf de vraag te beantwoorden of ik die vraag aan een ander stel.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alert te blijven als er een vraag opkomt zodat ik dit stappenplan kan hanteren.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 375 Breikriebels met nervositeit en opwinding

Het is herfst en dan begin ik weer de breikriebels te krijgen. Al sinds jaar en dag brei ik wintertruien voor mijzelf, kleindochters en soms anderen.
Vandaag was ik een breiwerk aan het afwerken, eigenlijk de laatste hand er aan aan het leggen zoals aan elkaar naaien, knopen aanzetten etc.
Ik bemerkte een nervositeit in mijzelf, een gejaagdheid en maande mezelf tot kalmte door hier doorheen te ademen. Ik probeerde er achter te komen waar die nervositeit/gejaagdheid vandaan kwam en verontschuldigde mezelf voor mijn gedrag door het materiaal de schuld te geven, dit omdat ik nauwelijks de steken meer kon herkennen, maar ik weet donders goed dat het alleen met mijzelf te maken heeft.

Ik heb de neiging om iets graag snel tot een einde te brengen of af te maken, maar hield me zelf voor dat ik het tot de laatste steek netjes wilde afwerken en niet het werk mocht afraffelen. Uiteindelijk heb ik naar behoren het werkstuk afgemaakt, maar bemerkte ook dat er direct een wens opkwam om gauw naar een nieuw project te zoeken omdat ik nog 4 bollen wol overhad. Hierbij merkte ik een sterke opwinding omdat er allerlei ideeën door mijn hoofd schoten. De verleiding was groot om direct de breinaalden te pakken en te beginnen (dit keer een tasje), terwijl ik al de hele ochtend bezig was geweest met het vorige project en er ook nog wat andere werkzaamheden/verplichtingen op mij lagen te wachten. Dit alles is reden tot zelfvergeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een nervositeit en gejaagdheid te bemerken als ik de laatste hand leg aan een breiwerk, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het materiaal hiervan de schuld te willen geven omdat de steken onzichtbaar zijn geworden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een spanning en opwinding te bemerken op het moment dat ik het werkstuk beëindig, waarin de wens opkomt om snel aan een nieuw project te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een zekere verslaafdheid te bemerken om te gaan zitten breien en te blijven breien en mezelf steeds een nieuw doel voor ogen te houden, waarin ik mezelf onttrek van de wereld om mij heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan alles om me heen te laten liggen en me helemaal op mijn breien te storten om maar zo snel mogelijk een project af te ronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het moeilijk te vinden om met preciesheid, netheid en met volle aandacht de laatste hand te leggen aan werk dat voor me ligt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de neiging te hebben mijn werk af te raffelen om snel klaar te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nadat ik een breiwerk heb afgemaakt direct op zoek te gaan naar iets nieuws en te zoeken op het internet waarin ik me opgewonden en nerveus voel en het liefst gelijk wil beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen dat ik het breien als een toevluchtsoord en comfort zone gebruik in plaats van prioriteiten te stellen aan andere verplichtingen en werkzaamheden.

Als en wanneer ik met een project/werkzaamheid bezig ben en ik bemerk een nervositeit, gejaagdheid dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de nervositeit voortkomt om snel mijn werk te beëindigen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te ademen, hier te zijn en kalm mijn werk te voltooien.

Als en wanneer ik een opwinding/haast voel om snel met iets nieuws te beginnen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er alle tijd is om iets nieuws te kiezen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf te vertragen voordat ik aan een nieuw project begin en hierna pas een keuze te maken.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 374 Mijn stelligheid maakt anderen boos

Soms pik ik ergens wat op en kan dan stellig beweren dat het zo is, er is iets in de klank van mijn bewering dat het zo is, en niet anders en dat kan anderen boos maken. De ander ziet dat niet zo, heeft daar een andere mening over. Ik raak dan in verwarring en twijfel over mijn uitlatingen en respecteer niet dat de ander daar anders over denkt.

Als ik kijk naar het woord stelligheid:
Bepaaldheid, Beslistheid, Vastberadenheid, Zekerheid

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan met stelligheid dingen te beweren waar een ander niet op zit te wachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een andermans mening niet te respecteren maar direct met stelligheid het tegenovergestelde te beweren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iets met stelligheid te beweren terwijl ik het onderwerp niet helemaal heb onderzocht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat stelligheid in mijn mind wordt geleefd in plaats van in het fysieke.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan stelligheid niet als levend woord te hebben geleefd.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te kalmeren als ik merk dat iemand een andere mening ergens over heeft, maar direct te reageren op iemand uitspraken en met ‘zekerheid’ mijn mening te verkondigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan af te wachten of er een vraag komt van andere zijde maar de mening/idee van de ander onderuit te halen en met stelligheid te vertellen wat ik ervan denk .

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onzeker te worden als de ander boos wordt om mijn stelligheid

Ik realiseer me dat de woorden zekerheid / stelligheid vanuit mijn mind geleefd worden.

Het interview Eqafe interview http://Living Words: Calm – Part 3 maakte mij duidelijk hoe het woord ‘certainty’ als eerste simpele realisatie geleefd kan worden als een leven woord.
Tot nu toe heb ik nog niet gevoeld/gerealiseerd hoe dit woord geleefd wordt.
Een voorbeeld om de woorden zekerheid/stelligheid te leven is om te ademen / te luisteren naar mijn hartslag en mezelf te realiseren:

“Ik ben hier in mijzelf in dit fysieke lichaam”

Ik kan dit interview van harte aanbevelen.




Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Dag 373 Ik weet het heel zeker, of niet?

Er was een probleem met mijn internetconnectie en de televisie, de melding was ‘er is geen of een slechte verbinding met het internet’. Ik was alleen thuis en wilde het probleem oplossen. Dus checkte ik alle kabels of ze goed aangesloten waren, zette het wifi modem aan en uit, aangezien ik ook een speciaal kastje heb om Nederlandse zenders te ontvangen controleerde ik die ook door hem uit en aan te zetten. Er stond ook nog een vaste telefoon aangesloten die ik nooit gebruik en die heb ik losgemaakt en opgeruimd omdat het een wirwar was van draden achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.
Thuisgekomen van een week rondreis vertelde ik het probleem aan X, waarop deze de televisie aandeed en het werkte………. Ik zei dat ik er niets van begreep ik wist zeker dat ik alles goed gecontroleerd had. X suggereerde dat het kwam omdat ik de telefoon had weggehaald. Toen ontstond er bij mij irritatie, wat dat kan nooit de oorzaak zijn. Toen legde X uit dat ik een van de kastje uit had gezet, terwijl ik heel zeker wist dat ik alle opties geprobeerd had. Ik werd boos omdat ik zeker wist dat het probleem niet bij mij lag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het zeker te weten dat ik alle mogelijkheden heb uitgeprobeerd om mijn internetverbinding tot stand te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te raken als X zegt dat het komt omdat ik de telefoon weggehaald heb, omdat ik dat grote onzin vind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te veroordelen om zijn uitspraak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en uit te spreken dat X mij altijd de schuld wil geven, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan heel zeker te zijn van mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als X zegt dat ik niet snap hoe het systeem werkt en waarschijnlijk een verkeerde handeling heb uitgevoerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan pas mijn boosheid te zien als X zegt dat ik onterecht boos word op hem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat X steeds de fout bij mij zoekt en dat ik mezelf hierdoor vernederd voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me vernederd te voelen als iemand zegt dat ik iets niet goed heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen als fouten te zien in plaats van hier lering uit te trekken en te accepteren dat een vergissing menselijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen niet te willen erkennen en te denken dat ik altijd gelijk heb omdat ik bang ben hiervoor straf te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die mijzelf straft en naar beneden haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me als een klein kind in een hoek gezet te voelen, hier boos op te reageren in plaats van blij te zijn dat het probleem is opgelost.

Als en wanneer ik niet uit een probleem kom, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik altijd een ander om hulp kan vragen en dat ik het niet alleen op hoef te lossen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan, te doen wat gedaan kan worden en te accepteren dat anderen mij te hulp zullen schieten zonder me vernederd te voelen.

Als en wanneer ik merk dat er irritatie opkomt als iemand de oplossing zoekt en ik denk dat dit een verkeerde denkwijze is, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat degene me wil helpen en het niet de bedoeling is om een fout te ontdekken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de irritatie te stoppen en een en gelijk te staan met de ander.

Als en wanneer ik denk dat ik iets heel zeker weet, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door zo te denken ik mezelf vast zet en dat het niet tot een oplossing kan komen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan nog eens goed te kijken en ook de opties van de ander te overwegen.n achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.

Als en wanneer ik boos word op de ander omdat ik denk dat de fout bij mij gezocht word dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een angst is gestraft te worden door de ander, terwijl ik steeds degene ben die zichzelf straft. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn fouten niet te zien als fouten maar als mogelijkheden oplossingen te vinden.



Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 372 Mijn pijn houd ik voor mezelf (2)

Hierin wil ik graag dieper ingaan op mijn vorige blog (Dag 370 Mijn pijn houd ik voor mezelf) en ga ik kijken naar wat overgedragen is in mijn familie op dit punt.
Veel is weggestopt in mijn familie, over pijn werd niet over gesproken en het mocht niet naar buiten komen. Zoiets hield je voor jezelf en soms hoorde ik na jaren wel eens wat er gebeurd was. Dit komt voor bij mijn moeder’s zijde maar ook bij die van mijn vader.


Mijn moeder was ongewenst zwanger, veel te jong om een kind te krijgen maar ze vertelde nooit dat dit moeilijk of pijnlijk voor haar was geweest. Dit vertelde ze altijd op een lacherige manier waarin het leek dat dit niet zoveel voeten in aarde had. Daarna kwamen er nog meer ongewenste kinderen.

Veel familieleden zijn zonder vader opgegroeid en een ervan moest al jong voor het hele gezin zorgen. Mijn vader was ook vaak afwezig, ook als hij fysiek thuis was, leek hij voor ons onbereikbaar. Ook komt dronkenschap voor in de familie, een manier om je pijn te onderdrukken.

Iets wat me altijd verbaasde was dat veel van mijn vriendinnen allerlei relatieproblemen met mijn moeder bespraken maar dat ik zelf helemaal niet openhartig was naar haar.

Mijn moeder deelde nooit de pijn met ons, ook niet toen mijn vader ons tijdelijk verliet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/ begrijpen/ realiseren dat ik geleerd heb in mijn familie lijn om mijn pijn verborgen te houden voor anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan net als mijn familie mijn pijn niet aan anderen te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet mijn pijn en problemen met relaties te delen met mijn moeder, terwijl mijn vriendinnen dit wel deden, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit niet in twijfel te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet een band met mijn vader te hebben opgebouwd door een gemis van vaders in de familie lijn zodat hij die rol ook niet kon spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd mooi weer te spelen naar iedereen, zoals ik dt thuis heb geleerd van mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de dronkenschap in familie niet te begrijpen, dat dit door pijn veroorzaakt werd en als een copingsmechanisme werd gebruikt om de pijn te onderdrukken.

Deze punten leren mij beter om me aan mijn commitment te houden zoals gesteld in mijn vorige blog.






Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 371 Overweldigd door positieve gevoelens

Ik begeleidde iemand voor controle naar de kraamkliniek.
Toen ik even buiten stond zag ik mensen beladen met ballonnen en bloemen aankomen, later ontdekte ik dat deze de nieuwe ouders en babies verwelkomden die naar huis ontslagen werden. Er werden felicitaties uitgewisseld en foto’s gemaakt van de nieuwgeborenen samen met familie. Dit gebeurde bij een marmeren sculptuur in de gang, zoals dit waarschijnlijk traditie is hier.
Ik stond zo te kijken naar het geluk en de blijdschap van de groep mensen en opeens werd ik overweldigd door een verdrietig gevoel en de tranen sprongen in mijn ogen.

Ik hoorde in bovenstaand interview https://eqafe.com/p/crying-when-overwhelmed-with-happiness-quantum-mind-self-awareness dat de reden hiervoor is dat er in mijzelf veel (onderdrukte) wezen expressie is en dat dit een manier is dat er in mijn lichaam pure energie vrijkomt door middel van huilen. De suggestie hierin is dat ik mijn expressie kan tonen in plaats van binnen te houden. Ik begrijp hieruit dat ik op geen enkele manier mijn expressie toon en dat deze in mijzelf is opgesloten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie zoals plezier, dankbaarheid, appreciatie, lol, op te sluiten in mijn wezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te begrijpen dat er verdriet opkomt als ik toeschouwer ben van een blije, gelukkige bijeenkomst van anderen die ouders en een baby in de wereld verwelkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn negatieve energie zo op te bouwen in mijn lichaam dat het een uitweg zoekt in een moment van dankbaarheid en appreciatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie aan anderen te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie niet te willen laten zien omdat ik bang ben vreemd over te komen aan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten hoe ik mijn expressie kan tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik door de jaren heen heb afgeleerd mijn expressie te tonen omdat ik denk dat het niet geaccepteerd wordt door de gemeenschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet de woorden lol, plezier, dankbaarheid, appreciatie, blijheid te tonen en te leven.

Als en wanneer ik in een moment van verdriet tijdens een moment van geluk, dankbaarheid, plezier bemerk, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit negatieve energie is omdat ik niet mijn expressie toon.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de woorden lol, plezier, dankbaarheid, appreciatie, blijheid te herdefiniëren en mezelf te herinneren deze te leven.



Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen