Dag 385 Zelf-rechtvaardiging om verdrietig te zin (2)

Dit is een vervolg op mijn vorige blog.

Ik realiseer me dat ik bij heel veel muziek emotioneel/verdrietig word, en dat ik moeite heb om mee te zingen omdat er dan een brok in mijn keel komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij het horen van muziek (die ik als mooi beschouw) emotioneel/verdrietig/treurig te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren  dat het verdriet dat opkomt bij muziek de woorden vertegenwoordigen die bij mij een emotie van verdriet en treurnis geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan graag naar muziek te luisteren en mee te willen zingen maar dat ik vaak een brok in mijn keel krijgen en als gevolg daarvan er een piepend geluid uit mijn keel komt.

Als en wanneer ik bij het horen van een bepaalde muziek treurig/verdrietig word, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de woorden die ik zing of hoor een bepaalde emotie losmaken. Ik ga met mezelf de verbintenis aan de woorden op te schrijven en te zien welke emotie hieraan verbonden is.

Als en wanneer ik in een liefdevolle/hechte relatie ben of ben geweest met iemand die mij een positieve energie heeft gegeven, dan schrijf ik alle woorden op die een positieve energie geven aan de relatie. Deze woorden ga ik toepassen en op een praktische manier leven in het fysieke.

Als en wanneer ik in de spiegel kijk en ik zie een treurige blik in mijn ogen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik nu niet precies kan definiëren waar deze treurnis/verdriet vandaan komt, maar ik zal in ieder geval zelfvergeving uitspreken.

Als en wanneer ik verdrietig/treurig ben om iets wat ik naar mijn idee niet goed heb gedaan of verkeerd heb gezegd, of dat ik iemand boos heb gemaakt, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ieder conflict / ‘verkeerde’ handeling opgelost of besproken kan worden. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn verdrietige momenten te onderzoeken, zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen en indien nodig uit te schrijven.

https://eqafe.com/p/sadness-understanding-sadness-atlanteans-part-102

https://eqafe.com/p/sadness-when-relationships-end-atlanteans-part-103

https://eqafe.com/p/sadness-sounding-self-forgiveness-atlanteans-104

https://eqafe.com/p/sadness-seeing-the-gift-atlanteans-part-105

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 384 Zelf-rechtvaardiging om verdrietig zijn

Tijdens het nalezen van mijn laatste DIP opdracht viel het me op dat ik een soort acceptatie maar ook een zelf rechtvaardiging voel bij het woord verdriet. Alsof ik mezelf toesta om continu verdrietig te zijn en dat ik alle redenen heb om verdrietig te zijn.

De betekenis van het woord verdriet: verdriet of droefenis is een emotie waardoor mensen en dieren kunnen uitdrukken dat ze niet positief ingesteld zijn, ze voelen zich dan vaak ongelukkig.
Andere definities: Bedroefdheid, Treurnis, Kommer, Kwel, Leed, Mismoedigheid, Chagrijn, Hartzeer, Jammer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nooit echt naar het woord verdriet te hebben gekeken en naar de ware betekenis ervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij het nalezen van mijn DIP-opdracht een zelf-rechtvaardiging  te bemerken bij het woord verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geen verantwoording te nemen voor het verdrietig/treurig zijn maar te denken dat ik hier niets aan kan doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te weten dat ik iets met mijn verdrietig zijn/treurnis moet doen maar niet te weten waar ik moet beginnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bij het kijken naar mezelf in de spiegel een verdriet te zien in mijn ogen/gelaat waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit beeld te veroordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren waarin ik aan kant verdriet toesta/accepteer en aan de andere kant mijzelf veroordeel voor mijn verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik mijn moeder heb gekopieerd als mij verteld wordt dat ik met een boos gezocht rondloop en hierin te denken dat het slechts een gelaatstrek is, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit verder niet te onderzoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik met anderen een energetische relatie aanga van positiviteit waarin er al direct een ervaring van verlies wordt gecreëerd in de geest, zodat als er iemand verdwijnt uit mijn leven door dood of iets anders ik in een groot verdriet belandt oftewel een mentale instorting.

Mijn moeder is al ruim 30 jaar geleden overleden, maar iedere keer als ik de muziek en de woorden hoor van Stevie Wonder – I just call to say I love you – springen de tranen in mijn ogen en voel ik weer het verdriet van de dag dat ze werd gecremeerd. Dit betekent dat er hier nog een hoop verdriet is achtergebleven. ook vertelt het me dat ik geen echte intimiteit met haar heb opgebouwd maar een relatie van positieve energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere keer dat er een herinnering van mijn moeder opkomt en speciaal de muziek en tekst van ‘I just call to say I love you’ ik reageer als verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/begrijpen/realiseren dat ik mezelf verdrietig maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mezelf de vraag te stellen of dit verdriet om het verlies van mijn moeder op enigerlei wijze mij voordeel biedt, omdat het vast en zeker niet in het voordeel is voor mij of mijn moeder en onze relatie om deze emotionele reactie van verdriet te creëren op wat voor manier ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in overweging te nemen dat er meer is in de relatie met mijn moeder tijdens de vele jaren dat we samen zijn geweest dan verdrietig te worden, iedere keer dat ik het liedje hoor of een herinnering aan haar heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de woorden van Stevie Wonder, I just call to say I love you te interpreteren als verdrietig, omdat ik toen dacht dat ik nooit mijn moeder meer kon bellen en dat ik nooit tegen haar heb gezegd dat ik van haar hield, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nooit tegen mijn moeder te hebben gezegd dat ik van haar hield, dat ik haar eerde en waardeerde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat verdriet alleen werkt in het voordeel van mijn geest.

Morgen ga ik het volgende interview beluisteren en maak ik mijn verbintenissen.

Full sadness seeing the gift atlanteans part 105

https://eqafe.com/p/sadness-understanding-sadness-atlanteans-part-102

https://eqafe.com/p/sadness-when-relationships-end-atlanteans-part-103

https://eqafe.com/p/sadness-sounding-self-forgiveness-atlanteans-104

https://eqafe.com/p/sadness-seeing-the-gift-atlanteans-part-105

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 383 Zelfvergevingen Coronavirus

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan nadat ik in eerste instantie laconiek reageerde op alle berichtgeving omtrent het coronavirus nu een angst/bezorgheid bij mezelf ontdek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik de onrust die ik in mezelf voelde om het virus onderdrukt heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan door de berichtgeving in de media en de toestand in Italië (wat van Kroatië een buurland is) bang te zijn dat we hier dezelfde toestanden krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan geen vertrouwen te hebben in de medische zorg in Kroatië en dat ik bang ben dat ze bij een uitbreking niet voldoende middelen hebben om mensen te verzorgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het aan de ene kant belachelijk te vinden dat men hamstert maar als mijn partner allerlei levensmiddelen koopt dit toe te juichen en hierin in een polariteit te verkeren van afwijzen/toejuichen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik een risicofactor heb door mijn leeftijd en als de nood hoog zal zijn ik niet geaccepteerd wordt voor medische hulp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het nieuws nauwlettend in de gaten te houden hoeveel gevallen er per dag bijkomen en hierin een angst/bezorgheid te creëren dat het straks om mij heen wemelt van de besmettingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat de nieuwsberichten gebagatelliseerd worden en dat het allemaal veel erger is dan men doet voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/realiseren dat ik mijn partner bang maak door over het coronavirus te praten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan wel te denken dat we als mensheid de aarde dusdanig hebben misbruikt dat dit consequenties heeft maar aan de andere kant niet dit scenario te willen meemaken.

Ik realiseer me dat ik in het verleden niet genoeg aandacht, liefde en zorg aan mijn omgeving, de aarde en mijzelf heb gegeven en dat dit de oorzaak is van het ontstaan van het virus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onvoldoende te schrijven en zelfvergeving toe te passen en hierin niet mijzelf en mijn omgeving de nodige aandacht en zorg te geven.

Als en wanneer ik bemerk dat ik bang ben of bezorgd dan stop ik en adem. Ik realiseer dat angst/paniek erger is dan het virus zelf. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mezelf gedurende de dag te checken en zonodig zelfvergeving uit te spreken .

Als en wanneer ik de behoefte heb te praten over de gebeurtenissen rondom het virus dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet met mijn partner kan praten omdat dit hem onnodig veel angst bezorgt. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan met mensen te praten die hun gezonde verstand gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan een goede hygiene te betrachten.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 382 Zelfvergevingen op schuldgevoel

Tijdens een reis die gepland was en waarin ruimschoots de tijd was genomen werd mijn reisgenoot paniekerig en daarin boos op mij, waarbij ik reageerde met boosheid wat er tenslotte toe leidde dat ik een groot schuldgevoel heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik de ander die in angst is niet kan kalmeren als hij/zij in paniek is.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan mijn eigen onrust te zien/begrijpen/realiseren en me te identificeren met de paniek van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als de ander in paniek tegen me begint te schreeuwen en hierin vergeef ik mezelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen om mijn boosheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik na het zoveelste incident niet alert genoeg geweest om kalm te blijven en te ademen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat de ander zo bang is te laat te komen terwijl er genoeg tijd is en hierin mezelf te irriteren, waarna ik mezelf schuldig voel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik degene ben die de ander kan geruststellen terwijl ik alleen mezelf kan geruststellen met de tools waarover ik beschik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos te worden als de ander tegen gezaghebbenden gaat schelden en hierin mezelf te beschuldigen van mijn boosheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe bang en paniekerig iemand kan zijn door zijn gedachten en emoties en te denken dat ik hem/haar met woorden kan kalmeren terwijl ik mezelf niet kan kalmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zelf niet in het hier en nu te zijn maar mezelf te focussen op de paniek van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik nooit meer met degene reis in plaats van de mogelijkheid te benutten om mezelf te oefenen kalm te blijven, zelfvergeving toe te passen en te ademen waarin ik zelf kalm en stabiel blijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen voor de ander die in paniek is en hierin een plaatsvervangende schaamte heb zonder te zien dat de ander zichzelf niet kan helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn dat ik boos op de ander ben geworden die niet in staat is zichzelf te beheersen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan hard tegen mezelf te zijn dat ik boos/geirriteerd ben geworden in plaats van te realiseren dat ik een proces loop waarbij ik stapje voor stapje tot meer gewaar zijn kom.

Als en wanneer de ander in paniek is, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit een rode vlag is voor mijzelf en dat ik degene ben die kalm en stabiel kan blijven.
Ik ga met mijzelf de verbinding aan mijn boosheid/irritaties te stoppen door te ademen, zelfvergeving uit te spreken en me slechts te focussen op mijzelf.

Als en wanneer ik niet in staat ben mijn eigen boosheid/irritaties te stoppen en hierin mezelf veroordeel, dan stop ik en adem. Ik realiseer mezelf dat ik een proces loop en dat ik stapje voor stapje vorderingen maak in het meer gewaar zijn van mezelf.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn veroordelingen te stoppen en te beseffen dat mildheid naar mezelf een belangrijke stap is.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 381 Praktische suggestie om ‘hier’ te zijn.

Full practicing the here reptilians part 397

 

Een interview dat ik uittypte ter vertaling van het Eqafe interview is ‘Practising the Here’  https://eqafe.com/p/practicing-the-here-reptilians-part-397 was erg ondersteunend voor mij en een mogelijkheid om tot in detail de tekst te horen en te begrijpen.
Ik heb gemerkt dat ik het nog vele malen vergeet dit te praktiseren en mezelf als een kip zonder kop ergens op stort. Er komt een gedachte op en zonder me zelf te aarden volg ik mijn hoofd (gedachten, impulsen) met als gevolg dat ik soms op een plaats in huis terecht komt waarvan ik totaal vergeten ben waarvoor ik naar die kamer ben gegaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te vergeten eerst mijn voeten op de grond te plaatsen, te ademen en daarna mijn weg te vervolgen naar de plaats in huis waar ik naar toe wil gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijn mind te volgen en hierin te vergeten wat ik van plan was te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet in het hier en nu te verblijven maar steeds in mijn mind te vertoeven zodat ik niet effectief en efficient bezig ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te vergeten om dagelijks te pauzeren, te ademen, mezelf te vertragen maar als een kip zonder kop door het huis te rennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als ik ideeën krijg om bijvoorbeeld iets te maken, zo enthousiast te zijn en gelijk aan het werk te willen gaan zonder eerst in het hier en nu te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me te schamen dat ik nog steeds de basisprincipes niet praktiseer waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat ik het nu wel eens zou moeten weten/doen.

Als en wanneer ik zit en er komt een idee op in mijn geest om een activiteit te gaan doen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het mijn gewoonte is om op te springen en de taak die ik het vooruitzicht heb uit te voeren maar dat dit niet ondersteunend is voor mijzelf en het werk dat voor me ligt. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan voordat ik opsta mezelf voor te bereiden zoals beschreven in het interview en hierna te doen wat ik van plan was.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 380 Het gevoel van afwijzing

Sinds ik in Kroatië woon ben ik mezelf al vaak tegengekomen in het hebben van vooroordelen, vergelijkingen maken, mezelf superieur voelen, mensen labelen en in vele gevallen heb ik mezelf kunnen vergeven en corrigeren. Maar deze week stak er weer een de kop op.
Na een heerlijke wandeling langs de zee met hele aangename wintertemperaturen besloten X en ik een kopje koffie te drinken op een terrasje aan de zee. Daar aangekomen bleken meer mensen dat idee te hebben gehad en wij zochten naar een leeg plaatsje.
Een dame wenkte ons dat we bij haar aan het tafeltje konden aanschuiven en direct wist ik, deze mevrouw is een toerist, zij is geen bewoonster van deze stad. Inderdaad de mevrouw kwam uit Australië en was op vakantie. We waren gelijk in gesprek over allerlei onderwerpen en ik was dankbaar haar te leren kennen en te zien dat er veel onderwerpen met elkaar besproken konden worden.

Later deze week was ik met een ander aan het wandelen en ook nu besloten we een kopje koffie te drinken, het was zondag en een stralende dag en ja de terrasjes waren weer bomvol. Ik zag twee meisjes aan twee aan elkaar geschoven tafels zitten met twee lege stoelen en vroeg of ze het bezwaarlijk zouden vinden als ik daar zou gaan zitten, waarom zij antwoordden dat de stoel bezet was. Ik weet dat het niet de gewoonte is aan te schuiven aan een tafeltjes waarvan meerdere stoelen vrij zijn maar probeerde het toch. De lust was mij ontnomen om nog verder te vragen want ik labelde iedereen als zijnde niet bereid om een tafeltjes te delen met een ander.

Ik realiseer me dat leven in een ander land met zijn cultuur, geschiedenis anders is dan dat ik gewend ben, vooral als het land een communistische achtergrond heeft met de gevolgen van geheime diensten die jou in het verleden in de gaten kunnen houden en dat dit zijn invloed heeft gehad op het leven van kinderen, kleinkinderen. Maar emotioneel heb ik dit nog niet gelopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan boos en geïrriteerd te zijn dat anderen niet een tafeltje met me we willen delen en hun privacy vooropstaat in plaats van verdraagzaam te zijn en de ander een plekje te gunnen op een terras.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me afgewezen te voelen als ik niet kan aanschuiven aan een tafel waar lege plaatsen zijn, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dit persoonlijk te nemen in plaats het daar bij die persoon te laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan al met een vooringenomen idee mensen te vragen of ik aan mag schuiven aan een tafel, waarin ik al bedacht heb dat de persoon in kwestie dit zal afwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mensen die niet een tafeltje willen delen op het terras als kleinzielig, bekrompen en onverdraagzaam te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me wel te realiseren dat de achtergrond bij Kroaten anders is die van Nederlanders maar toch  boos en geïrriteerd te zijn als mij wordt verteld dat een plaats bezet is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren door enerzijds mezelf superieur te vinden aan de mensen in Kroatië en anderzijds inferieur als een plaatsje geweigerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedereen over één kam te scheren als het erop aan komt en ik niet mijn zin krijg en te denken dat niemand bereid is een plaatsje te delen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan op te geven in mezelf om maar één keer te vragen of de plaats vrij is in plaats van verder te vragen of ik er mag zitten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik in het verleden wel mensen heb ontmoet die open en gastvrij waren maar dat ik dit nu in mijn emotionele toestaand totaal vergeet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan onverdraagzaam te zijn naar mensen met een andere achtergrond.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd e. toegestaan achteraf wraakgevoelens te hebben waarin ik me bedenk dat ik volgende keer toch ga zitten en hen vertel op te staan als de persoon in kwestie komt.

Als en wanneer ik een plaatsje zoek dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat er een kans is dat mij niet wordt toegestaan plaats te nemen. Ik realiseer me dat ik me niet afgewezen hoef te voelen maar dat dit de keuze is van de persoon. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan  voortaan met een open mind mensen aan te spreken en mij als één en gelijk aan te sturen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 379 Boosheid om machtsvertoon

Recent is mijn dochter bevallen in het ziekenhuis. De gewoonte is dat men drie dagen blijft alvorens naar huis te gaan. Omdat zij niet aan haar rust toekwam en er geen enkele support was voor haarzelf en de baby, mede dat het haar oudere dochters verboden was haar te bezoeken, besloot ze de volgende dag na de bevalling naar huis te gaan. Dit werd niet in goede aarde ontvangen en de kinderarts probeerde met allerlei leugens haar tegen te houden, zoals het feit dat de baby geel zag, wat niet zichtbaar was, dat ze niet mocht gaan omdat de baby teveel was afgevallen, terwijl zij zelf uit ervaring zag dat de baby goed dronk en er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht was. Toen zij me belde en ik dit hoorde werd ik ook heel erg boos, nerveus en angstig over de gebeurtenis, het was een overweldigende reactie van mij. Ik begreep in eerste instantie niet waarom ik zo heftig reageerde, maar realiseerde me later dat deze gebeurtenis op bijna dezelfde manier had plaatsgevonden toen haar oudere zusje 8 jaar geleden in hetzelfde ziekenhuis werd geboren. Omdat er geen andere opties zijn dan hier in de kraamkliniek te bevallen moest er gekozen worden voor deze optie. Ze vroeg me toen de ochtend na de bevalling haar op te halen en hierbij ontstond er een conflict met de verpleging. Ze wilde haar toen ook niet niet laten gaan en er werd veel machtsvertoon gepresenteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een overweldigende reactie van boosheid, verdriet en angst te krijgen als ik hoor dat R niet naar huis mag gaan na de bevalling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn dat ze R niet naar huis laten gaan, waarin de kraamkliniek voor mij lijkt op een gevangenis.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een eerdere ervaring met mijn middelste kleindochter waarbij ik ook ruzie kreeg met de verpleging in het ziekenhuis als een herhaling te gebruiken waarbij ik ook in een conflictueuze situatie belandde en met haar in ruzie het ziekenhuis heb verlaten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedere keer weer geëmotioneerd te raken als er vanuit macht gehandeld wordt omdat wij (Nederlanders) ons niet gedragen als de meeste mensen hier (die niet beter weten en alle gedrag van superioriteit verdragen) en daarom in een conflictsituatie terecht te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/begrijpen/realiseren hoe ik moet omgaan met machtsvertoon/superioriteit en hierin steeds in een conflict te belanden in plaats van kalm te blijven, de redenen op tafel te leggen en mijzelf te supporten met zelfvergeving en mijn adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te begrijpen dat een kinderarts allerlei leugens gebruikt om R in het ziekenhuis te houden zodat alles volgens protocol verloopt, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet in de schoenen te gaan staan van de kinderarts die waarschijnlijk handelt vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan aan de ene kant trots te zijn dat ik niet alle regels zwijgzaam opvolg omdat ze niet het beste zijn voor alles en iedereen en aan de andere kant in een polariteit participeer door me bang en nerveus op te stellen als ik tegen de regels in ga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan zoveel misstanden te zien als het gaat om medezeggenschap en inspraak en hierin steeds in een reactie te komen omdat hier in Kroatië men niet gewend is mee te denken en te participeren.

Als en wanneer ik terechtkom in een situatie waarin machtsvertoon wordt gebruikt om een punt te bereiken dan stop ik en adem.
Ik realiseer me dat het enige wat mij support is om kalm en hier aanwezig te zijn in dergelijke situatie en mijn argumenten te bespreken zodat er geen machtsspelletjes hoeven worden uitgespeeld. Ik realiseer me dat inspraak nog lang niet geïntegreerd is en ontwikkeld moet worden.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in dergelijke situaties te ademen, mezelf te kalmeren en rustig de situatie te bespreken, zodat een oplossing gevonden kan worden.

Ik realiseer me dat mijn macht ligt in mijn adem.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 378 Verdriet om het inslapen van een hond

Tijdens het lezen van Maite’s blog http://maitemzm.wixsite.com/maitesjourneytolife/single-post/2019/12/15/So-Much-to-Share waarin zij haar proces beschrijft van het laten inslapen van hun honden in Zuid-Afrika kwam er een grote verdriet over me heen en bracht me dat in tranen. Er kwam een herinnering op waarbij ik heb besloten onze boxer, Bengo in te laten slapen. Bengo leed aan kanker en ’s nachts hoorde ik hem janken van de pijn. Niemand thuis wilde het initiatief nemen om hem naar de dierenarts te brengen dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken om hem uit zijn lijden te helpen. Hierin wil ik zelfvergeving schrijven voor het toentertijd onderdrukte verdriet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig te zijn en te huilen als ik Maite’s blog lees.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het verdriet van het laten inslapen van onze hond jarenlang onderdrukt te hebben en dat dit nu naar boven komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me schuldig te voelen dat ik Bengo heb laten inslapen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me eenzaam en lamgeslagen te voelen als ik na de euthanasie van Bengo de riem die hij heeft gedragen van de dierenarts krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf een bruut en een moordenaar te vinden voor het laten inslapen van de hond, waarin ik niet zie dat ik hem uit zijn lijden heb verlost.

Een van de buren hield een hond opgesloten op een betonnen plaats van een paar vierkante meter, hierin had ik reacties van boosheid en verdriet. Ik had de vrouw wel willen toeschreeuwen dat dit geen leven was voor de hond tot op een dag ik naar beneden keek en zag dat de hond er niet meer was. Ik weet niet of ze hem heeft vergiftigd of dat hij een natuurlijke dood heeft gestorven, maar bij mij was er opluchting dat dit ‘hondenleven’ beëindigd was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan verdrietig en boos te worden als ik zie dat een hond bij de buren slechts een paar vierkante meter op beton tot zijn beschikking heeft en nooit gras/aarde voelt om te rennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in een polariteit te participeren van enerzijds verdriet voor het laten inslapen van een hond en anderzijds opluchting te voelen als er een hond in mijn omgeving is gestorven onder erbarmelijke omstandigheden.

Onderstaande interviews hebben mij veel inzicht gegeven over de connectie die dieren met elkaar hebben in het doodgaan en leven in afzondering.

Als en wanneer ik zie dat er een hond lijdt aan pijn of onder erbarmelijke omstandigheden leeft, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik niet mee hoef te lijden, dus ga ik met mijzelf de verbintenis aan mijn verdriet/boosheid te stoppen door te ademen en één en gelijk te staan met het leven.

Animal Support Through Life and Death https://eqafe.com/p/animal-support-through-life-and-death
How Do Animals Experience Death https://eqafe.com/p/how-do-animals-experience-death


Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 377 In gelijkheid leven ipv superioriteit

In mijn familie is er een patroon ontstaan waarbij communicatie loopt via mij en vragen die direct aan elkaar gesteld kunnen worden, via mij lopen. Dit heb ik zelf in de hand gewerkt en nu ik me gewaar ben van dit patroon, ontstaat er in mij frictie waarin ik soms op een onaardige manier de mensen om mij heen erop wijs dat ze zelf met elkaar contact moeten opnemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf als het middelpunt van de familie te zien, waarin veel communicatie via mij loopt en ik fungeer als een tussenpersoon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf als de belangrijkste persoon in ons gezin te zien, waarin mensen via mij communiceren, vragen te stellen aan mij over andere leden van de familie en ik als een soort doorgeefluik fungeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan me zelf het liefst met alle zaken rondom de familie wil bemoeien alsof ik de katalysator van de familie ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan een patroon van mijn ouders te hebben gekopieerd waarin ik te bang was om met mijn vader te communiceren en alle vragen en gesprekken liet plaatsvinden via mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan, dat nu ik dit patroon zie, ik me wil distantiëren van deze gewoonte op een onaardige en ongeduldige manier.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in irritatie en boosheid te reageren als iemand mij iets vraagt over een ander terwijl degene zelf direct de vraag kan stellen aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien/ begrijpen/ realiseren dat alleen mildheid, begrip en nederigheid dit patroon zou kunnen veranderen op een manier die voor alle partijen gelijkheid bewerkstelligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken dat dingen veranderen alleen maar omdat ik die verandering wil en dat anderen me zullen volgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet de tijd te nemen naar de ander te luisteren, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet te zien en te begrijpen of er ongerustheid schuilt in de ander die graag van mij een antwoord wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan en hem/haar niet naar behoren te beantwoorden, maar een reactie krijg van vraag het zelf maar.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan te zien/ begrijpen/ realiseren wat het betekent om de spil van het gezin te zijn, omdat ik dit heb geleefd in superioriteit in plaats van in gelijkheid.

Als en wanneer iemand iets vraagt over een ander in de familie/vriendenkring dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik zelf een patroon heb gecreëerd en dat ik dit alleen in mildheid, nederigheid en begrip voor de ander kan veranderen.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan in gelijkheid met de ander te antwoorden en mezelf en de ander te begeleiden naar een meer directere communicatie.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te verder te onderzoeken wat het betekent om de spil van het gezin te zijn in gelijkheid en eenheid.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dag 376 Geen vragen durven te stellen

Als ik terugkijk op mijn schooltijd komen er al snel een paar herinneringen op van vragen die ik heb gesteld aan de lerares op de basisschool. Ik herinner dat ik uitgelachen ben, ook dat ik me herinner dat ik de vraag onduidelijk heb gesteld, of niet de juiste woordkeuze heb gebruikt. Er is waarschijnlijk van jongs af aan een patroon ontwikkeld van angst om de vraag niet goed te stellen, angst om niet begrepen te worden en angst om uitgelachen te worden.
Ik blijf te lang zoeken naar een antwoord op het internet, ik heb het idee dat ik zelf het antwoord moet vinden, kostte wat het kost. Soms komt het idee op om het aan iemand te vragen, maar meestal onderdruk ik die vraag, ik moet het toch zeker zelf uitzoeken?
Ik kreeg de hint om deze eerste hulp te gebruiken bij vragen.
1. kan ik mijn vraag zelf beantwoorden,
2. kan ik mijn vraag zelf opzoeken,
3. waar ga ik vragen stellen om antwoorden te krijgen etc.
Zo leer ik mezelf een nieuw patroon aan en dat wordt uiteindelijk als ik consequent ben automatisch.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn vragen te stellen omdat ik denk veroordeeld te worden voor het stellen van de vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf al bij voorbaat te veroordelen voor het stellen van een vraag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet spontaan te zijn bij het stellen van een vraag maar heel lang aan het nadenken ben om de vraag zo goed mogelijk te stellen, waarin ik in een wirwar van gedachten terecht kom met allerlei meningen en ideeën en het tenslotte laat afweten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan te denken en te geloven dat het dom is om een vraag te stellen en hierin zelf op zoek te gaan naar het antwoord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan langdurig op zoek te gaan naar antwoorden en wanneer ik het antwoord niet vind de vraag als het ware te onderdrukken en op te geven het antwoord te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan herinneringen te hebben uit mijn schooltijd waarin ik uitgelachen werd voor het stellen van een vraag, waarin ik mezelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de ander en mijzelf te veroordelen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik zelf onduidelijk ben geweest in mijn woordkeuze en vraagstelling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan de herinneringen uit mijn schooltijd als een programmering voort te laten bestaan zonder mezelf te veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan anderen te stimuleren vragen te stellen en daarbij te noemen dat het nooit dom is een vraag te stellen, terwijl ik mezelf gedeisd houd als er iets gevraagd kan worden.

Als ik met een vraag zit, dan stop ik en adem, ik hanteer het 3-stappenplan waarin ik in zelfeerlijkheid weet wanneer ik genoeg heb gezocht om zelf de vraag te beantwoorden of ik die vraag aan een ander stel.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alert te blijven als er een vraag opkomt zodat ik dit stappenplan kan hanteren.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen