Dag 373 Ik weet het heel zeker, of niet?

Er was een probleem met mijn internetconnectie en de televisie, de melding was ‘er is geen of een slechte verbinding met het internet’. Ik was alleen thuis en wilde het probleem oplossen. Dus checkte ik alle kabels of ze goed aangesloten waren, zette het wifi modem aan en uit, aangezien ik ook een speciaal kastje heb om Nederlandse zenders te ontvangen controleerde ik die ook door hem uit en aan te zetten. Er stond ook nog een vaste telefoon aangesloten die ik nooit gebruik en die heb ik losgemaakt en opgeruimd omdat het een wirwar was van draden achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.
Thuisgekomen van een week rondreis vertelde ik het probleem aan X, waarop deze de televisie aandeed en het werkte………. Ik zei dat ik er niets van begreep ik wist zeker dat ik alles goed gecontroleerd had. X suggereerde dat het kwam omdat ik de telefoon had weggehaald. Toen ontstond er bij mij irritatie, wat dat kan nooit de oorzaak zijn. Toen legde X uit dat ik een van de kastje uit had gezet, terwijl ik heel zeker wist dat ik alle opties geprobeerd had. Ik werd boos omdat ik zeker wist dat het probleem niet bij mij lag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het zeker te weten dat ik alle mogelijkheden heb uitgeprobeerd om mijn internetverbinding tot stand te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te raken als X zegt dat het komt omdat ik de telefoon weggehaald heb, omdat ik dat grote onzin vind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan X te veroordelen om zijn uitspraak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en uit te spreken dat X mij altijd de schuld wil geven, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan heel zeker te zijn van mezelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als X zegt dat ik niet snap hoe het systeem werkt en waarschijnlijk een verkeerde handeling heb uitgevoerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan pas mijn boosheid te zien als X zegt dat ik onterecht boos word op hem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat X steeds de fout bij mij zoekt en dat ik mezelf hierdoor vernederd voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me vernederd te voelen als iemand zegt dat ik iets niet goed heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen als fouten te zien in plaats van hier lering uit te trekken en te accepteren dat een vergissing menselijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn vergissingen niet te willen erkennen en te denken dat ik altijd gelijk heb omdat ik bang ben hiervoor straf te krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik degene ben die mijzelf straft en naar beneden haalt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me als een klein kind in een hoek gezet te voelen, hier boos op te reageren in plaats van blij te zijn dat het probleem is opgelost.

Als en wanneer ik niet uit een probleem kom, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik altijd een ander om hulp kan vragen en dat ik het niet alleen op hoef te lossen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan, te doen wat gedaan kan worden en te accepteren dat anderen mij te hulp zullen schieten zonder me vernederd te voelen.

Als en wanneer ik merk dat er irritatie opkomt als iemand de oplossing zoekt en ik denk dat dit een verkeerde denkwijze is, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat degene me wil helpen en het niet de bedoeling is om een fout te ontdekken. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de irritatie te stoppen en een en gelijk te staan met de ander.

Als en wanneer ik denk dat ik iets heel zeker weet, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door zo te denken ik mezelf vast zet en dat het niet tot een oplossing kan komen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan nog eens goed te kijken en ook de opties van de ander te overwegen.n achter mijn televisie en ik wilde een goed overzicht van alle draden en waar ze naar toe gingen. Uiteindelijk lukte het niet om de verbinding te herstellen, ook nadat ik nog iemand anders om suggesties had gevraagd.

Als en wanneer ik boos word op de ander omdat ik denk dat de fout bij mij gezocht word dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een angst is gestraft te worden door de ander, terwijl ik steeds degene ben die zichzelf straft. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn fouten niet te zien als fouten maar als mogelijkheden oplossingen te vinden.



Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 372 Mijn pijn houd ik voor mezelf (2)

Hierin wil ik graag dieper ingaan op mijn vorige blog (Dag 370 Mijn pijn houd ik voor mezelf) en ga ik kijken naar wat overgedragen is in mijn familie op dit punt.
Veel is weggestopt in mijn familie, over pijn werd niet over gesproken en het mocht niet naar buiten komen. Zoiets hield je voor jezelf en soms hoorde ik na jaren wel eens wat er gebeurd was. Dit komt voor bij mijn moeder’s zijde maar ook bij die van mijn vader.


Mijn moeder was ongewenst zwanger, veel te jong om een kind te krijgen maar ze vertelde nooit dat dit moeilijk of pijnlijk voor haar was geweest. Dit vertelde ze altijd op een lacherige manier waarin het leek dat dit niet zoveel voeten in aarde had. Daarna kwamen er nog meer ongewenste kinderen.

Veel familieleden zijn zonder vader opgegroeid en een ervan moest al jong voor het hele gezin zorgen. Mijn vader was ook vaak afwezig, ook als hij fysiek thuis was, leek hij voor ons onbereikbaar. Ook komt dronkenschap voor in de familie, een manier om je pijn te onderdrukken.

Iets wat me altijd verbaasde was dat veel van mijn vriendinnen allerlei relatieproblemen met mijn moeder bespraken maar dat ik zelf helemaal niet openhartig was naar haar.

Mijn moeder deelde nooit de pijn met ons, ook niet toen mijn vader ons tijdelijk verliet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/ begrijpen/ realiseren dat ik geleerd heb in mijn familie lijn om mijn pijn verborgen te houden voor anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan net als mijn familie mijn pijn niet aan anderen te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet mijn pijn en problemen met relaties te delen met mijn moeder, terwijl mijn vriendinnen dit wel deden, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit niet in twijfel te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet een band met mijn vader te hebben opgebouwd door een gemis van vaders in de familie lijn zodat hij die rol ook niet kon spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd mooi weer te spelen naar iedereen, zoals ik dt thuis heb geleerd van mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de dronkenschap in familie niet te begrijpen, dat dit door pijn veroorzaakt werd en als een copingsmechanisme werd gebruikt om de pijn te onderdrukken.

Deze punten leren mij beter om me aan mijn commitment te houden zoals gesteld in mijn vorige blog.






Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 371 Overweldigd door positieve gevoelens

Ik begeleidde iemand voor controle naar de kraamkliniek.
Toen ik even buiten stond zag ik mensen beladen met ballonnen en bloemen aankomen, later ontdekte ik dat deze de nieuwe ouders en babies verwelkomden die naar huis ontslagen werden. Er werden felicitaties uitgewisseld en foto’s gemaakt van de nieuwgeborenen samen met familie. Dit gebeurde bij een marmeren sculptuur in de gang, zoals dit waarschijnlijk traditie is hier.
Ik stond zo te kijken naar het geluk en de blijdschap van de groep mensen en opeens werd ik overweldigd door een verdrietig gevoel en de tranen sprongen in mijn ogen.

Ik hoorde in bovenstaand interview https://eqafe.com/p/crying-when-overwhelmed-with-happiness-quantum-mind-self-awareness dat de reden hiervoor is dat er in mijzelf veel (onderdrukte) wezen expressie is en dat dit een manier is dat er in mijn lichaam pure energie vrijkomt door middel van huilen. De suggestie hierin is dat ik mijn expressie kan tonen in plaats van binnen te houden. Ik begrijp hieruit dat ik op geen enkele manier mijn expressie toon en dat deze in mijzelf is opgesloten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie zoals plezier, dankbaarheid, appreciatie, lol, op te sluiten in mijn wezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te begrijpen dat er verdriet opkomt als ik toeschouwer ben van een blije, gelukkige bijeenkomst van anderen die ouders en een baby in de wereld verwelkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn negatieve energie zo op te bouwen in mijn lichaam dat het een uitweg zoekt in een moment van dankbaarheid en appreciatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie aan anderen te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn expressie niet te willen laten zien omdat ik bang ben vreemd over te komen aan anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten hoe ik mijn expressie kan tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik door de jaren heen heb afgeleerd mijn expressie te tonen omdat ik denk dat het niet geaccepteerd wordt door de gemeenschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet de woorden lol, plezier, dankbaarheid, appreciatie, blijheid te tonen en te leven.

Als en wanneer ik in een moment van verdriet tijdens een moment van geluk, dankbaarheid, plezier bemerk, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit negatieve energie is omdat ik niet mijn expressie toon.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan de woorden lol, plezier, dankbaarheid, appreciatie, blijheid te herdefiniëren en mezelf te herinneren deze te leven.



Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 370 Mijn pijn houd ik voor mezelf

Sinds gisteren kreeg ik kiespijn dat uitstraalde naar mijn wang. Vandaag belde ik tijdens het boodschappen doen de tandarts om een afspraak te maken. Ik praatte er met niemand over. Mijn eigen tandarts was niet aanwezig en ze verwees me naar een ander waar ik direct naar toe kon gaan. Ik reed na het boodschappen doen naar de tandarts en stuurde een bericht naar mijn familie dat ik later kwam i.v.m. het tandartsbezoek. Dit had consequenties omdat degene thuis geen sleutel had en nu op mij moest wachten. Dit is een bekend patroon, ik wilde thuis niets zeggen over mijn kiespijn en zei het pas op het allerlaatste moment. Ik wil mijn pijn, fysiek of emotioneel niet delen met anderen. Waarom eigenlijk? In deze blog wil ik graag onderzoeken waarom ik niet gewoon ’s morgens heb gezegd dat ik kiespijn had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet met anderen te delen dat ik kiespijn heb en naar de tandarts moet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn pijn niet te willen delen omdat ik geen meewarige blikken wil en het het liefst voor mijzelf wil houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik flink moet zijn en niet anderen moet belasten met een pijntje.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik me niet moet aanstellen en sterk moet blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet aan anderen te willen vertellen dat ik pijn heb of ziek ben omdat het nu lijkt dat er niets aan de hand is, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te proberen te ontkennen dat ik pijn heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat als ik aan anderen vertel dat ik pijn heb, het de situatie alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik kiespijn heb, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken niet goed genoeg voor mijzelf te zorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien, begrijpen, realiseren dat als ik praat over pijn of ziekte met anderen ik bang ben emotioneel te worden, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn emoties te verdringen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan liever te willen wachten totdat ik naar de tandarts ben geweest, zodat ik met een positief verhaal kan thuiskomen, dat ik behandeld ben en dat nu alles weer goed is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik alleen positieve verhalen/situaties met mijn familie kan delen en dat ik het negatieve het liefst voor mijzelf houd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan consequenties voor anderen te creëren wanneer ik niet vertel wat er aan de hand is, omdat iemand thuis wachtte tot ik kwam en geen sleutel had.

Als en wanneer ik iets mankeer, een pijntje, een ziekte dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik een patroon heb waarin ik het negatieve voor mijzelf wil houden en alleen met positieve ervaringen wil komen. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan ook mijn negatieve ervaringen te delen.

Als en wanneer ik bang ben emotioneel te worden als ik anderen vertel over mijn fysiek niet-welbevinden, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf eerst kan stabiliseren zodat ik geen projecties heb naar de ander. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan eerst mijzelf te vergeven voor mijn emoties en daarna te vertellen wat mij scheelt.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 369 Zelfvergevingen taalbarrière

Alhoewel ik al ruim 7 jaar in Kroatië woon, spreek ik de taal nog steeds niet voldoende. Ik vind van mezelf dat ik redelijk een gesprek kan voeren als ik één op één met iemand ben maar als het om een groepsgesprek gaat mis ik toch nog heel veel. Hierin voel ik me geïsoleerd en minder dan de mensen om me heen. Ik durf vrijuit te spreken en weet dat ik fouten maak, maar bemerk een nerveusheid , onzekerheid omdat ik me graag goed wil uitdrukken, waarbij ik dan zoek naar woorden die ik normaal gesproken wel weet/ken maar waar ik op dat moment niet op kan komen, een blokkade dus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik een groep samenkom de taal niet goed te verstaan en hierin af te haken en helemaal niet te luisteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn interesse in het gesprek totaal te verliezen als ik sommige dingen niet goed heb verstaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een groep niets te durven zeggen omdat ik bang ben dat men mij niet verstaat/begrijpt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nerveus te worden als ik iemand niet goed begrijp en dan vervolgens blokkeer en de woorden niet vind die ik normaal gesproken wel ken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te gaan hakkelen als ik niet de juiste woorden vind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de boel alleen erger te maken door hierin mezelf te gaan veroordelen en nog meer te gaan hakkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf afgescheiden en inferieur te voelen als ik een gesprek niet goed kan volgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan graag foutloos en duidelijk Kroatisch te willen spreken waarin ik een verwachtingspatroon heb en het mezelf kwalijk neem als ik er niet aan voldoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om iemand te vragen te herhalen wat gezegd is zodat ik een nieuwe kans krijg om die persoon te verstaan, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander niet tot last te willen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf kwalijk te nemen dat ik niet wat tijd creëer om mijzelf te verbeteren in het Kroatisch.

Als en wanneer ik in een groep verkeer waar Kroatisch wordt gesproken en ik voel me afgescheiden, inferior, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat afhaken me niet verder brengt in het leren van de taal.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te blijven luisteren, te vragen om een herhaling als ik iets niet heb verstaan.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dagelijks een bladzijde uit een boek te lezen.

Als en wanneer ik nerveus word omdat ik een woord niet weet, dan stop ik en adem, ik realiseer dat als ik mijn nervositeit stop ik ruimte creëer om iets te herinneren.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te vertragen bij het spreken, te ademen en mild te zijn met mijzelf.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 368 Zelfvergevingen zelf-devaluatie uiterlijk

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te devalueren om mijn uiterlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan van kindsaf aan mijn lichaam te veroordelen omdat ik aan de dikke kant was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf als kind lelijk te vinden waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en dit idee tot op heden vol te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf met anderen te vergelijken en te concluderen dat ik niet mooi genoeg ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf bij het zien in een etalageruit te veroordelen om mijn holle rug en hierin een verkeerde houding aan te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een slechte houding te hebben aangenomen waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn schouders naar voren te laten hangen en door deze verkeerde houding een bult op mijn rug te creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan foto’s van mezelf te laten zien omdat ik niet geconfronteerd wil worden met mijn slechte houding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de opmerking van anderen dat ik krom loop negatief te ontvangen in plaats van dit te zien als een support van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf dik te vinden op foto’s en hierin mezelf te veroordelen dat ik geen discipline heb om mezelf aan een gezonde eetgewoonte te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een treurnis in mijn ogen te zien op foto’s en dit niet te willen delen op social media, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te veroordelen deze treurnis zelf te hebben ontwikkeld in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te veroordelen om de treurnis in mijn ogen in plaats van te onderzoeken waar deze treurnis vandaan komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een mooi plaatje van mezelf aan de buitenkant te willen laten zien, waarin ik mezelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan de consequenties van mijn levenswijze te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een patroon van mijn moeder te hebben gekopieerd die altijd zei dat ze niet fotogeniek was en het liefst niet gefotografeerd wilde worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij iedere foto die ik van mezelf zie te denken, o wat zie ik eruit, waarin ik mezelf devalueer en niet mezelf zie in het juiste perspectief.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te devalueren om mijn uiterlijk in plaats van te zien dat schoonheid van binnenuit komt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat er geen schoonheid in mezelf huist.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te devalueren om mijn rimpels en iedere keer als ik een andere vrouw van mijn leeftijd zie te vergelijken om te zien wie er ouder uitziet voor zijn leeftijd, waarin ik mezelf vergeef niet te zien/begrijpen/realiseren welke startpunt in het leven iemand heeft en genetische afkomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan moeite te hebben met ouder worden zoals het hebben van een slappe huid, waarin ik steeds mezelf bekijk in de spiegel en hierin mijn lichaam veroordeel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet van mezelf te houden door op-en aanmerkingen te hebben over mijn lichaam in plaats van te zien en te begrijpen dat ieder lichaam degenereert op middelbare leeftijd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan spijt te hebben niet genoeg aan sport te hebben gedaan om een betere conditie te hebben van mijn lichaam.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen met rimpels mooi te vinden maar mezelf erom te veroordelen.

Als en wanneer ik in de spiegel kijk en ik zie een veroordeling over mijn uiterlijk opkomen dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik in een patroon blijf hangen van zelf-devaluatie in plaats van zelf-support. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf dagelijks te omhelzen en iedere keer bij een veroordeling zelfvergeving toe te passen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf in te schrijven bij een yogaschool om zo een flexibeler lichaam te krijgen.


Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 367 Reacties op mijn overgewicht

De laatste tijd ben ik een paar kilo’s aangekomen. Dit komt vooral omdat ik lichamelijk passiever ben geweest door de hitte en maar ook omdat ik vaak ’s avonds laat nog de keuken in duik om wat te eten. Vanaf jonge leeftijd heb ik het idee te dik te zijn en hierin heb ik mijn lichaam blootgesteld aan diëten en afvallen, om vervolgens weer aan te komen. In het gezin waar ik opgroeide werd er ook met tussenpozen ‘aan de lijn’ gedaan en allerlei diëten werden uitgeprobeerd. Voor mij was dat de normaalste zaak, eerst teveel eten en dan weer afvallen. Ik eet ook vaak teveel, ik luister niet naar mijn lichaam of ik al genoeg heb gehad, als het me smaakt schep ik nog eens op. Ook heb ik vaak nog trek in iets zoets na het eten en geef daar graag aan toe. Nu mijn kleding te strak is geworden en als ik dan voor de spiegel sta, reageer ik emotioneel, ik heb dan een hekel aan mezelf en zeg dan, hoe heb ik het weer zover laten komen. Ik zie in dat diëten en afvallen niet de weg is en zal mij zelf hierin vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet naar mijn lichaam te luisteren als ik genoeg heb gegeten maar mezelf te overeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan de discipline te hebben om te stoppen met eten als ik genoeg heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan tijdens de zomer te weinig te bewegen en in plaats te minderen met eten dezelfde hoeveelheid voedsel tot me te nemen als wanneer ik actiever ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ’s avonds laat nog enige snacks tot me te nemen omdat ik het gevoel heb dat ik honger heb en hierin een gewoontepatroon van te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan naar iets zoets te zoeken na de maaltijd omdat ik denk dat het geen kwaad kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan lange tijd een patroon te hebben zoals ik dat thuis heb gezien van eerst te dik te worden en daarna op dieet te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het als de normaalste zaak van de wereld te zien om mijn lichaam uit te hongeren als ik op dieet ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te verwijten dat ik het te ver heb laten komen als ik mijn kleding niet meer pas waarin ik in een emotionele reactie kom van een hekel aan mezelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan vol afgrijzen in de spiegel te kijken als er enkele vetrollen boven mijn broek uitkomen, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in deze emotionele staat mezelf alleen maar dikker te maken en zo in een vicieuze cirkel beland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere dag mezelf toe te spreken dat ik meer discipline toepas in mijn eetgewoonten maar dat dit uiteindelijk niet lukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet van mezelf te houden als ik mezelf te dik vind in plaats van te zien/begrijpen/realiseren dat ik dezelfde ben en niet mijn overtollige kilo’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik precies genoeg eet wat goed voor mij is, mijn dag actiever en bewuster is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te snel te eten in plaats van mezelf te vertragen, te proeven, te kauwen en me gewaar te zijn van de hoeveelheid voedsel die ik nodig heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan lamlendig en moe te zijn na te veel te eten maar dat ik dat tijdens het eten niet gewaar ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen om aan te komen in gewicht omdat ik zo ongedisciplineerd ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet op de foto te willen gaan, want als ik het resultaat zie ik vol zelfkritiek ben en geen reden zie om die foto aan anderen te tonen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te bekritiseren in plaats van mezelf te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan jaloers te zijn op mensen die de discipline hebben op tijd te stoppen met eten en altijd slank te blijven.

Als en wanneer ik ga eten, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik vaak te snel eet en mijn eten naar binnen schrok zodat ik niet kan aanvoelen hoeveel ik nodig heb. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijzelf te vertragen tijdens te maaltijd, te genieten en naar mijn lichaam te luisteren wanneer ik genoeg heb.

Als en waneer ik zie dat mijn kleren te klein zijn geworden en ik kijk naar mezelf in de spiegel, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat mezelf bekritiseren, veroordelen mij nog meer kilo’s zullen bezorgen dus ga ik met mezelf de verbintenis aan, de kritiek te stoppen en lief voor mezelf te zijn.

Als en waneer ik de neiging heb iets zoets te pakken na een maaltijd, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit een gewoonte is die veranderd kan worden door bijvoorbeeld een stukje fruit te eten of een glas water te drinken.

Als en waneer ik ’s avonds laat voel dat ik honger krijg dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ’s avonds eten voor het slapen niet bevordelijk is voor mijn lichaam en dat ik er een gewoonte van heb gemaakt. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als ik honger heb een wortel of een appel te eten.

Dit Eqafe interview was zeer ondersteunend:
https://eqafe.com/p/fat-and-the-body-s-energy-what-matters-in-matter.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 366 Mijn reacties op andermans kleding

Deze week stond ik in de winkel en kwam er een meisje binnen die vroeg of we misschien jurken hadden voor een bruiloft waar zij naartoe ging. Ik liet haar wat jurken zien, waaronder een misschien nogal klassieke jurk van een mooie stof die nogal aan de prijs was en mijns inziens perfect voor een bruiloft en ook nog draagbaar op andere gelegenheden. Ze antwoordde dat ze het nogal een alledaagse jurk vond waarop ik direct de prijs noemde en zei dat dit meestal niet alledag gedragen werd. Ik had al vooringenomen idee dat ik niet aan haar wensen kon voldoen en hierop werd ze boos, zei dat ze ook in een winkel werkte en dat zij wel zulke kleding alledag droeg. Ik moest lachten, eigenlijk lachte ik haar uit. Dit is gebaseerd op het idee dat ik niet heb wat veel vrouwen dragen hier op een bruiloft. Soms zie ik wel eens een stoet mensen voorbijkomen die een trouwerij vieren en ik heb daar reacties op, mijn mening is dat ze hele goedkope ontzettend hoge hakken dragen met glitters en frutsels en jurken die ik eigenlijk niet passend vind, ook vind ik dat ze veel te dik opgemaakt zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op een provocerende manier de prijs van een jurk te noemen, die ik aanprijs voor een bruiloft, waarin ik al het idee heb dat de persoon niet op zoek is naar dit type jurk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me superieur te voelen aan een klant omdat ik van tevoren denk dat de kleding in onze winkel niet gezocht wordt door haar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iemand uit te lachen als ze zegt dat zij dit soort jurken van die prijs dagelijks draagt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan haar niet te geloven en haar belachelijk wil maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij voorbaat al een idee te hebben dat de betreffende persoon een jurk zoekt die wij niet verkopen en die ik als ordinair beschouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik een stoet mensen voorbij zie komen die naar een bruiloft gaan vaak de mening heb dat ze er ordinair uitzien op te hoge hakken en veel te veel make-up gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn Nederlandse programmering hoe men gekleed gaat als normaal te beschouwen en de Kroatische als lelijk en ordinair.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn maatstaven te projecteren op anderen en te verwachten dat zij mijn smaak overnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf niet uit te drukken in veel glitter en glamour maar altijd eenvoudig en onopvallend te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wel graag mooi gekleed te willen gaan maar niet de aandacht te willen trekken, waarin ik in een polariteit participeer van wel en niet gezien willen worden.

Als en wanneer ik een oordeel heb over andermans smaak in kleding/make-up dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik slecht handel vanuit mijn programmering.
Ik ga met mijzelf de verbinding aan mijn vooroordelen te stoppen, te ademen en zelfvergeving uit te spreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik bij het kiezen van kleding steeds in mijn comfort zone te zijn.

Als en wanneer ik feestkleding nodig en heb en ik ga een keuze maken niet steeds voor het onopvallende te gaan maar mezelf meer te gunnen meer in mijn expressie te staan door eens te kiezen wat niet in mijn comfort zone is.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 365 Is het belerend of informatief?

Een poosje geleden zag ik dat ik irritaties had naar iemand die vaak dingen uitlegde aan anderen naar mijn idee op een belerende manier. De uitdrukking kromme tenen is hier zeker van toepassing. In de loop der jaren tijdens mijn proces heb ik gezien en geleerd dat iedere irritatie naar een ander te maken heeft met een patroon dat in mijzelf bestaat. Ik besloot hier wat beter naar te kijken wat het nu precies is dat mij zo het ‘kromme tenen’ gevoel geeft.
Nu waren mijn man en ik een paar dagen naar eiland met de kleinkinderen. Dus voor mij de uitgelezen kans om mezelf te observeren. Ik had het me al langer geleden voorgenomen en gelukkig herkende ik situatie waarbij ik precies hetzelfde deed.

Ik vertelde over herinneringen van eerdere keren dat ik op het eiland was en merkte dat mijn kleindochters niet veel interesse hadden in mijn vroegere ervaringen. Dit was een flagpoint voor mij, ik wilde iets delen, vertellen en de ander had geen interesse, precies zoals ik dat bij de ander ervaarde.  Dus waar kwam de gedachte vandaan, waar was het op gebaseerd dat ik zo graag iets wilde delen over een eerdere ervaring? Is dat aandacht trekkerij? Wat ik heb ook gemerkt dat mijn kleindochters het soms leuk vinden om iets over vroeger te horen, maar dan vragen ze er zelf naar.
Ook merkte ik dat ik wat ‘weetjes’ wilde delen, ik vertelde bijvoorbeeld dat jaren geleden er geen stromend water op het eiland was en dat ik me herinnerde dat er boten heen en weer vaarden om water te brengen naar het eiland. Ook hierop was weinig sjoege van hun kant. Is het de manier waarop ik het vertel? Is het belerend? Ik ben er niet achter, maar door middel van zelfvergeving probeer ik erachter te komen wat ik nou zo irritant vind aan dit patroon.
Ook bedenk ik me nu dat ik het vervelend vind als iemand iets over mij vertelt, waar ik bijvoorbeeld woon of iets over mijn persoonlijke situatie waar ik zelf bij sta, waarbij ik dan denk, ik ben geen onmondig kind, ik kan dat zelf wel vertellen mocht dat nodig zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn en kromme tenen te krijgen als een ander iets uitvoerig uitlegt aan een ander of aan mij waar geen interesse voor lijkt te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als een ander iets uitlegt zonder dat er een vraag is en waarbij ik het idee heb dat het niet nodig is dit te vertellen en dat diegene beter zijn mond kan houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geïrriteerd te zijn als een ander iets vertelt over mij waar ik zelf bij ben waarbij ik denk dat de ander het alleen maar doet om aan het woord te zijn in plaats van iets te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat als een ander iets over mijn persoonlijke situatie vertelt waar ik zelf bij sta en ik dan denk ik ben geen onmondig kind, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat de ander het alleen doet om de aandacht op zich te vestigen of een interessante draai te vinden in een gesprek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn mind te laten spreken door iedere herinnering, gedachte te vertellen aan de ander zonder te overwegen of dit relevant is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan graag mijn weetjes te delen met anderen en op die manier interessant over te willen komen bij de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan door herinneringen en gedachten te delen met anderen aardig gevonden te willen worden en te denken dat dit bijdraagt aan onze relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan zien/begrijpen/realiseren dat ik belerend over kom bij de ander omdat ik niet naar de klank en intonatie van mijn stem luister, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan met nadruk dingen te vertellen om de ander te doen luisteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit patroon van uitleggen en belerend te zijn gekopieerd te hebben van mijn vader.

Als en wanneer ik een gedachte of een herinnering heb die ik graag wil delen met de ander, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik dit soms op een belerende manier zeg en dat dit   veroorzaakt dat de ander niet wil luisteren of geen interesse toont. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alvorens ik informatie wil delen te overwegen of het nuttig is, of het nodig is, te luisteren naar mijn stem en dit proces te vervolgen tot mijn irritatie naar de ander (en naar mijzelf) gestopt zijn.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

dag 364 Zelfvergevingen voor ondankbaarheid

Ik luisterde vandaag naar twee interviews op Eqafe: https://eqafe.com/p/how-do-animals-experience-death en https://eqafe.com/p/animal-support-through-life-and-death en dit bracht bij in tranen. Ik realiseerde me hoe ondankbaar ik ben naar het leven wat ik leid, hoe ik ’s avonds in slaap val en hoe ik ondankbaar ben naar de mensen in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in tranen uit te barsten als ik bovenstaande interviews hoor waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ondankbaar ik ben naar mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn naar mijn leven terwijl ik alles heb wat een mens nodig heeft om voldoening uit te halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn terwijl ik dagelijks voldoende te eten en te drinken heb, iets wat miljoenen mensen en dieren ontberen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn terwijl ik een dak boven mijn hoofd heb, genoeg kleding heb en over allerlei geneugten beschik om dankbaar voor te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn naar de mensen in mijn leven en het vanzelfsprekend vinden dat anderen voor mij zorgen als dat nodig is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ondankbaar te zijn voor de tools van Desteni waarmee ik me kan bevrijden van mijn programmeringen, emoties, gevoelens en gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een leven te leiden waar niet veel tot stand komt en waar ik dag na dag onbewust van ben zonder werkelijk te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan blij en opgetogen iemand tegemoet te treden zoals een hond is als zijn baasje thuiskomt maar iedereen in mijn leven als vanzelfsprekend te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat als ik zo doorga ik spijt zal hebben van mijn leven zoals ik het heb geleefd en veel meer uit mijn leven heb kunnen halen dan ik nu doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te weten wat ik moet doen om mijn leven zinvoller te maken dan het nu is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan excuses te maken voor mezelf omdat het te warm is om wat te doen en zo mijn leven voort te laten kabbelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de zomer af te wachten totdat het koeler wordt en te denken dat ik dan actiever zal worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan alles te proberen om meer zin aan mijn bestaan te geven maar me te laten verleiden door het kijken naar films en series.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een hekel aan mezelf te hebben dat ik zo ondankbaar en niet-productief ben in plaats van gewoon ergens aan te beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn ondankbaarheid naar anderen te ventileren en het zo ook voor anderen onaangenaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan allerlei plannen in mijn hoofd te maken maar niets tot stand te brengen.

Als en wanneer ik ’s avond ga slapen en ik kan niets ontdekken waarvoor ik dankbaar ben, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mijn dag kan nagaan en hierin kan ik mijn dankbaarheid tonen voor wat ik allemaal heb.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn dankbaarheid te leven voor wat ik allemaal heb en voor de mensen die in mijn leven zijn.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf te dwingen meer te halen uit mijn leven dan tot nu toe het geval is.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie