Dag 366 Mijn reacties op andermans kleding

Deze week stond ik in de winkel en kwam er een meisje binnen die vroeg of we misschien jurken hadden voor een bruiloft waar zij naartoe ging. Ik liet haar wat jurken zien, waaronder een misschien nogal klassieke jurk van een mooie stof die nogal aan de prijs was en mijns inziens perfect voor een bruiloft en ook nog draagbaar op andere gelegenheden. Ze antwoordde dat ze het nogal een alledaagse jurk vond waarop ik direct de prijs noemde en zei dat dit meestal niet alledag gedragen werd. Ik had al vooringenomen idee dat ik niet aan haar wensen kon voldoen en hierop werd ze boos, zei dat ze ook in een winkel werkte en dat zij wel zulke kleding alledag droeg. Ik moest lachten, eigenlijk lachte ik haar uit. Dit is gebaseerd op het idee dat ik niet heb wat veel vrouwen dragen hier op een bruiloft. Soms zie ik wel eens een stoet mensen voorbijkomen die een trouwerij vieren en ik heb daar reacties op, mijn mening is dat ze hele goedkope ontzettend hoge hakken dragen met glitters en frutsels en jurken die ik eigenlijk niet passend vind, ook vind ik dat ze veel te dik opgemaakt zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op een provocerende manier de prijs van een jurk te noemen, die ik aanprijs voor een bruiloft, waarin ik al het idee heb dat de persoon niet op zoek is naar dit type jurk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me superieur te voelen aan een klant omdat ik van tevoren denk dat de kleding in onze winkel niet gezocht wordt door haar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iemand uit te lachen als ze zegt dat zij dit soort jurken van die prijs dagelijks draagt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan haar niet te geloven en haar belachelijk wil maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij voorbaat al een idee te hebben dat de betreffende persoon een jurk zoekt die wij niet verkopen en die ik als ordinair beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik een stoet mensen voorbij zie komen die naar een bruiloft gaan vaak de mening heb dat ze er ordinair uitzien op te hoge hakken en veel te veel make-up gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn Nederlandse programmering hoe men gekleed gaat als normaal te beschouwen en de Kroatische als lelijk en ordinair.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn maatstaven te projecteren op anderen en te verwachten dat zij mijn smaak overnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf niet uit te drukken in veel glitter en glamour maar altijd eenvoudig en onopvallend te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wel graag mooi gekleed te willen gaan maar niet de aandacht te willen trekken, waarin ik in een polariteit participeer van wel en niet gezien willen worden.

Als en wanneer ik een oordeel heb over andermans smaak in kleding/make-up dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik slecht handel vanuit mijn programmering.
Ik ga met mijzelf de verbinding aan mijn vooroordelen te stoppen, te ademen en zelfvergeving uit te spreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik bij het kiezen van kleding steeds in mijn comfort zone te zijn.

Als en wanneer ik feestkleding nodig en heb en ik ga een keuze maken niet steeds voor het onopvallende te gaan maar mezelf meer te gunnen meer in mijn expressie te staan door eens te kiezen wat niet in mijn comfort zone is.

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 365 Is het belerend of informatief?

Een poosje geleden zag ik dat ik irritaties had naar iemand die vaak dingen uitlegde aan anderen naar mijn idee op een belerende manier. De uitdrukking kromme tenen is hier zeker van toepassing. In de loop der jaren tijdens mijn proces heb ik gezien en geleerd dat iedere irritatie naar een ander te maken heeft met een patroon dat in mijzelf bestaat. Ik besloot hier wat beter naar te kijken wat het nu precies is dat mij zo het ‘kromme tenen’ gevoel geeft.
Nu waren mijn man en ik een paar dagen naar eiland met de kleinkinderen. Dus voor mij de uitgelezen kans om mezelf te observeren. Ik had het me al langer geleden voorgenomen en gelukkig herkende ik situatie waarbij ik precies hetzelfde deed.

Ik vertelde over herinneringen van eerdere keren dat ik op het eiland was en merkte dat mijn kleindochters niet veel interesse hadden in mijn vroegere ervaringen. Dit was een flagpoint voor mij, ik wilde iets delen, vertellen en de ander had geen interesse, precies zoals ik dat bij de ander ervaarde.  Dus waar kwam de gedachte vandaan, waar was het op gebaseerd dat ik zo graag iets wilde delen over een eerdere ervaring? Is dat aandacht trekkerij? Wat ik heb ook gemerkt dat mijn kleindochters het soms leuk vinden om iets over vroeger te horen, maar dan vragen ze er zelf naar.
Ook merkte ik dat ik wat ‘weetjes’ wilde delen, ik vertelde bijvoorbeeld dat jaren geleden er geen stromend water op het eiland was en dat ik me herinnerde dat er boten heen en weer vaarden om water te brengen naar het eiland. Ook hierop was weinig sjoege van hun kant. Is het de manier waarop ik het vertel? Is het belerend? Ik ben er niet achter, maar door middel van zelfvergeving probeer ik erachter te komen wat ik nou zo irritant vind aan dit patroon.
Ook bedenk ik me nu dat ik het vervelend vind als iemand iets over mij vertelt, waar ik bijvoorbeeld woon of iets over mijn persoonlijke situatie waar ik zelf bij sta, waarbij ik dan denk, ik ben geen onmondig kind, ik kan dat zelf wel vertellen mocht dat nodig zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn en kromme tenen te krijgen als een ander iets uitvoerig uitlegt aan een ander of aan mij waar geen interesse voor lijkt te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als een ander iets uitlegt zonder dat er een vraag is en waarbij ik het idee heb dat het niet nodig is dit te vertellen en dat diegene beter zijn mond kan houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als een ander iets vertelt over mij waar ik zelf bij ben waarbij ik denk dat de ander het alleen maar doet om aan het woord te zijn in plaats van iets te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat als een ander iets over mijn persoonlijke situatie vertelt waar ik zelf bij sta en ik dan denk ik ben geen onmondig kind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat de ander het alleen doet om de aandacht op zich te vestigen of een interessante draai te vinden in een gesprek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn mind te laten spreken door iedere herinnering, gedachte te vertellen aan de ander zonder te overwegen of dit relevant is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan graag mijn weetjes te delen met anderen en op die manier interessant over te willen komen bij de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan door herinneringen en gedachten te delen met anderen aardig gevonden te willen worden en te denken dat dit bijdraagt aan onze relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan zien/begrijpen/realiseren dat ik belerend over kom bij de ander omdat ik niet naar de klank en intonatie van mijn stem luister, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan met nadruk dingen te vertellen om de ander te doen luisteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit patroon van uitleggen en belerend te zijn gekopieerd te hebben van mijn vader.

Als en wanneer ik een gedachte of een herinnering heb die ik graag wil delen met de ander, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik dit soms op een belerende manier zeg en dat dit   veroorzaakt dat de ander niet wil luisteren of geen interesse toont. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alvorens ik informatie wil delen te overwegen of het nuttig is, of het nodig is, te luisteren naar mijn stem en dit proces te vervolgen tot mijn irritatie naar de ander (en naar mijzelf) gestopt zijn.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 364 Zelfvergevingen voor ondankbaarheid

Ik luisterde vandaag naar twee interviews op Eqafe: https://eqafe.com/p/how-do-animals-experience-death en https://eqafe.com/p/animal-support-through-life-and-death en dit bracht bij in tranen. Ik realiseerde me hoe ondankbaar ik ben naar het leven wat ik leid, hoe ik ’s avonds in slaap val en hoe ik ondankbaar ben naar de mensen in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in tranen uit te barsten als ik bovenstaande interviews hoor waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ondankbaar ik ben naar mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn naar mijn leven terwijl ik alles heb wat een mens nodig heeft om voldoening uit te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn terwijl ik dagelijks voldoende te eten en te drinken heb, iets wat miljoenen mensen en dieren ontberen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn terwijl ik een dak boven mijn hoofd heb, genoeg kleding heb en over allerlei geneugten beschik om dankbaar voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn naar de mensen in mijn leven en het vanzelfsprekend vinden dat anderen voor mij zorgen als dat nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn voor de tools van Desteni waarmee ik me kan bevrijden van mijn programmeringen, emoties, gevoelens en gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een leven te leiden waar niet veel tot stand komt en waar ik dag na dag onbewust van ben zonder werkelijk te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan blij en opgetogen iemand tegemoet te treden zoals een hond is als zijn baasje thuiskomt maar iedereen in mijn leven als vanzelfsprekend te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat als ik zo doorga ik spijt zal hebben van mijn leven zoals ik het heb geleefd en veel meer uit mijn leven heb kunnen halen dan ik nu doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten wat ik moet doen om mijn leven zinvoller te maken dan het nu is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan excuses te maken voor mezelf omdat het te warm is om wat te doen en zo mijn leven voort te laten kabbelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de zomer af te wachten totdat het koeler wordt en te denken dat ik dan actiever zal worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan alles te proberen om meer zin aan mijn bestaan te geven maar me te laten verleiden door het kijken naar films en series.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een hekel aan mezelf te hebben dat ik zo ondankbaar en niet-productief ben in plaats van gewoon ergens aan te beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn ondankbaarheid naar anderen te ventileren en het zo ook voor anderen onaangenaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan allerlei plannen in mijn hoofd te maken maar niets tot stand te brengen.

Als en wanneer ik ’s avond ga slapen en ik kan niets ontdekken waarvoor ik dankbaar ben, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mijn dag kan nagaan en hierin kan ik mijn dankbaarheid tonen voor wat ik allemaal heb.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn dankbaarheid te leven voor wat ik allemaal heb en voor de mensen die in mijn leven zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf te dwingen meer te halen uit mijn leven dan tot nu toe het geval is.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Dag 363 Opheffing van de winkel

Het laatste anderhalf jaar heb ik meegewerkt in de winkel van X. Ik deed het ten eerste als vrijwilliger omdat het om die reden meer winst kon opleveren en ten tweede omdat het me ook leuk leek om een andere dagbesteding te hebben en iets nieuws te leren.
De winkel bleek minder winstgevend te zijn dan we hadden gehoopt en X haar situatie is dusdanig veranderd dat de winkel een te grote belasting zal zijn in de toekomst, dus over zo’n 6 weken gaat de winkel voorgoed dicht. We verkochten dameskleding van de wat duurdere merken en het bleek dat de groep die dat zich konden veroorloven te klein was.
Ik dacht zelf vrede te hebben met de situatie maar toen ik het aan een klant vertelde kwam er een brok in mijn keel en bedwong ik mijn tranen. Het doet dus meer met me dan ik dacht. X heeft haar ziel en zaligheid in de winkel gestopt en ik vind het vooral triest voor haar dat het zo moet eindigen. Nu zijn we bezig de winkel zo goed als het kan uit te verkopen en we zien wel wat er overblijft en wat we daar mee zullen doen.
Verder is er veel geïnvesteerd in het opknappen van het pand, iets waarvoor we waarschijnlijk niets terug zullen krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een brok in mijn keel te krijgen als ik een klant vertel dat we de winkel gaan sluiten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn verdriet te onderdrukken en niet mijn tranen wil laten zien aan de klant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik ok ben met het sluiten van de winkel maar dat er toch een emotie van falen in mij schuilt terwijl wij alles gedaan hebben om de winkel te doen slagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan medelijden met X te hebben dat de winkel het niet heeft gered.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik in eerste instantie bedenkingen had over het verkopen van dameskleding omdat de markt al overvol is en dat de meeste winkels goedkopere kleding verkopen maar dat ik me als het ware alleen voelde staan in mijn tegenwerpingen om een winkel te beginnen, zodat ik uiteindelijk niet van me liet spreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet van me te laten spreken in een voorgaande discussie over het openen van een winkel, omdat ik niet van tevoren had kunnen weten of het wel of niet winstgevend zou zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te hopen een zekerheid aan X te geven door mede te investeren in de winkel zodat ze verzekerd zou zijn voor een living in de toekomst, waarin ik mezelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien dat er geen enkele zekerheid/garantie is om een inkomen te hebben.

Als en wanneer ik verdriet voel opkomen in verband met het beëindigen van de winkel, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat we een goede beslissing hebben genomen en dat het een leerproces is geweest. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de hele periode als een leerproces te zien.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 362 Als iemand emotioneel reageert op een kind

Ik was getuige van een emotionele reactie op  kinderen, iets wat ik vaker heb meegemaakt en meestal reageer ik dan op de persoon die dit doet, in plaats van te kijken wat dit bij mij doet en hierin verantwoording te nemen voor mijn reactie hierop.
Een patroon wat ik als kind al heb ontwikkeld als mijn vader mijn moeder toeschreeuwde, of afsnauwde en ik dan boos op mijn vader reageerde, dus als het ware een reactie op reactie waar niemand bij gebaat is. Door middel van deze blog wil ik in de toekomst verantwoording nemen voor mijn reactie in een soortgelijke situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geschokt te reageren als iemand boos emotioneel kinderen toesnauwt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig en teleurgesteld te zijn als iemand in een heftige emotionele boze staat kinderen toesnauwt en ik hun verschrikte gezichten zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en versteend en hulpeloos toe te kijken bij het schouwspel dat iemand kinderen toeschreeuwt in plaats van op dat moment ‘stop’ te roepen en het incident te beëindigen, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het hele incident te niet te willen doen alsof het niet gebeurt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de ander moet stoppen in zijn emotie, terwijl ik alleen mijn eigen reactie kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen naar de kinderen omdat ik de ander niet heb gestopt of dat ik de ander niet heb tegengehouden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik kinderen blootstel aan iemand die zo emotioneel reageert, waarin ik mezelf gevangen zet in een gevoel van schuld en spijt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik de persoon begrijp om hun programmering maar dat ik niet de consequenties van opvoeding kan accepteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat iemand die geen proces loopt zichzelf kan stoppen in een reactie, terwijl ik zelf wel proces loop en nog vaak genoeg in een reactie ga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verrast te zijn door de emotionele staat van X waarin ik een patroon zie van mijn vader, dat mij een herinnering geeft van vroeger hoe hij reageerde op mijn moeder of op mij, mijn broer of zusje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de schok, het verdriet, de boosheid, de verstening en de hulpeloosheid zoals ik die vroeger voelde nooit te hebben uitgeschreven met zelfvergeving omdat ik deze emoties diep verborgen en onderdrukt heb in mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verrast te zijn dat mijn reactie op deze heftige emoties nog steeds dezelfde zijn als vroeger.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan haat te voelen naar mensen die op zo’n heftige manier zich uiten naar kinderen en vrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een diep verdriet te voelen op het moment dat iemand naar een zwakker persoon zijn superioriteit laat gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf soms te laten gaan naar minderen/zwakkeren en hierin mijn superioriteit te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren van superieur/inferieur in het toespreken van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geschokt te zijn door de emotie van een ander in plaats van de situatie te bespreken (als dat mogelijk is) en te zien wat er over te zeggen valt in plaats van een eigen versie aan te nemen van het gebeurde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat als een ander emotioneel reageert ik degene die gekwetst is kan troosten, het incident kan bespreken, uit te leggen dat de ander in een staat verkeert, dat het niets met hen te maken heeft en zo hen te kalmeren, waarin ik eerst mezelf kalmeer en doe wat goed is voor iedereen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd niet mijzelf eerst te kalmeren, te ademen, zelfvergeving toe te passen maar in een reactie te gaan op het gebeurde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb toegestaan en geaccepteerd te denken dat ik anderen moet beschermen tegen een emotionele reactie in plaats van het te leren anderen te begrijpen en zo de wereld te begrijpen.

Als en wanneer ik aanwezig ben op een moment dat iemand kinderen of anderen boos emotioneel toeschreeuwt of afsnauwt dan stop ik en adem, ik kalmeer mijzelf en doe zelfvergeving. Als ik gekalmeerd ben praat ik met hen, leg uit wat er gebeurd is, en stel hen op hun gemak. Verder verontschuldig ik me voor de ander.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 361 Een nieuwe start

Vandaag realiseerde ik me dat ik al ruim drie maanden niet meer heb geblogd. Ik kan vele redenen bedenken, zeg liever uitvluchten. Bijvoorbeeld ik heb alles al beschreven, ik ken mijn patronen, nu moet het maar eens stoppen. Ik weet niet waarover ik moet schrijven. Ik heb nu geen inspiratie, ik moet nu even relaxen, heeft het wel zin?
Dat het zin heeft, moet ik in zelfeerlijkheid toegeven, er zijn altijd punten die geopend kunnen worden of er tenminste dieper op ingegaan kunnen worden. Ik zie ook als ik aan het bloggen ben dat er een dieper inzicht ontstaat door het schrijven en dat zich punten openen die ik normaal niet zie. Ik praktiseer zelfvergeving in het dagelijks leven, maar een paar zinnetjes uitspreken is toch wel wat anders dan een diepgaand onderzoek doen in het schrijven. Dus vandaar de nieuwe start die ik maak en daarom de volgende zelfvergevingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ruim drie maanden niet te bloggen en hiervoor allerlei uitvluchten te bedenken zodat ik niet geconfronteerd word met mijn gedachten, reacties, kortom alle shit die zich afspeelt in mij en dit afdoe met wat zelfvergevingen die ik uitspreek en daarmee tevreden mee ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf ongelooflijk lui en laks te vinden dat ik niet de moeite neem de laptop te pakken en een blog te schrijven terwijl ik weet dat dit mij ondersteunt en dat ik misschien ook anderen inspireer om een cursus DIP-lite te volgen om het proces te beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan uitvluchten te bedenken, zoals ik heb alles al beschreven terwijl ik diep van binnen weet dat dit niet waar is en mezelf op die manier voor de gek houd om op die manier dit patroon voort te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik niet weet waarover ik moet schrijven, terwijl als ik een blog open er vanzelf woorden komen die mij inspiratie geven om dieper te duiken in de regionen van mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een weerstand op te bouwen tegen het bloggen omdat ik het steeds maar uitstel terwijl ik op dit moment een plezierig gevoel heb om te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het bloggen steeds maar uit te stellen tot een moment waarop ik wel zin heb, en dat dit moment nooit komt totdat ik mijn weerstand overwin, gewoonweg de laptop pak en een een nieuwe bladzijde open in mijn blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf af te leiden met series, films, en spelletjes om maar niet in de donkere spelonken van mijn geest te hoeven kijken zodat alles prima in orde lijkt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat alles wel vanzelf zal gaan, dat er geen inspanning nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een afgunst en bewondering te hebben voor mede-destonians die wekelijks bloggen, vloggen, waarbij ik mezelf zoet houd met het idee, ze kunnen dat gewoon beter, hen gaat hen wel makkelijk af, voor mij is het gewoon moeilijker.

Als en wanneer er een weerstand is om te bloggen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat een weerstand alleen maar opgeheven kan worden door zelfvergeving en het gewoon te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan minimaal een maal per week een blog te schrijven, me niet meer af te laten leiden door entertainment, en bij eventuele weerstanden hiervoor zelfvergeving uit te spreken.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan mezelf het plezier te gunnen om een blog te schrijven.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 360 Ik wil zo graag een eigen woning

De afgelopen twee jaar sinds wij ons huis verkocht hebben in het dorp waar we hebben gewoond, huren wij (nu het 3e appartement) in de stad. In eerste instantie wilden we eerst huren om ons op die manier te oriënteren maar intussen hebben wij een deel van ons geld uitgeleend, terwijl nu de wens steeds groter wordt om een eigen plek te hebben.
Dagelijks kijk ik op het internet om te zien welke appartementen te koop worden aangeboden en dagelijks ben ik teleurgesteld omdat er niets binnen ons budget te lijkt te zijn terwijl de flat die wij zoeken ook nog op redelijke afstand moet zijn van de school van de kleinkinderen in verband met halen en brengen.
Ik merk aan mezelf dat het obsessief wordt, ik denk dat het bijna onmogelijk is geworden om nog wat te vinden, mede temeer de prijzen enorm gestegen zijn in verband met het toerisme. Een aanvullende hypotheek kunnen we niet meer krijgen in verband met leeftijd.
Ik fantaseer dagelijks hoe ik mijn eigen appartement zou inrichten, welke kleuren ik op de muren zou doen en hoe ik het naar mijn smaak zou inrichten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan moedeloos te zijn van het kijken naar appartementen terwijl het lijkt alsof we binnen ons budget niets geschikt kunnen vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn niet meer een plekje voor onszelf te kunnen vinden waar ik langere tijd kan blijven wonen en ik kan inrichten naar mijn eigen keuze met mijn eigen spullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dagelijks obsessief naar appartementen te kijken die misschien geschikt zouden kunnen zijn, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben steeds boos en teleurgesteld te zijn als ik alles bezichtigd heb en niet heb gevonden wat ik zocht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ongeduldig en wanhopig te zijn om in het bezit te zijn van een eigen appartement terwijl ik gewoon kan afwachten of zich iets aandoet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen er zo’n groot punt van te maken geen eigen appartement te hebben terwijl vele mensen geen dak boven hun hoofd hebben of moeten vluchten uit een gevaarlijke situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het systeem/mensen kwalijk te nemen dat prijzen enorm zijn toegenomen en het voor ons bijna onmogelijk is om iets te kopen, waarin ik mezelf vergeef geaccepteerd en toegestaan te hebben zelf graag winst te willen maken bij de verkoop van een huis/flat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn nog vele malen te moeten verhuizen van huurflat naar huurflat omdat ik alleen maar kan huren in de particuliere sector en moet afwachten hoe lang ik ergens kan verblijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te genieten en hier te zijn waar ik nu verblijf omdat de gedachte steeds opkomt dat het slechts van tijdelijke aard is en ik snel moet iets zien te vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik mijn hele leven verkeerde keuzes heb gemaakt wat woningen betreft, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn weer een verkeerde keuze te maken omdat ik zo’n grote wens heb een eigen plekje te creëren en dat mijn emoties de overhand zullen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik al vele malen ben verhuist en dan het nu maar de laatste keer moet zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan jaloers te zijn op mensen die een eigen woning hebben, de juiste keuze hebben gemaakt en niet meer de behoefte hebben om te verhuizen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te hopen dat het toerisme af zal nemen en dat de prijzen van de appartementen zullen zakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te hopen dat het digitale geld dat ik heb gespaard/verdiend binnenkort inwisselbaar zal zijn voor valuta zodat er genoeg geld is om een eigen appartement te kopen.

Als en wanneer ik in een emotie van wanhoop, obsessie, teleurstelling, boosheid, angst verkeer omdat ik graag een eigen appartement wil, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niets kan afdwingen en rustig kan afwachten tot zich iets voordoet en zo niet dan kan ik wonen en genieten van een gehuurde (gemeubileerde) flat.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan iedere emotie die opkomt te stoppen door te ademen, eventueel zelfvergeving uit te spreken en het woord acceptatie te leven.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 3 reacties

Dag 357 Zelfveroordeling

Deze week kwam ik tot de ontdekking dat ik aan iemand een vraag had gesteld wat bij diegene een immense reactie veroorzaakt had, waar ik zelf weer totaal ondersteboven van was. Het gaat om iemand die dicht bij mij staat en die ik al lang dacht te kennen, maar niets bleek minder waar te zijn.
In het verleden zijn er al vaker reacties geweest bij die persoon door opmerkingen van mij die ik niet de nodige aandacht heb gegeven. Wat ik vaak doe is achterhalen hoe ik het anders had kunnen zeggen, te kijken of ik het in een reactie had gezegd, maar eigenlijk leg ik meestal de schuld bij de ander door te zeggen dat hij/zij het niet zo persoonlijk had moeten nemen en dat ik het helemaal niet zo bedoeld heb. Ik heb daarop zelfvergeving gedaan maar ben nooit echt tot de kern van het probleem gekomen.
En om het bij mezelf te houden gaat het er niet om dat de persoon het persoonlijk neemt maar is het de bedoeling dat ik me in de schoenen van hem/haar plaats en van daaruit diegene benader.  Het is voor mij een shock te beseffen dat ik dacht de persoon te kennen maar dit helemaal niet deed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken een persoon die dicht bij me staat te kennen en van hieruit diegene te benaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik in de schoenen van de ander kan staan maar dit slechts vanuit de mind doe en niet daadwerkelijk de moeite doe om de betreffende echt te kennen, wat hij/zij voelt, hoe hij/zij denkt, en wat voor ideeën en geloofsovertuigingen diegene er op na houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken bij ieder conflict wat we hebben er met een paar zelfvergevingszinnen vanaf te komen in plaats van het probleem uit te schrijven en op die manier de ander beter te leren kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in shock te zijn als ik hoor wat mijn vragen bij diegene teweeg hebben gebracht, louter omdat ik mezelf niet in die persoon kan verplaatsen en alleen maar naar mijn eigen opinie kijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een vraag uit angst te stellen aan iemand omdat er bij mij een onderdrukte angst is die ik door de ander opgelost wil zien worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in plaats van mijn eigen angsten te zien en te vergeven mijn angst bij de ander neer te leggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik een ander van zijn stuk breng door lukraak persoonlijke vragen te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te veroordelen voor het ondoordachte gedrag waarbij ik denk dat ik het had kunnen voorkomen door meer gewaar te zijn van de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf zo’n ontzettende oen te vinden dat ik er na zoveel jaar achterkom te denken dat ik een persoon ken en niet te zien hoe kwetsbaar iemand kan zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan intens verdrietig te zijn als ik zie hoe ik de ander heb gekwetst in mijn nonchalance.

Als en wanneer ik iets met X moet communiceren of delen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder verkeerd gekozen woord, ieder woord dat niet met gewaar zijn is uitgesproken, ieder woord dat maar enige reactie vertoont grote gevolgen kan hebben voor onze relatie en voor de gemoedstoestand van X.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te verlangzamen en te ademen als ik met X een gesprek begin, of iets aan X schrijf om mezelf in een stabiliteit en gegrondheid te zetten om zo te voorkomen dat ik X zal kwetsen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de veroordelingen die eventueel opkomen te vergeven en mezelf te corrigeren totdat ik een communicatie in gelijkheid kan voeren.

Tagged 
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Dag 356 Een Kinesiologie sessie over schimmeltenen

Na veel gedokter met allerlei middelen om de schimmel te bestrijden onder mijn nagels en onder mijn voeten, zonder enig succes of enige vooruitgang,  heb ik een Kinesiologie sessie aangevraagd en Kim Amourette geraadpleegd.

In een kinesiologie sessie wordt gekeken welke emoties ten grondslag liggen aan de kwaal en in mijn geval werden er woorden aan me gegeven om te herdefiëneren en vervolgens te leven.

De emotie die gevonden werd tijdens het testen had te maken met een aversie tegen werk wat ik verrichtte op 17-jarige leeftijd en naar boven kwam ‘de moederlijke rol’.
Na wat graven zag ik dat ik toentertijd in een gezelschap werkte van alleen mannen en van mij werd verwacht, buiten de administratieve werkzaamheden die ik verrichtte, ik ook moest zorgen voor de koffie en frisdranken. Dat dit hierbij een negatieve associatie had, heb ik nooit gemerkt. Ik ontdekte ook dat de rol die mijn moeder vervulde door mij als respectloos werd gezien, als een ondergeschikte rol, ondergewaardeerd en dat ik hierdoor constant schipper tussen moeheid en enthousiasme in plaats van dat ‘werk’ een natuurlijke uitdrukking van mezelf is.

De oplossing die werd uitgetest is om de woorden ‘dogmatisch’, ‘dictatoriaal’ en ‘steevast’ te herdefiniëren en te leven omdat ik mezelf onderdruk in relatie tot mijn omgeving. In eerste instantie was ik verbaasd om deze woorden te horen maar Kim vertelde me dat deze woorden een zekere macht belichamen in hoe ik mezelf uitdruk in het werk dat ik doe, hetgeen ik in mezelf tot nog toe steeds heb ontkend.

Heel interessant tot zover.

Dogmatisch
dog= hond, ma=moeder, tisch=het is.
meest uitspringend is ma. Een associatie van dog/ma is mijn moeder die wandelt met de honden om zo tot ontspanning te komen.

Woordenboek: streng en onbuigzaam, niet vatbaar voor discussie, opvattingen die niet veranderd kunnen worden, star, volgens de leer, vast, eigenzinnig.

Dogmatisch heeft voor mij een negatieve klank, vooral hoe ik dogmatische mensen  be-en veroordeel.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dogmatisch als een negatief woord te zien, waarin ik vooral anderen veroordeel die vaste opvattingen hebben, niet vatbaar voor discussie waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf degene ben die anderen haar opvattingen wil opdringen en niet vatbaar ben voor andermans meningen die niet stroken met de mijne.
Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat het woord dogmatisch geleefd kan woorden als een neutraal woord waarin ik sta voor mijn levenswijze, mijn proces en dat ik op eigen wijze mijn levensweg volg volgens de leer van Desteni.

Herdefiënering:

Volgens de leer van Desteni op eigenzinnige wijze, consequent en staand voor wie ik wil zijn/worden, mijn proces/leven te leiden.

Dictatoriaal
dic=dik dictaat=school, beoordeling, tator=tater als scheldwoord, dictator=vader, tat=daad, tor.

meest uitspringend =tat

woordenboek: heerszuchtig, autoritair, autocratisch, despotisch, eigenmachtig, totalitair, regentesk, van een dictator.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het woord dictator als negatief te zien, die gekleurd is door verhalen uit geschiedenisboeken waar volkeren onderdrukt worden in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik als dictator de alleenheerser ben van mijn proces/levensweg.

Herdefiniëring dictator – alleenheerser, de macht als kracht in handen nemen van mijzelf in proces/levensweg te leiden zonder van buitenaf te worden beïnvloed of mijzelf te beïnvloeden door mijn emoties/gevoelens of angsten.

Steevast
stee=stay, fast=snel/vast, stee=vaste plek of thuis, vast=gebonden/niet los/stevig, eva=eerste vrouw, thee, st=stil.

meest uitspringend = vast als stevig.

woordenboek: volgens vaste gewoonte, elke keer weer, bestendig.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te bewonderen die steevast, volhardend, consequent hun taken verrichten zonder gemopper en gemekker als backchat, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het woord steevast nooit te hebben geleefd.

Herdefiniëring:
Elke keer vanuit een gegrondzijn/gewaarzijn staan en elke keer weer thuiskomen/terugkomen bij mijzelf, om zo alles volgens een vaste gewoonte terug te nemen naar mijzelf en dus te staan in mijzelf en als mijzelf.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Dag 355 In een persoonlijkheid stappen

Eén van mijn persoonlijkheden is dat ik denk dat ik niet goed genoeg ben, geen kwaliteiten heb, minderwaardig ben of dat ik in alles middelmatig ben.
Laatst werd er gevraagd in de Desteni groep om onze kwaliteiten op te schrijven en ik kon niets bedenken, ik bedacht me ja, ik ben wel handig in sommige vaardigheden, maar dat is niet goed genoeg om het te vermelden, niet om over naar huis te schrijven.
Ik besprak dit laatst met mijn buddy dat ik om die reden niets had ingevuld en zij zag dat ik in een persoonlijkheid stapte, ik was op dat moment volkomen bezeten hiervan. Hierop vroeg ze wat ik het beste zou kunnen doen om erin te komen en ik wist het niet, het was helemaal blanco. Ik kreeg de suggestie om mijn voeten op de grond te zetten en te ademen, een basismethode die ik helemaal niet kon herinneren maar die me wel direct hielp om uit mijn mind te komen. Ik kreeg weer zicht op de situatie waarin ik verkeerde en kon afstand nemen en uit mijn mind komen. Ik vond het erg teleurstellend van mezelf dat ik niet zelf op het idee was gekomen na alle jaren Desteni I Process en dit laat me zien hoe negatief ik naar mezelf kijk. Hoeveel malen heb ik al beschreven dat ik mij een bepaalde emotie een verbintenis schrijf om te stoppen en te ademen?
Maar cool dat dit gebeurde, het laat me in ieder geval duidelijk zien in hoeverre ik in die persoonlijkheid stap, hoe ik er door beheerst wordt en hoe snel ik er ook weer uit kan komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het teleurstellend te vinden dat ik niet weet wat te doen op het moment dat de ander zegt dat ik in een persoonlijkheid stap terwijl ik al jarenlang proces loop, blogs heb geschreven met verbintenissen waarin ik mezelf stop en adem, in plaats van te zien/realiseren dat dit een cool moment van realisatie was waarin ik zo duidelijk kon zien wat er gebeurde toen ik mijn voeten op de grond zette, ademde en direct uit mijn mind kwam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf naar beneden te halen, teleurgesteld te zijn in mezelf als ik iets vergeet of bevangen ben door een gedachte of emotie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een persoonlijkheid te stappen van iemand zonder kwaliteiten, niet goed genoeg en hierin zo bezeten te zijn dat ik niet meer weet wat te doen om eruit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan deze persoonlijkheid serieus te nemen en te denken dat ik dat ben in plaats van te zien voor wat het is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de persoonlijkheid van niet goed genoeg zijn, iemand zonder kwaliteiten te zijn, mislukt te zijn te laten regeren in mijn leven en hierin mijzelf te blokkeren en niet over te gaan tot actie om van deze persoonlijkheid af te komen door hierover te schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Als en wanneer ik zie dat ik in een persoonlijkheid stap dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het heel eenvoudig is om uit die persoonlijkheid te stappen dor mijzelf te aarden, mijn voeten op de grond te zetten en diep te ademen en dat ik hierbij uit mijn mind kom. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan deze persoonlijkheid te onderzoeken door aantekeningen te maken in een schriftje en steeds zelfvergevingen en correcties te schrijven.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen